976-978 жж. Император Оттон II-ге қарсы үш Генрихтің бүліктері: Аугсбург епископы, Бавария және Каринтия герцогтары. Саяси тартыстар, діни шиеленістер талданды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Үш Генридің соғысы – 976–977 жылдары император Отто II-ге қарсы, Генрих деп аталған үш неміс князінің шағын көтерілісі, 978 жылы бейбіт келісімге қол жеткізілді. Үш Генрих: Генрих I, Аугсбург епископы, Генрих II, Бавария герцогы және Генрих I, Каринтия герцогы.
The War of the Three Henries was a brief rebellion of three German princes, all called Henry, against Emperor Otto II in 976–977, with a final peace imposed in 978. The three Henries were: Henry I, Bishop of Augsburg, Henry II, Duke of Bavaria, and Henry I, Duke of Carinthia.
Асылдардың алаңдаушылығы
973 жылы Отто II әкесі император Отто I-нен ешқандай кедергісіз мұрагерлікке ие болды. Дегенмен, әкесі сияқты, оған да "шетелдік" әйелі Теофанға жаулы қарайтын, тынышсыз саксондық ақсүйектермен және Италиядағы тұрақсыз жағдаймен күресуге тура келді, бұл 974 жылы Папа Бенедикт VI-ның өлтірілуімен аяқталды.
In 973 Otto II had succeeded his father Emperor Otto I without disturbance. However, like his father he had to cope with a restless Saxon nobility, hostile towards his "foreign" consort, Theophanu, and the unstable conditions in Italy culminating in the murder of Pope Benedict VI in 974.
Отто II мен Генрих II арасындағы қақтығыс
Ол Бавария герцогы Генрих II-мен келісуге тырысты, бірақ Генрих – бекер "Wrangler" деп аталмаған – императорға қарсы шығып, 973 жылы Аугсбург епископы ретінде Люитопольдин әулетінен шыққан Генрих I-ді Швабия герцогы Бурхард III-нің көмегімен орнатып қойды. Оттон бұл тағайындауды мақұлдауға мәжбүр болды; сол жылы герцог Бурхард III қайтыс болған соң, ол Бурхардтың мұрагерлік талаптарын мойындамай, немере інісі Оттон I-ге Швабия герцогтігін берді. Бұл Генрих "Wrangler"-дың намысына тиді. Ол Богемия герцогы Болеслав II және Польша князі Миешко I-мен одақ құрды, бірақ қарулы қақтығыстар басталар алдында бағыныштылыққа көшті.
He attempted a conciliation with his Ottonian cousin Henry II, Duke of Bavaria, but Henry—not for nothing called "the Wrangler"—challenged the Emperor by enthroning his Luitpolding relative Henry I as Bishop of Augsburg in 973 with the aid of Burchard III, Duke of Swabia. Otto had to approve the installation; when Duke Burchard III died in the same year, he denied the Burcharding heritage claims, by vesting his nephew Otto I with the Duchy of Swabia. This enfeoffment in turn was considered as an affront by Henry the Wrangler. He forged an alliance with Boleslaus II, Duke of Bohemia, and Mieszko I of Poland, but chose to submit before armed conflicts broke out.
Қарулы қақтығыс
Ингельхаймда уақытша тұтқындалған герцог Генрих 976 жылы Баварияға оралды және Оттоға қарсы жоспар құрып, тіпті Мерзебург марграфы Гюнтер, Бір көзді Егберт немесе Веттин әулетінен Дедо I сияқты саксон ақсүйектерімен сөз байласты. Оттон Баварияға жорық жасап, Генрихтің Регенсбургтағы резиденциясын басып алды; герцог өзінің одақтасы Болеслав II-нің сарайына қашуға мәжбүр болды. Регенсбургте Оттон Генрихті тақтан түсірді деп жариялады және Баварияның үштен бір бөлігін құрайтын Каринтия жерлерін бөліп шығарды. Ол 973 жылдан бері Швабия герцогы болған немере інісі Оттон I-ге Баварияның қалған бөлігін, ал Лютопольдинг әулетінен Генрих Кішіге жаңадан құрылған Каринтия герцогтігін сыйлады. 977 жылы қақтығыс күшейді. Императордың әскері Богемия герцогтігіне басып кіріп, герцог Болеслав II-ні бағындырғанда, Баварияда жаңа қастандық пайда болды. Қастандықшылар – Аугсбург епископы Генрих I, жақында тақтан қуылған Генрих Зорлықшы және Каринтия герцогы Генрих I Жас – тіпті шіркеудің қолдауын алды. Император Оттон сол кезде Швабия мен Бавария герцогы болған немере інісі Оттон I-нің қолдауына сүйенді және көтерілісшілер жиналған Пассау қаласына шабуыл жасады. Нәтижесінде, 977 жылдың қыркүйегінде қала оның қоршау тактикасына, соның ішінде қайықтардан жасалған көпірге байланысты тапсырылды. 978 жылғы Пасхада Магдебургте үш көтерілісші жазаланды. Екі герцог та қуылды: Генрих Зорлықшы Утрехт епискобы Фолкмардың күзетіне алынды; Генрих Каринтиялық өзінің герцогтігін Лотарингияның бұрынғы герцогы Конрадтың ұлы, сальдық граф Отто Вормсқа жоғалтты. Епископ Генрих Верден аббаттығында тұтқындалды, бірақ шілдеде босатылды.
