Кіріспе
Йочевед (Джуки) Вайнфелд (1947 жылы туған) – суретші, мұражай педагогы және балаларға арналған интерактивті көрмелерді әзірлеуші. Ол Тель-Авив университетінде және Израильдің Мемлекеттік өнер мұғалімдер колледжінде; Иерусалимдегі Еврей университетінде және Оңтүстік Африкадағы Кейптаун қаласындағы Микаэлис өнер мектебінде оқыды. Вайнфелд Иерусалимдегі Израиль мұражайында, Мемлекеттік өнер мұғалімдер колледжінде, Безалел өнер және дизайн академиясында және Кейптаун қаласындағы Микаэлис өнер мектебінде сурет сабақтарын оқыды. Сонымен қатар, ол Иерусалимдегі Израиль мұражайында (Израиль), Нью-Йорктегі еврей мұражайында және 1995 жылы құрылған (қазіргі еврей мәдениетінің балалар галереясы) Нью-Йорктегі еврей балалар оқу зертханасында балаларға арналған білім беру көрмелерін әзірледі және жобалады. Вайнфелд – еврей әйелі ретіндегі өзінің мұрасын заманауи құралдарды пайдаланып зерттеген алғашқы израильдік суретшілердің бірі саналады. Ол 1970 жылдан бері Израильде көптеген жеке көрмелер өткізді (мысалы, Израиль мұражайы, Бограшов галереясы, Гордон галереясы, Дебель галереясы, Мабат галереясы). Ол сонымен қатар әлемнің көптеген мұражайларында және галереяларында халықаралық топтық көрмелерге қатысты. Оның туындылары Иерусалимдегі Израиль мұражайының, Германиядағы Гамбург Kunsthalle-інің, Тель-Авив мұражайының, Хайфа мұражайының және түрлі жеке коллекциялардың қорында сақталған. Вайнфелд Нью-Йорк қаласында тұрады және жұмыс істейді.
Өмірбаян
Йошевед (Юки) Вайнфельд (туған есімі Ева Эрнст) 1947 жылы Силезияның Легница қаласында (Польша) дүниеге келді және Вроцлавта, сондай-ақ Силезияда өмір сүрді. Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын оның әкесі Натан Эрнст (1909 ж.т.) Польшаның Пшемысьль қаласында ерлер көйлектерін өндіретін табысты кәсіпкер болған, ал анасы Клара жергілікті кәсіптік орта мектепті айналып келген. Натанның ата-анасы нацистер тарапынан атып өлтірілді, ол соғыс жылдарын жасырынып өткізді. Клара жалған құжаттар алып, арийлік әйел ретінде Польшадағы неміс SS офицерінің үй шаруашылығында жұмыс істеді. Олар соғыстан кейін танысып, үйленді. 1957 жылы Эрнст отбасы Израильге көшіп, Тель-Авивте бірнеше ай тұрғаннан кейін Тель-Авивке жақын орналасқан Гиватайим қаласына қоныс аударды. Ева, енді Йошевед, жалпы алғанда дарынды бала саналғанмен, оның сурет салу, актерлік және жазу қабілеттері ерекше назар аударды. 16 жасында ол Израильдің белгілі суретшісі және педагогы Раффи Лавидің шәкірті болды, ал 20 жасқа толмас бұрын оның туындылары 10+ авангард тобының көрмелерінде ұстазының туындыларымен бірге қойылды. 1979 жылы ол Иерусалимдегі Еврей университетінде докторантурада оқыған және ортодоксал еврей дінін ұстанған Дэвид Вайнфельдке тұрмысқа шықты. 1977 жылы олар ажырасты. 1980 жылы Вайнфельд Стивен Кашерге үйленіп, Нью-Йоркке көшіп келді. 1985 жылы олардың қызы Талия Кашер дүниеге келді. 1993 жылы жұбайлар ажырасты.
