1965 ж. түсірілген «Бізді ұстай алсаң» фильмі – Джон Бурманның режиссерлік дебюті. Dave Clark Five тобының музыкалық комедиясы, сюжеті жарнамалық кампания айналасында өрбиді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1965 жылғы Джон Бурманның британдық фильмі, 1965 жылғы фильм.
1965 British film by John Boorman
the 1965 film
"Бізді ұстай алсаң" (АҚШ атауы: "АҚШ-та шалқыған демалыс"; сондай-ақ "The Dave Clark Five Ерегізеді" деп те белгілі) – режиссер Джон Бурманның көркем фильмінің тұңғыш дебюты. Бұл фильм сол кезде The Beatles-пен бәсекелес болған The Dave Clark Five поп-тобын таныстыру мақсатымен жасалған, ал атауы олардың "Catch Us If You Can" хит-әнінен алынған.
Catch Us If You Can (U. S. title: Having a Wild Weekend in the U. S.; also known as The Dave Clark Five Runs Wild) is the 1965 feature film debut of director John Boorman. It was designed as a vehicle for pop band the Dave Clark Five, whose popularity at the time rivalled that of the Beatles, and it is named after their hit song "Catch Us If You Can".
Сюжет
Бес адам Лондондағы бір пәтерде бірге тұрады. Олар таңғы ас дайындап, Смитфилд нарығына барады, жол бойы қыздың суреті және "Ет жеуге асығайық" деген ұран бар көптеген жарнама плакаттарын көреді. Лондонның Смитфилд нарығында "Ет жеуге асығайық" кампаниясының телеарналық жарнамасын түсіру кезінде, каскадер Стив жұмысының мәнсіздігіне көңілі толып, жас актриса/модель Динамен бірге E-типті Jaguar (260 EYW, реквизиттердің бірі) көлігімен қашып кетеді. Оазис бассейндеріне, яғни Лондон орталығындағы ашық ауадағы жүзу бассейніне сапар жасап, Сион Хаусының аумағындағы Ұлы консерваторияның ішінде және сыртында түсірілгеннен кейін, олар қысқы Англияның оңтүстігі арқылы Девон жағалауындағы Бург аралына беттейді. Дина аралды сатып алуды ойластырып отыр, бәлкім, телеарнадағы ет жарнамасындағы "Қасапшы қызы" ретінде танымал болғандықтан, осының салдарынан туындаған қысымнан құтылу үшін. Бұл қарсылық әрекетін жарнамалық кампанияның жетекшісі Леон Зисселл өзімшілдікпен пайдаланып, қашып бара жатқан жұпты қуу үшін екі адамын жібереді. Саяхаттары барысында Стив пен Дина ең алдымен Солсбери жазығындағы MOD-ға тиесілі ғимараттарда қоныстанған битниктер тобымен кездеседі (осы эпизодтың бір бөлігі Имбердің эвакуацияланған ауылында түсірілді), содан кейін Сомерсет графтығының Бат қаласындағы Корольдік жарты айдың сәнді ортасында эксцентрикті, жоғарғы топқа жататын орта жастағы ерлі-әйелдермен танысады. Стив сондай-ақ бала кезіндегі өрнегі Луиге баруды жоспарлайды, ол Лондондағы Ист-Эндтегі жастар клубына қатысқан, содан кейін Девонға көшіп кеткен. Полициядан және Зисселлдің қолбасшыларынан Баттағы Рим моншасында өткен маскарадтан кейін қашқаннан соң, Стив пен Дина (Стивтің қалған тобы мен полицияның қууында) Девонға қарай жол тартады. Луи Динаны телеарнадағы танымал тұлға ретінде бірден таниды, бірақ Стивті танымайды және оның есімін еске түсіре алмайды, тіпті таныстырылғаннан кейін де. Динаның аралы да көңіл көншітпейді; төмен су кезінде ол құрлықтан қол жетімді, ал Динаға ғашық Зисселл бұл жерге бұрыннан келген болады.
The five are living together in a London flat. They make breakfast then drive to Smithfield Market, passing multiple advertising posters featuring a girl and the slogan "Meat for Go". During the filming of a TV commercial for a "Meat for Go" campaign set in London's Smithfield Market, stuntman Steve, disillusioned by the inanity of his job, absconds in an E type Jaguar (260 EYW, one of the props) with a young actress/model, Dinah. After a visit to Oasis Swimming Pools, an open air swimming pool in central London, and a scene in and around the Great Conservatory on the grounds of Syon House, they make their way across a wintry southern England toward Burgh Island, off the coast of Devon. Dinah is contemplating buying the island, presumably to escape the pressures of her celebrity as the "Butcher Girl" in the TV meat advertising campaign. This act of rebellion is cynically exploited by the advertising executive behind the campaign, Leon Zissell, who dispatches two of his henchmen to pursue the fleeing couple. On their journey, Steve and Dinah first encounter a group of beatniks squatting in MOD owned buildings on Salisbury Plain (some of this sequence was shot in the evacuated village of Imber), and then, an eccentric, upper class, middle aged married couple in the opulent surroundings of the Royal Crescent in Bath, Somerset. Steve also plans to visit his boyhood hero, Louie, whose youth club in London's East End he attended, and who has since relocated to Devon. Having fled the police and Zissell's henchmen after a fancy dress party in the Roman Baths at Bath, Steve and Dinah (with the rest of Steve's gang and the police in pursuit) make their way toward Devon. Louie recognises Dinah instantly because of her TV celebrity, but fails to recognise Steve and misremembers his name, even after being introduced. Dinah's island also proves to be disappointing; at low tide, it is reachable from the mainland, and Zissell, who is besotted with Dinah, has already arrived.
