Нацистерге қарсы күрескен батыр: Пенрааттың өмірі мен ерлігі

Голландтық қарсыласушы Пенраат есімді ер адам еврейлерге көмектесіп, нацилерге қарсы тұрды. Қайырлылық, жалған құжаттар жасау, түрме жазасы туралы оқыңыз.

Кіріспе

Голланд қарсыласы күрескері

Өмір

Пенрат Нидерландының Амстердам қаласында дүниеге келген. Бала кезінде ол еврей көршілеріне сенбі күні шамдарды жағу арқылы көмектесті, бұл оларға тыйым салынған еді. Нацистер Нидерландыны басып алып, еврейлерге қарсы қимылдар жасаған кезде, Пенрат интерьер дизайнері, сәулетші және плиткалар мен мүсіндер жасаушы болды. Ол еврейлерге жеке куәліктер жасау арқылы қарсылық көрсетуді бастады, бірақ жасыратыны білініп, бірнеше ай түрмеге қамалды. Кейін ол 20-дан астам сапар жасап, жалпы саны 406 еврейді Нидерландыдан Франция арқылы Испанияға қауіпсіз жерге жеткізді. Ол жасаған жалған құжаттары арқылы нацистерді олар Франция жағалауындағы Атлантика қабырғасы үшін жұмыс істейтін құл еңбекшілер екеніне сендірді. Бір ғана адамды жоғалтты, оны пойыз қағып кетті. Пенратты нацистер азаптады, бірақ ол өзінің ісі туралы ештеңе айтпады. Босатылғаннан кейін ол 1944 жылға дейін қызметін жалғастырды, содан кейін оны жалғастыру тым қауіпті болды, соғыстың қалған бөлігін ауылда жасырынып, қант қызылшасымен күн көріп өтті. Соғыстан кейін Пенрат Амстердамда танымал дизайнер болды, 1958 жылы ол АҚШ-қа көшті. 1964 жылы Нью-Йорк әлемдік көрмесі үшін голланд тірменінің кафесін жобалады. Ол қыздары оның немерелері бұл туралы білуі керек деп сендіргенге дейін соғыс кезіндегі іс-әрекеттері туралы үнсіз болды. Ол мектеп оқушыларына өз тәжірибесін айтып берді. Кейінгі сұхбаттарда ол тек "туралысын істедім" деді. 1988 жылдың 11 маусымында Холокост құрбандарының естелігі – Яд Вашем оған «Халықтардың Адалдары» атағын беріп, құрметті тізіміне енгізді. Пенраттың көп жылдық досы Хадсон Талбот «Бостандықты жасау: Холокост кезіндегі ерлік туралы шын оқиға» атты балалар кітабын жазды. Талбот сұхбатында Пенраттың «нацистерді алдау идеясын ұнатқанын» айтты. Пенрат 88 жасында Нью-Йорктегі Кэтскилдегі үйінде қайтыс болды, оның әйелі Джетти қайтыс болғаннан үш жыл өткен соң. Ол үш қызын – Маржолиен, Мир және Ноэльді қалдырды.

Penraat was born in Amsterdam, Netherlands. As a child, he helped Jewish neighbors by switching lights for them on Shabbat, which they were forbidden to do. When the Nazis occupied The Netherlands and began acting against the Jews, Penraat was an interior designer, architect and sculptor of tiles and statues. He started his resistance activities by forging identity papers for Jews, but was discovered and jailed for several months. Later he made over 20 trips smuggling a total of 406 Jewish people to safety from the Netherlands to Spain via France by using his forgery skills to convince the Nazis they were slave laborers for the Atlantic Wall on France's coast. He lost only one man, who was hit by a train. Penraat was tortured by the Nazis, but revealed nothing about his operations. After his release, he continued his activities until 1944, when it became too risky to continue, and he spent the rest of the war hiding in a village, living on sugar beets. After the war, Penraat became a noted designer in Amsterdam, until in 1958 he moved to the United States. In 1964, he designed the Dutch mill cafe, for the New York World's Fair. He remained silent about his wartime activities until his daughters convinced him that his grandchildren should know about them. He went on to describe his experiences to school groups. In subsequent interviews, he insisted he had only "done the decent thing". Yad Vashem, the official Israeli memorial to victims of the Holocaust, awarded him the designation of Righteous Among the Nations and put him on its honor roll on June 11, 1988. A longtime friend of Penraat's, Hudson Talbott, authored a children's book about Penraat's activities entitled Forging Freedom: A True Story of Heroism During the Holocaust. Talbott said in an interview that Penraat "just loved the idea of putting one over on the Nazis". Penraat died at his home in Catskill, New York at the age of 88, three years following the death of his wife, Jettie. He is survived by his three daughters, Marjolijn, Mir, and Noelle.