Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Дәстүрлі ән
Traditional song
«Шотландияның көк қоңыралары» – шотланд халық әнінің қазіргі заманғы кең таралған атауы (Roud # 13849). Оны ағылшын актрисасы және жазушысы Дора Джордан жазған. Алғаш рет 1801 жылы жарияланды.
The Bluebells of Scotland is the usual modern name for a Scottish folksong (Roud # 13849). It was written by Dora Jordan, an English actress and writer. First published in 1801.
Қаулылар
Жозеф Хайдн бұл әнге пианино триосымен сүйемелдеу жазды (Hob. XXXIa: 176). Джордж Юджин Гриффин 1797 жылы өзінің фортепиано концертіне осы күйді енгізді, ол Англияда кең танымал болды. Ол 1805 жылы жарық көрді. Артур Прайор әнді тромбонмен орындау үшін аранжировкалады. Бұл нұсқа әдетте «Шотландияның көк қоңыраулары» деп аталады. Ол көбінесе фортепианомен немесе концерттік/әскери оркестрмен орындалады, бірақ оркестрмен немесе қола аспаптар оркестрімен де тартады. Прайор шамамен 1897 жылы әнді жазған және 1899 жылы шығарған деген болжам бар, бірақ атауларға қатысты даулардың салдарынан нақты күні белгісіз. Аспаптық орындау үшін аранжировкаланған әннің алғашқы жазбасы – ол 1897 жылы жазған Берлин фирмасының пластинкасы, онда әуен аз өзгерістермен қарапайым күй ретінде ойнатылады. Бірінші оркестрлік аранжировка (және алғашқы виртуоздық нұсқа) да оның туындысы, ол Соузаның оркестрімен (оның мүшесі болған) 1900 жылы жазбаға түсірген.
Joseph Haydn wrote a piano trio accompaniment for this song (Hob. XXXIa: 176). George Eugene Griffin incorporated the tune into his Piano Concerto No. 1 in 1797, which became a popular success in England. It was published in 1805. The song was arranged by Arthur Pryor for trombone with accompaniment. This version is usually called "Blue Bells of Scotland". It is most commonly played with a piano or concert/military band but has also been performed with orchestra or brass band. Although the exact date is disputed due to some naming questions, Pryor probably composed the piece around 1897 and released it around 1899, as the first iteration of the song arranged for an instrument is a Berliner record recorded by him in 1897, played as a simple tune with few variations. The first band arrangement (and the first virtuosistic one) is also by him, accompanied by Sousa's band (of which he was a member), recorded in 1900
Бұл нұсқа техникалық тұрғыдан қиын, солистке ағын легатосын көрсетуге мүмкіндік береді, сонымен қатар әртүрлі жерлерде күрделі секірулерді талап етеді. Ноталардың жоғары жылдамдығы мен үні де үлкен қиындық тудырады. Ол тақырыптық және вариациялық формада, ал кіріспесі каденция тәрізді. Тақырыптан кейін әуен аллегро бөліміне көшеді, онда вариациялар басталады. Бірінші вариацияда триольдар, ал екінші вариацияда синкопталған он алтыдан сегіздік ритмдер бар. Соңындағы каденция орындаушының диапазонын көрсетеді, мысалы, ортаңғы C-ден бір октава жоғарырақ орналасқан жоғары C-ден A-flat және G педальдарына дейін шамамен үш жарым октава секіреді. Жанды финал барлық техникаларды біріктіреді, тромбоншыдан кең диапазонды, легатоны, қос тілді және икемділікті көрсетуді талап етеді. Сондықтан, бұл туынды тек ең шебер тромбоншыларға ғана арналған, бірақ Джозеф Алесси, Кристиан Линдберг және Ян Бусфельд сияқты белгілі орындаушылардың көптеген жазбалары бар. Ол көбінесе тромбонға (және эвфонияға) Жан Батист Арбанның труба немесе корнетке арналған «Венеция карнавалынан» гөрі, аспапты меңгерудің қажетті деңгейіне қатысты теңдес саналады. Американдық композитор Лерой Андерсон 1954 жылы шығарған «Шотландиялық сюитасының» үшінші бөлімінде жоғары регистрдегі скрипкалар мен ағаштан жасалған үрмелі аспаптарға өте анық және шатты әуен беретін күйдің оркестрлік аранжировкасын жасады. Бинг Кросби 1961 жылы шыққан «101 Gang Songs» альбомына осы әнді қосты. Көптеген дойбы оркестрлері әннің аранжировкасын орындайды, әдетте, бір немесе бірнеше күйлермен, мысалы, теңізшілер әнұранымен бірге. Алабама мемлекеттік университетінің құрылтайшы күні 9 ақпанда Уильям Бернс Паттерсонның туған күніне орай атап өтіледі. Бұл мереке 1901 жылдан бері жыл сайын тойланады. Паттерсонның сүйікті әні болған «Шотландияның көк қоңыраулары» әдетте осы күні орындалады.
This version is technically challenging and allows the soloist to show off a flowing legato while, in different places, requiring some difficult jumps. The sheer speed and volume of notes also pose a significant challenge. It is in theme and variation form and opens with a cadenza like introduction. After the theme, it moves to the allegro section, in which the variations begin. Variation one involves triplets, while variation two involves syncopated sixteenth eighth note rhythms. The cadenza that follows demonstrates the performer's range; jumping about three and a half octaves from high C (an octave above middle C) to pedal A flat and G, for example. The vivace finale brings all these techniques into one, requiring the trombonist to exhibit advanced range, legato, double tonguing, and flexibility. Thus, the piece is limited to the best trombonists, although there have been numerous recordings by such famed players as Joseph Alessi, Christian Lindberg and Ian Bousfield. It is often considered to be the trombone (and euphonium) equivalent (in terms of required mastery of the instrument) to the Carnival of Venice for trumpet or cornet, by Jean Baptiste Arban. American composer Leroy Anderson composed an orchestral arrangement of the tune for the 3rd movement of his "Scottish Suite" (1954) which gives a very clean and sprightly melody to the high strings and woodwinds. Bing Crosby included the song in a medley on his album 101 Gang Songs (1961). Numerous bagpipe bands play arrangements of the song, typically in a medley with one or more tunes such as the Marines Hymn. Alabama State University Founder's Day is celebrated on William Burns Paterson's birthday on 9 February. It has been remembered every year since 1901. The Bluebells of Scotland which was Paterson's favourite song was regularly sung.