Тақырыптар
Олар экраннан тыс саундтрек музыкасын орындағанымен, Дейв Кларк Пятеркі (Битлздің фильмдеріндегідей өздерін сомдамай) Стив (Дэйв Кларк) жетекшілік ететін тәуелсіз каскадерлер/массовка тобы ретінде көрінеді. Кларк бірнеше фильмде каскадер болып жұмыс істеген, бұл сол кездегі поп-артист үшін сирек кездесетін кинематографиялық тәжірибе мен камераға деген сезімділік деңгейін сыйлағандай. Топтың қалған төрт мүшесі нақты есімдерімен ойнайды, бірақ олардың рөлдері салыстырмалы түрде шағын. Бұл фильм дәстүрлі поп-фильм емес, жеке қарым-қатынастардың нәзіктігі, армандардың құндылығының жоқтығы және сахналық қойылымдардағы "көрініс қоғамында" спонтандықты, шынайылықты және адалдықты сақтаудың қиындығы туралы. Боурманның дебюттік фильмі Паулин Кейл мен Дилис Пауэллден жағымды пікірлер алды, себебі ол сол заманғы мәдени күшті жақсы бейнелеген.
Although they perform the off screen soundtrack music, the Dave Clark Five (unlike the Beatles in their films) do not portray themselves but appear to be a team of freelance stuntmen/extras led by the saturnine Steve (Dave Clark). Clark had worked as a stuntman on several films, which appears to have provided him with a level of cinematic experience and camera sense rare for a pop artist of the time. The other four members of the band perform under their real first names, but have comparably minor parts. The film is less of a conventional pop vehicle than one dealing with the frailty of personal relationships, the flimsiness of dreams and the difficulty of maintaining spontaneity, authenticity, and integrity in a stage managed "society of the spectacle." Boorman's debut film drew favourable notices from Pauline Kael and Dilys Powell, as it captured much of the cultural energy of the time.
Өндіріс жазбалары
Бір қайталанатын әзіл бойынша, Ленни Дэвидсон – Дейв Кларк Бестігінің фильмде тіпті бір сөз де айтпайтын жалғыз мүшесі, көбінесе өйткені басқалары оған сөйлеуге мүмкіндік бермейді. Ол өнер кешіне Харпо Маркс кейпінде келеді (Дина полиция мен басшыларынан қашып, онымен костюм алмасқанға дейін; бұл фильмде ғана емес, саундтрек альбомының арт жағында да көрінеді). Мариан Фейтфулл Дина рөлін "тырысқақ" деп санап, қабылдамады. Денис Пейтонның тегі ашылу және жабылу титрлерінде "Пейнтон" деп қате жазылған. Фильмдегі Йота Джойстің суреті ағылшын рок-тобы The Smiths-тің "Ask" және "Some Girls Are Bigger Than Others" синглдерінің обложкасында пайдаланылған.
In a running gag, Lenny Davidson is the only member of the Dave Clark Five who does not utter a single word in the film, usually because the others do not let him talk. He comes dressed as Harpo Marx to the Arts Ball party (until Dinah switches costumes with him to avoid being caught by the police and her bosses; this is evident not only in the film but also on the back cover of the soundtrack album). Marianne Faithfull rejected the role of Dinah as being "too poppy." Denis Payton's last name is misspelled as "Paynton" in the opening and closing credits. A still image of Yootha Joyce from the film was used as sleeve art on the singles "Ask" and "Some Girls Are Bigger Than Others" by the English rock band the Smiths.
Шығару
Патерсон қаласында, Нью-Джерси штатында, Дейв Кларк Файв тобының фильмді насихаттау туры аясында топтың бизнес-менеджері мен қауіпсіздік күзетшісі полиция қызметкеріне шабуыл жасағаны үшін қамауға алынды; полиция топтың он бес форма киген күзетшілеріне сахнаға ұмтылған жасөспірім жанкүйерлерді ұруды тоқтатуды бұйырғаннан кейін төбелес басталды. Ньюарк қаласындағы Бранфорд театрында өткен іс-шарада 1100-ден астам жанкүйер еденге ұрып, орындарынан тұрып, айқай-шу көтеріп, жағдайды дүрліктірді. Ұқсас жағдай топ Нью-Йорк штатының Куинс ауданындағы кинотеатрға фильмді насихаттау үшін келгенде де болды. 5000-нан астам жанкүйер топ мүшелеріне жету үшін кедергілерді бұзып, полициядан күш түсуді сұрады.