Temporarily imprisoned in Ingelheim, Duke Henry returned to Bavaria in 976 and continued to plot against Otto, even scheming with Saxon nobles like Gunther, Margrave of Merseburg, Egbert the One Eyed or Dedo I of Wettin. Otto marched against Bavaria and occupied Henry's residence in Regensburg; the duke had to flee to the court of his ally Boleslaus II of Bohemia. In Regenburg, Otto declared Henry deposed and decreed the separation of the Carinthian lands from Bavaria, about a third of the duchy's territory. He enfeoffed his nephew Otto I, Duke of Swabia since 973, with remaining Bavaria and vested the Luitpolding scion Henry the Younger with the newly established Duchy of Carinthia. In 977, the conflict escalated. While the emperor's troops invaded the Duchy of Bohemia and enforced the submission of Duke Boleslaus II, a new conspiracy arose in Bavaria. The conspirators — Bishop Henry I of Augsburg, the recently deposed Henry the Wrangler, and the Carinthian Duke Henry I the Younger — even had the support of the Church. Emperor Otto could rely on the support of his nephew Otto I, then Duke of Swabia and Bavaria, and attacked Passau, where the rebels had assembled. Finally in September 977, the town surrendered due to his siege tactics, which included a bridge of boats. At the Easter court of 978, at Magdeburg, the three insurrectionists were punished. Both dukes were banished: Henry the Wrangeler was imprisoned in the custody of Bishop Folcmar of Utrecht; Henry of Carinthia lost his duchy to the Salian Count Otto of Worms, son of Conrad the Red, the former Duke of Lotharingia. Bishop Henry was arrested in Werden Abbey, but released in July.
Мұра
Үш Генридің соғысынан кейін Франциямен соғыс тез басталды. 978 жылдың тамызында Франция патшасы Лотар Отонды күтпеген шабуылмен таңқалдырып, шамамен 20 мыңдық әскерін Аахенге жеткізді. Отон жауап беруге дайындалу үшін Дортмундқа қашты. Қыркүйекте Отон Батыс Франк мемлекетіне қарсы шабуыл жасап, Реймс, Суассон және Лаон қалаларын басып алды, содан кейін Парижді қоршауға алды. Бірақ оба және қысқы суықтар Отонды қоршаудан бас тартып, Германияға қайтуға мәжбүр етті. Лотар оларды қуып жете келіп, неміс әскерінің артқы шебін талқандады. Осы соғыстың ең маңызды нәтижесі – Баварияның толық бағындырылуы болды: енді ол ең ірі герцогтік деп есептелмейтін болды. Әкесінен айырмашылығы, Отто II өзінің әулетінің бавариялық тармағымен келісуге тырыспады: герцог Генрихтің кіші ұлы және мұрагері Генрих II діни мансапқа дайындалу үшін Хильдесхайм епископына жіберілді. Оның әкесі, Генрих Аңшы, 983 жылы император қайтыс болғанға дейін босатылмады.
The War of the Three Henries was quickly followed by a war with France. In August 978, King Lothair of France surprised Otto by taking his army of nearly 20,000 against Aachen. Otto fled to Dortmund to prepare a response. In September Otto counter invaded the West Frankish kingdom, capturing Reims, Soissons, Laon and laying siege to Paris. But plague and the onset of winter forced Otto to lift the siege and withdraw back to Germany. Lothair gave chase and destroyed the German rearguard. The chief result of the conflict was the complete subjection of Bavaria: henceforth it was no longer the indisputably greatest of the stem duchies. Unlike his father, Otto II made no attempt to reconcile with the Bavarian branch of his dynasty: Duke Henry's minor son and heir Henry II was sent to the Bishop of Hildesheim in order to prepare for an ecclesiastical career. His father Henry the Wrangler was not released until the emperor's death in 983.