Флоренсио Санчес: Уругвай драматургі, журналисі және саяхатшысы

Кіріспе

Уругвай драматургі, журналисті және саяси қайраткері (1875–1910)
Уругвайдағы муниципалитет

Флоренсио Санчес (17 қаңтар 1875 – 7 қараша 1910) – уругвайлық драматург, журналист және саяси қайраткер. Ол Аргентина мен Уругвайдың Ривер-Плейт аймағындағы театр өнерінің негізін қалаушылардың бірі саналады.

Өмірбаян

Флоренсио Санчестің ата-анасы оны және оның он бір бауырын Треинта-и-Трес қаласына, кейін Минас қаласына көшірді, онда ол бастауыш мектепте оқыды. Өте жас кезінде ол газетте бірнеше сатирикалық мақала жариялады және отбасылық мюзиклдерде актер және автор ретінде қатысты (сахналық қойылымдармен). Орта мектепті тастағаннан кейін Санчес өмірін Монтевидео, Буэнос-Айрес және Росарио қалалары арасында бөлісті. Осы қалаларда оның журналистика және театр саласындағы қарқынды еңбектері дамыды. Монтевидеода ол Халықаралық әлеуметтік зерттеулер орталығына (әдеби ұйымға) қосылды. Росариода ол Лисандро де ла Торре басқарған "La República" ("Республика") басылымының жазу бөлімінің хатшысы болды. Оның әлеуметтік және саяси тақырыптағы алғашқы жазбалары "La República" газетінде жарық көрді. Газеттегі әдеби еңбектерінде сыншыл және қатал реализм байқалды, бұл стиль кейіннен оның театрлық туындыларына тән болды. Санчес 1892 жылы Аргентинаның Буэнос-Айрес қаласына көшіп келді, алдында Росарио қаласында (Санта-Фе провинциясы, Аргентина) біраз уақыт тұрды. Ол онда екі жыл бойы тұрды. 1894 жылы Монтевидеоға оралғаннан кейін ол El Nacional ("Ұлттық"), La Razón ("Ақыл") және El Siglo ("Ғасыр") газеттерінде журналист болып жұмыс істей бастады. Ол сұхбаттар жариялап, саяси мақалалар жазды, онда кейіпкерлер арасындағы диалогтарды пайдаланды. Буэнос-Айресте ол журналист ретінде танымал бола бастады, интеллектуалдық айналымдарға және қаланың түнгі өміріне қатысты. 1897 жылы Уругвайда азаматтық соғыс басталғанда, ол туған еліне оралып, Апарисио Саравияның әскерінде соғысты, осылайша отбасының саяси белсенділік тарихын жалғастырды. Осы кезеңде ол Эдуардо Асеведо Диас сияқты зиялылармен байланыс орнатты. Соғыстан кейін ол анархиялық идеологияға бейімделді. Ол "La Protesta" ("Протест") және Альберто Жиральдо басқарған "El Sol" ("Күн") журналында жазды. Санчестің "Ladrones" ("Ұрылар") және "Puertas adentro" ("Ішкі есіктер") пьесалары анархистік үлгіде жазылған. 1903 жылдың 13 тамызында оның алғашқы пьесасы "M'hijo el doctor" ("Менің ұлым, дәрігер") Буэнос-Айрес комедия театрында қойылды. Ол сәтті болды, содан кейін Буэнос-Айрес пен Монтевидеода да осындай табысқа ие болған пьесалардың қарқынды кезеңі басталды. Жаңа пьесалардың арасында "La gente honesta" ("Адал адамдар") атты фарс және, мүмкін, оның ең танымал пьесасы "Canillita" ("Газет сатушы") болды, екеуі де 1903 жылы жазылған. "Canillita" испандық оперетта труппасымен орындалды. "M'hijo el doctor" пьесасының сәттілігінен кейін Санчес 1903 жылдың 25 қыркүйегінде Каталина Равентосқа үйленді, олар 1897 жылдан бері қарым-қатынаста болған. Оның экономикалық жағдайының тұрақсыздығы оған ақшаға мұқтаж болғанда пьесаларын бірнеше импресариолар мен актерлерге өте арзан бағаға сатуға мәжбүр етті. Ол көбінесе әлі аяқталмаған немесе жазуды тіпті бастамаған пьесалар үшін аванс алды, кейде пьесаларды асығыс жазып, соңғы түзетулерсіз таратты. 1906 жылы Санчес Ла-Плата қаласына қоныстанды, онда Хуан Вуцетич қаржылаған Антропометриялық сәйкестендіру кеңсесінде жұмыс істеді. 1880-жылдардың соңы мен 1900-жылдардың басында кең тараған туберкулезге шалдықты. Ол көп жылдар бойы Еуропаға барып, әлеуметтік және экономикалық тұрғыдан табысты пьеса жазуды жоспарлады. 1909 жылы ол мүмкіндік тауып, 25 қыркүйекте итальяндық "Principe di Udine" кемесіне отырып, 13 қазанда Генуяға жетті. Италияда ол Испания мен Францияда қойылымдарын көру үшін театр компанияларымен байланыс орнатуға тырысты. 1910 жылы "Los muertos" ("Өліктер") пьесасы үшін 3000 франк алғаннан кейін, ол барлық ақшасын Ниццада бірнеше күн ішінде әйелдерге және казиноларда құмар ойындарына жұмсады. Италияның көп бөлігі мен Оңтүстік Францияны аралап шыққаннан кейін, ол Миланға барды, ол театрдың маңызды орталығы еді, және театр импресариоларымен байланыс орнатуға тырысты. Алайда, ауруы оның денсаулығына әсер етті және таза альпілік ауа оған көмектеседі деп есептелгендіктен Швейцарияға баруға бұйрық берілді. Пойызбен Швейцарияға келгеннен кейін, ол жұқпалы ауруына байланысты қонақ үйлер мен ауруханаларда қызмет көрсетуден бас тартты. Ол Миланға оралып, 2 қарашада Милан ауруханасына түсті және 7 қарашада қайтыс болды. Ол отыз бес жаста болды. Көреген байқаушы Санчестің пьесаларындағы сүйікті тақырыптары отбасы, үйлер және иммигранттар болды. Ол сонымен қатар Рио-де-ла-Платаның екі жағындағы әлеуметтік топтарды бейнеледі, оның кейіпкерлерінің күнделікті өмірі мен диалогтары арқылы жұмысшы табының қайғысы мен үмітін көрсетті.