At an appearance in Paterson, New Jersey, during the Dave Clark Five's promotional tour for the film, the band's business manager and a bodyguard were arrested after assaulting a police officer; the scuffle began when police told the band's fifteen uniformed guards to stop hitting teenage fans who had been rushing the stage. At an appearance at the Branford Theater in Newark, New Jersey, more than 1,100 fans created bedlam by stamping on the floor, standing on their seats and screaming. A similar reaction occurred when the band visited a cinema in Queens, New York to promote the film, with more than 5,000 fans breaking through barricades to reach the band members, causing policemen at the scene to call for reinforcements.
Саундтрек
АҚШ-тағы саундтрек альбомындағы (Epic 24162/26162) 12 тректің тек төртеуі ғана фильмнен алынған: "Жайқы демалыс", "Егер қолыңнан келсе, бізді ұста", "Тәмді естеліктер" және "Қозғалыста". Фильмде қолданылған әндердің қалғаны бұрынғы альбомдардан, оның ішінде "Time" (Glad All Over), "Move On" және "Ol' Sol" (American Tour), сондай-ақ "When" және "I Can't Stand It" (Coast to Coast) әндерінен құралды.
Of the 12 tracks on the U. S. soundtrack album (Epic 24162/26162), only four are from the film: "Having a Wild Weekend", "Catch Us If You Can", "Sweet Memories" and "On the Move". The remainder of the songs used in the film were from previous albums, including "Time" (from Glad All Over), "Move On" and "Ol' Sol" (from American Tour), and "When" and "I Can't Stand It" (from Coast to Coast).
Қабылдау
The Monthly Film Bulletin жазды: Бұл фильмді ерекше жасөспірімдер мюзиклі ететін екі нәрсе бар: ол үнемі назар аударуға тұрарлық, және ол шынымен жастық көзқарасты ақылмен жеткізеді. Шындығында, таныс формуладан шабыт алғанмен, оны жасөспірімдер мюзиклі деп атауға болмайды. Музыкалық номерлер (Дэйв Кларк Бестігі экраннан тыс орындайды) жай ғана дыбыстық фон ретінде немесе ерекше көзге түсетін көркемдік визуализациялар сериясының бастапқы нүктесі ретінде қолданылады: ет қызының плакаты бойынша жылдам монтаж; Лондон көшелерінен төмен бұрышпен жасалған ұзақ түсірілімдер; Мани Уинн түсірген қарлы және теңіздік пейзаждар, сондай-ақ Бат қаласының Корольдік жарты айы; Феллини стиліндегі кеш, онда басты кейіпкерлер сүйікті киножұлдыздарының киімдерін киіп, римдік моншаның жиегімен асыққан қуып-жермен аяқталады. Жастардың актерлік шеберлігі көбінесе көзге түспейді, бірақ Барбара Феррис тартымды "Кесек қыз" рөлін сомдайды. Қызығы, теледидарда жұмыс істеген және отыз бір жасқа толған Джон Бурманның бұл алғашқы фильмі режиссерлік туынды болып табылады. Бурманның өнерге деген сезімі үміт береді. New York Times газетінің рецензенты Босли Кроутер бұл фильмді "көзге түсетін, бірақ қызық романтика" және "жаңа және тартымды британдық фильм" деп бағалаған. Ottawa Citizen газетінде жазған рецензент Гордон Стоунхэм: "Байқаудың ақыры – жасөспірімдердің бір тобын көрсету үшін ерекше тәсіл, бірақ бұл оларды жаңа және жағымды жарықта көрсетеді".
The Monthly Film Bulletin wrote: Two things make this an intriguingly unusual teenage musical: it is consistently worth looking at, and it finds intelligent expression for a genuinely youthful point of view. In fact, though distantly inspired by the familiar formula, it doesn't deserve to be described as a teenage musical at all. The musical numbers (played off screen by the Dave Clark Five) are used simply as an aural background or as a starting point for a series of distinctly imaginative visual passages: fast cutting around the poster of the meat girl; long low angled tracking shots through London; snowscapes and seascapes and Bath's Royal Crescent artistically photographed by Manny Wynn; a Felliniesque party that ends up with the leading characters, dressed as their favourite film personalities, involved in a frantic chase along the edge of a Roman bath. The performances of the young people are for the most part negligible, although Barbara Ferris makes an appealing Butcher Girl. Remarkably, in view of the fact that John Boorman, who has worked for television, is only thirty one and is making his first film, this is a director's picture from start to finish. Boorman's obvious feeling for the medium is rich in promise. New York Times reviewer Bosley Crowther praised the film as an "obvious but strangely haunting romance" and a "fresh and fetching British film" in a contemporaneous review. Writing in the Ottawa Citizen, reviewer Gordon Stoneham wrote: "Having a Wild Weekend is a rather odd vehicle to spotlight a group of teen age idols, but, on the other hand, it shows them in a new and quite pleasant light."