Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Palazzo Grassi (сонымен қатар Palazzo Grassi Stucky деп те аталады) – Италиядағы Венеция қаласының Үлкен каналында, Моро Лин сарайы мен Сан Самуэле алаңының арасында орналасқан венециялық классикалық стильдегі ғимарат.
Palazzo Grassi (also known as the Palazzo Grassi Stucky) is a building in the Venetian Classical style located on the Grand Canal of Venice (Italy), between the Palazzo Moro Lin and the campo San Samuele.
Бірінші иелері
XVI ғасырда ғимарат Сини отбасының меншігінде болды. 1605 жылдың ақпан айында Козимо I-нің немересі Аламанно Арагон Хочеппан оны сатып алды. Грасси отбасы алғаш рет 1655 жылы осы ғимаратқа көшіп келді.
During the 16th century, the building was owned by the Cini family. In February 1605, Alamanno Aragon Hocheppan, grandson of Cosimo I, acquired it. The Grassi family first moved in the building in 1655.
Грасси туысы
Палаццо Грасси Джорджо Масари жобалаған және 1748-1772 жылдар аралығында қайта салынған. Массари бұл Палаццоны өзеннің қарсы жағалауындағы Ка’ Резониконы аяқтағанда құрылысын бастады. Венецияның Үлкен каналындағы сарайлардың арасында соңғы болып салынған Палаццо Грасси, академиялық классикалық стильдегі, айналасындағы византиялық-романдық және барокколық венециялық сарайлардан өзгеше болып көрінеді. Оның ақ мәрмәрдан тұрғызылған әсем қасбеті бар, бірақ көптеген венециялық ақсүйектердің сарайларына тән төменгі қабаттағы саудалық есіктері жоқ. Басты сатырхананы Микеланджело Морлейтер мен Франческо Занчи фрескалармен безендірген, ал төбелерін суретшілер Джанбатиста Канал мен Кристиан Грипенкерл әшекейлеген. Палаццо Грасси Венеция Республикасы құлағанға дейін Үлкен каналға салынған соңғы және ең ірі сарай болды. 1984-1990 жылдар аралығында Понтус Хультен 600 орындық ашық ауадағы театры бар өнер мұражайына жетекшілік етті. 1990 жылы сәулетші Алдо Росси осы ғимаратта Прицкер сәулет сыйлығын алды. 2007 жылы Франсуа Пино Палаццо Грассимен жұптасқан заманауи өнер мұражайына айналдыру үшін Пунта-делла-Догананы сатып алды. Жөндеуді қажет еткен ғимаратты қайта жоспарлау жұмысы да Тадао Андоға тапсырылды. Пунта-делла-Догана 14 айлық жөндеуден кейін қайта ашылды. 2013 жылы Тадао Андо Театриноны 225 орындық концерт залына айналдырды.
The Palazzo Grassi was designed by Giorgio Massari, and rebuilt between 1748 and 1772. Massari started the Palazzo while he was finishing the Ca' Rezzonico on the opposite bank of the river. A latecomer among the palaces on the Grand Canal of Venice, Palazzo Grassi has an academic classical style that is in contrast to the surrounding Byzantine Romanesque and Baroque Venetian palazzi. It has a formal palace façade, constructed of white marble, but lacks the lower mercantile openings typical of many Venetian patrician palaces. The main stairwell is frescoed by Michelangelo Morlaiter and Francesco Zanchi, and the ceilings are decorated by the artists Giambattista Canal and Christian Griepenkerl. The Palazzo Grassi was the last palace to be built on the Grand Canal before the fall of the Venetian Republic, and the largest sited. Between 1984 and 1990, Pontus Hultén was in charge of the art museum which also contained a 600 seat outdoor theatre. In 1990, the architect Aldo Rossi received the Pritzker Architecture Prize in this building. In 2007, François Pinault acquired the Punta della Dogana to transform it into a contemporary art museum paired with the Palazzo Grassi. The replanning of the building, which was in disrepair when acquired, was also assigned to Tadao Ando. The Punta della Dogana reopened after 14 months of renovation. In 2013, Tadao Ando redesigned the Teatrino into a 225 seat auditorium.
Ғимарат
Палаццо Грасси Джорджо Масари жобалаған. Басты сатыр Микеланджело Морлейтер мен Франческо Занчимен фрескамен суреттелген. Шатырларын Джованни Баттиста Канал мен Кристиан Грипенкерл безендірген.
The Palazzo Grassi was designed by Giorgio Massari. The main stairwell was frescoed by Michelangelo Morlaiter and Francesco Zanchi. The ceilings were decorated by Giovanni Battista Canal and Christian Griepenkerl.