Florencio Sánchez's parents moved him and his eleven siblings to the city of Treinta y Tres and later to Minas, where he attended elementary school. At a very young age, he published a few satirical articles in a newspaper and participated as actor and author in some family musicals (with staged representations). After abandoning high school, Sánchez alternated his life between Montevideo, Buenos Aires and Rosario. His intense works in journalism and theater unfolded in these cities. In Montevideo he joined the International Center for Social Studies (a literary organization). In Rosario he was a secretary for the writing department of La República ("The Republic"), a publication led by Lisandro de la Torre. His first writings of a social and political nature were published in La República. The critical and scathing realism was apparent in his literary work for the newspaper; this writing style would later characterize his theatrical productions. Sánchez moved to Buenos Aires, Argentina, in 1892, after spending some time in Rosario, a city in Santa Fe, Argentina. He remained there for two years. After his return to Montevideo in 1894, he began working as a journalist for the newspapers El Nacional ("The National"), La Razón ("The Reason"), and El Siglo ("The Century"). He published interviews and wrote political articles in which he incorporated dialogues among the protagonists. In Buenos Aires, he began to make a name for himself as a journalist. He started to participate in intellectual circles and the Buenos Aires night life. In 1897, when the civil war broke out in Uruguay, he returned to his home country and fought under Aparicio Saravia, thus continuing his family's history of political action. During this phase, he came into contact with intellectuals such as Eduardo Acevedo Díaz. Shortly after his wartime service, his political affiliation with anarchy began. He wrote in La Protesta ("The Protest") and in the magazine El Sol ("The Sun"), the latter being led by Alberto Ghiraldo. Sánchez's plays Ladrones ("Thieves") and Puertas adentro ("Doors Within") were written in the anarchist model. On August 13, 1903, his first play, M'hijo el dotor ("My son, the doctor"), was performed in the Comedy Theater of Buenos Aires. It was a success, and he followed up with a short but intense period of playwriting, with similar success in both Buenos Aires and Montevideo. These new plays included a farce entitled La gente honesta ("The Honest People") and perhaps his most famous play, Canillita ("The Newspaper Vendor"), both also written in 1903. Canillita has been interpreted by a Spanish operetta company. With the success of M'hijo el dotor, Sánchez married Catalina Raventos on September 25, 1903, after being in a relationship with her since 1897. His unorganized economic life caused him to sell his plays to several impresarios and theater actors for very little, when he needed money. He frequently accepted advances for plays which he had not yet finished or begun writing, and he sometimes wrote plays hurriedly, giving them away without final revisions. In 1906, Sánchez settled in La Plata, where he worked for the Office of Anthropometric Identification, which was funded by Juan Vucetich. He contracted tuberculosis, which was spreading rapidly during the late 1880s and early 1900s. For many years, he had intended to travel to Europe to create a socially and economically successful play. In 1909, he found an opportunity to go and boarded the Italian ship Principe di Udine on September 25, arriving in Genova on October 13. In Italy, he dedicated himself finding a way to connect with the theater companies, for an opportunity to see his plays produced in Spain and France. Upon receiving 3000 francs in 1910 for his play Los muertos ("The Dead"), he spent all of his money in just a few days in Niza on women and gambling in casinos. After traveling through much of Italy and southern France, he went to Milan, an important center for theater, to contact with some theater impresarios. However, his disease was affecting his health and he was ordered to travel to Switzerland because it was believed that the pure Alpine air would help him. After arriving in Switzerland by train, he was refused service by hotels and hospitals because of his contagious disease. He returned to Milan and was admitted to a hospital in Milan on November 2 and died on November 7. He was thirty five years old. A passionate observer, Sánchez's favorite themes for his plays were family, the tenement, and immigrants. He also portrayed the social classes on both sides of the Silver River (Río de la Plata), displaying through the everyday life of and dialogue between his characters both the misery and hope of the working class.

Саяси қызмет

Санчес консервативті ұлтшыл көшбасшы Апарисио Саравияны қолдады. Ол 1897 жылғы Уругвай азамат соғысында Саравия тарапына қосылды, бірақ соғыстың нәтижесіне көңілі тоймай, анархист болып, «La Protesta» анархистік мерзімді басылымына жазды.