Рапанос і. АҚШ ісі: Таза су туралы заңдағы батпақтарды реттеу мәселесі
Rapanos v. United States
Rapanos v. United States ісі: АҚШ Жоғарғы Сотының Таза Су туралы заңға сәйкес оқшауланған батпақтарды реттеу құқығын қарастырған маңызды экологиялық дауы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Рапанос АҚШ-қа қарсы, 547 U. S. 715 (2006) – АҚШ Жоғарғы Сотының «Таза су туралы» заңға сәйкес оқшауланған ылғалды жерлерді реттеудегі федералдық юрисдикцияны күйретуге бағытталған ісі. Бұл жаңа тағайындалған Бас судья Джон Робертс және Сот судьясы Сэмюэл Алито қараған алғашқы маңызды экологиялық іс болды. Жоғарғы Сот бұл істі 2006 жылдың 21 ақпанында қарады және 2006 жылдың 19 маусымында шешім шығарды. Бес судья коммерциялық дамуға байланысты ылғалды жерге зиян келтіргені үшін сотталған күдіктілерге қатысты бұрынғы шешімдерді жоюға келіссе де, сот одан әрі мәліметтер бойынша бөлінді. Төрт консервативті судья көпшілік пікірде «навигациялық сулар» терминін төрт либералды судьяларға қарағанда тар мағынада түсіндіруді жақтады. Судья Энтони Кеннеди екі жаққа да толыққанды қосылмады. Іс төменгі сатыдағы сотқа қайта жіберілді. Соңында Рапанос EPA-мен шамамен 1 миллион долларлық өтемақы төлеуге келісті, бірақ ешқандай құқық бұзушылықты мойындамады.
Rapanos v. United States, 547 U. S. 715 (2006), was a United States Supreme Court case challenging federal jurisdiction to regulate isolated wetlands under the Clean Water Act. It was the first major environmental case heard by the newly appointed Chief Justice, John Roberts, and Associate Justice Samuel Alito. The Supreme Court heard the case on February 21, 2006, and issued a decision on June 19, 2006. While five justices agreed to void rulings against the defendants, who were prosecuted for impacting a wetland incidental to commercial development, the court was split over further details, with the four more conservative justices arguing in a plurality opinion for a more restrictive reading of the term "navigable waters" than the four more liberal justices. Justice Anthony Kennedy did not fully join either position. The case was remanded to the lower court. Ultimately, Rapanos agreed to a nearly $1,000,000 settlement with the EPA without admitting any wrongdoing.
Өмірбаян
Бұл іс Джон А. Рапанос (Мидленд, Мичиган) және Джун Карабелл атты құрылысшыларды қамтиды, олардың жеке жобалары Таза су туралы заңтамаға сәйкес экологиялық ережелерге байланысты тоқтатылды. 1980-жылдардың соңында Рапанос сауда орталығын салу үшін жерді дайындады, ағаштарды жойып, шұңқырды құммен толтырды. Рапанос ағаштарды кесіп тастағанда рұқсат алған жоқ, бірақ үкімет оның жері дренаждық арнаға жақын болғандықтан, ылғалды жер саналады деп мәлімдеді. Рапанос бұл жердің ылғалды жер емес екенін және заң бұзбағанын айтты. Ол жерінің кеме жүретін су жолдарынан 32 шақырымға дейін алыс екенін мәлімдеді. Бірақ АҚШ Қоршаған ортаны қорғау агенттігі «кеме жүретін су жолы» терминін кеңінен түсіндірді, оған су арналары немесе басқа да ұқсас жолдар арқылы сумен байланысқан аумақтар да кіреді. Рапанос өзінің жері ылғалды жер екендігі туралы үкіметтің талабын қабылдамағандықтан, үкімет оған Таза су туралы заңды бұзғаны үшін сотқа берді. Соттағы келіспеушілік салдарынан алқабилер Рапаносқа қарсы екінші сотта екі қылмыстық айып тақты – ылғалды жерді толтыру. 1995 жылдың тамызында АҚШ округтік судьясы Лоуренс Пол Зактофф Рапаносқа жаңа сот процесін өткізуге рұқсат берді, бірақ 1997 жылдың мамырында Алтыншы округ судьясы Пирс Лайвли, судья Карен Нельсон Мурмен бірге, судья Дэвид Олдрич Нельсонның қарсылығына қарамастан, үкімді күштен шығарып, жаза тағайындау үшін істі қайтаруға бұйырды. Соттан кейін, 2000 жылдың желтоқсанында округтің бас судьясы Бойс Ф. Мартин кіші, судьялар Алан Юджин Норрис және Карл Спилман Форестер қосылған күйде, қайта сотталу үшін істі қайтаруға бұйырды. 2002 жылдың ақпанында судья Зактофф Рапаносқа тағылған айыпты алып тастады, ал 2003 жылдың қыркүйегінде округтік судья Мартин, судьялар Норрис және Джон М. Роджерс қосылған күйде, айыпты қайтадан күшке енгізді. Нәтижесінде Рапанос үш жылға шартты жаза алды және 5000 доллар айып төледі. 2004 жылдың шілдесінде судья Дэнни С. Ривз, судьялар Юджин Эдвард Силер және Джулия Смит Гиббонс қосылған күйде, Рапаносқа қарсы аудандық соттың азаматтық шешімін бекітті. Содан кейін Рапанос Pacific Legal Foundation коммерциялық емес қоғамдық мүдделерді қорғайтын заң фирмасының көмегімен Алтыншы округтен істі қайта қарауды сұрады. Бұл өтініш қабылданбағаннан кейін, ол өзіне қарсы азаматтық іс бойынша, оның ішінде миллиондаған долларлық айыппұл салу туралы, Жоғарғы Сотқа шағымданды. Кейін Карабел де Жоғарғы Сотқа шағымданды. 2001 жылы Сот екіге бөлініп, көшіп-қонушы құстар ережесі оқшауланған тоғандарға қолданылмайды деп шешті (Солтүстік Кук округіндегі қатты қалдықтар агенттігіне қарсы Армия инженерлік корпусы – SWANCC). «Кеме жүретін сулармен» «маңызды байланысы» бар барлық сулар Таза су туралы заңтамамен қамтылады, бірақ «маңызды байланыс» термині сот түсіндіруіне және қызу дау-дамайға ашық. Кейбір ережелерге «АҚШ сулары» ретінде аралық ағыстар, плая көлдері, далалық шұңқырлар, шалшықтар және ылғалды жерлер кірді. Бұл іс С. Д. Уоррен компаниясы мен Мэн штатының қоршаған ортаны қорғау жөніндегі кеңесінің ісімен бір күні қарастырылды, мұнда Pacific Legal Foundation Рапанос үшін, ал АҚШ Бас прокуроры Пол Клемент үкімет үшін сөйледі.
The case involves developers John A. Rapanos (Midland, Michigan) and June Carabell, whose separate projects were stopped because of the environmental regulations that make up the Clean Water Act. In the late 1980s, Rapanos prepared of land for the development of a mall by pulling trees and filling the hole with sand. Rapanos did not file for a permit when he pulled the trees, but the government claimed that his land was a wetland because it was adjacent to a drainage ditch. Rapanos argued that the land was not a wetland and that he was not breaking the law. He claimed that his land was up to 20 mile (32 km) from any navigable waterways. But the United States Environmental Protection Agency has interpreted the term "navigable waterway" broadly, to include areas connected to or linked to waters via tributaries or other similar means. When Rapanos refused to accept the government's claims about whether his land was a wetland, the government filed a federal lawsuit against him, accusing him of violating the Clean Water Act. After a mistrial, the jury returned two felony guilty verdicts for filling wetlands in Rapanos's second trial. In August 1995, U. S. District Judge Lawrence Paul Zatkoff granted Rapanos's request for a new trial, but in May 1997, Sixth Circuit Judge Pierce Lively, joined by Judge Karen Nelson Moore, reversed and remanded for sentencing, over the dissent of Judge David Aldrich Nelson. After sentencing, Circuit Chief Judge Boyce F. Martin Jr., joined by Judges Alan Eugene Norris and Karl Spillman Forester, remanded for resentencing in December 2000. In February 2002, Judge Zatkoff set aside Rapanos's conviction again, and in September 2003 Circuit Judge Martin, joined by Judges Norris and John M. Rogers, again reinstated the conviction. In the end, Rapanos was forced to serve three years of probation and pay $5,000 in fines. In July 2004, Judge Danny C. Reeves, joined by Circuit Judges Eugene Edward Siler Jr. and Julia Smith Gibbons, affirmed the district court's civil judgment against Rapanos. Next, with representation from the nonprofit public interest law firm Pacific Legal Foundation, Rapanos unsuccessfully sought a rehearing from the Sixth Circuit. Failing that, he appealed the civil case against him, which included millions of dollars of fines, to the Supreme Court. Carabell then appealed to the Supreme Court. In 2001, a divided Court found that the migratory bird rule could not reach isolated ponds in Solid Waste Agency of Northern Cook County v. Army Corps of Engineers (SWANCC). All waters with a "significant nexus" to "navigable waters" are covered under the CWA, but the words "significant nexus" remain open to judicial interpretation and considerable controversy. Some regulations included water features such as intermittent streams, playa lakes, prairie potholes, sloughs and wetlands as "waters of the United States". The case was argued on the same day as S. D. Warren Co. v. Maine Board of Environmental Protection, with the Pacific Legal Foundation arguing for Rapanos and United States Solicitor General Paul Clement arguing for the government.
Шешім
Сот төрешілері көпшілік шешімге келе алмады. Төрт судья шешімді қолдады. Төрт судья күшін жоюға, Корпустың CWA-ны түсіндіруін жоюға және жаңа "үзіліссіз су байланысы" стандарты бойынша істі қайта қарауға дауыс берді. Судья Кеннеди де күшін жоюға және істі қайта қарауға дауыс берді, бірақ басқаша, "маңызды байланыс" стандарты бойынша. Сот 4:1:4 есебімен дауыс берді, пікір жарияланған кезде үш судья ауызша оқыды, ал бес жазбаша пікір 100 беттен асты. Екі де іс "әрі қарай қарау үшін" қайта қарауға жіберілді.
The justices were unable to produce a majority decision. Four justices voted to affirm. Four justices voted to vacate, to strike down the Corps's interpretation of the CWA, and to remand under a new "continuous surface water connection" standard. Justice Kennedy also voted to vacate and remand but under the different, "significant nexus", standard. The Court voted 4 1 4, with three justices making oral readings at the opinion announcement, and five printed opinions spanning over 100 pages. Both cases were remanded "for further proceedings".