Өнер
1969 жылы Вайнфлед өзінің алғашқы суреттерін Тель-Авивтегі Мабат галереясында жеке көрмеге ұсынды. Суреттер геометриялық шекаралардағы биоморфты пішіндердің (мысалы, ет) орналасуын зерттеді. Көрмені жергілікті сыншылардың көпшілігі жек көріп қарсы алды. Келесі үш жылда Вайнфелд стильдік қарама-қайшылықтардың басқа да тұжырымдарын тәжірибеден өткізді. Олар көптеген топтық көрмелерде, ақырында 1972 жылы Тель-Авивтегі Бар Кохба галереясында жеке көрмеде көрсетілді. Көрмеге түрлі пікірлер айтылды. Рювен Берман The Jerusalem Post газетінде былай деп жазды: "Суреттер бір жағынан негізделген, зерттелген, ұстамды көзқарасқа, екінші жағынан спонтанды, ыммен жасалған, суретшілік тәсілге бөлінген ішкі стильдік және тұжырымдамалық қарама-қайшылықтарға негізделген. Бірақ қарама-қайшылықтар жанды және көрме тұтастай алғанда зияткерлік сергектікке куәлік етеді". Кейбір "суреттер" эротикалық және әйелдік, тіпті феминистік деп саналды. Кейін тігу қағазы мен матаға тән тәнге жаңаша қызығушылық пайда болды. 1974 жылы Иерусалимдегі Дебель галереясында бір әйелдің көрмесі кезінде Вайнфелд, тағы да парадоксқа қызығушылық танытып, басқа жұмыстармен қатар тігілген қолдар мен беттердің фотосуреттерін көрсетті. Бұл фотосуреттер эстетика мен стильге деген қызығушылықты азайтып, тұжырымдамалық сипатқа ие болды. Жаралы, тігілген "суреттер" тігілген дене бөліктерімен бірге кейбір сыншылар Вайнфелдтің өнерін дене өнерінің қозғалысына және оның ішінде феминистік сипатта орналастырды. 1975 жылы синастезияға қызығушылық танытып, өнерді "басқаша білдіре алмайтын нәрсенің көрінісі" деп анықтағаннан кейін, Вайнфельд визуалды өнердің аш сезім немесе шаштың тамырындағы ауырсыну сияқты физикалық дене сезімдерін жеткізу қабілетін зерттеді. Ол ғылыми және сипаттамалық мәтінді дене сезімдерін визуалды түрде жеткізуге тырысатын заттармен қатар қойды. Өкінішке орай, Игал Залмонан басқа (Маариф, 3.21.75) сыншылардың көпшілігі бұл мәселені түсінбей, тақырыптарды көркемдік іс-әрекеттің лайықты емес деп қарады. 1976 жылы еврей заңдары кодексін (Шулхан Арух) оқығаннан кейін, Вайнфелд өзінің Дебель галереясындағы көрмесі аясында спектакль жасайды. Спектакль барысында суретші бұл мәтіндерден туындаған тыйым салулар мен тазалық пен аза тұтуға байланысты рәсімдердің көрнекі, мифтік бейнелерін зерттеді. Ол тыйым салынған рәсімдерді өз түсінігі бойынша орындады. Спектакльдің мазмұны тақырыпқа және әйел суретшінің призмасына байланысты әйелдік, бірақ феминистік емес. Холокост пен еврей діни тақырыптарын атаудан аулақ болған көркемдік ортада, бұл суретші алғашқы рет еврейлердің ежелгі және қазіргі мұраларын сол кездегі авангардтық өнер туындысы ретінде қолданды. Көрме туралы мақаласында Art News, ("Whimsey and poetry; traumas and taboos" September, 1976), Меир Роннен былай деп жазды: "Бір адам галереядан шығып, біздің еврей-христиан мәдени мұрамыздың көптеген жақтарын күмәнге ұшыратты - ауырсыну, азап, ырым-жырымдар және адамның тазарту рәсімдеріндегі физикалықтан жоғары көтерілу қабілетіне деген мистикалық сенім мұрасы". Спектакльдің бастапқы бейне құжаттамасы жоғалып кеткеніне және тек фотосуреттер ғана қалғандығына қарамастан, спектакль Израиль өнеріндегі негізгі жұмыс ретінде зерттеулерде, журналдарда және кітаптарда жиі келтіріледі. 1979 жылы Вайнфельдтің қызығушылығы естеліктегі бастапқы бейнелерге және олардың өзгеру және кейінгі естеліктерде қайталану жолдарына айналды. Израиль мұражайындағы жеке көрмесіне он үлкен күрделі туындыны ұсынды, олардың әрқайсысы балалық шақтағы естеліктеріне негізделген. Әр жұмыс өз суреттерінен, үш өлшемді нысандардан және боялған беттерден тұрады. Көрменің кураторы Стефани Рахум каталогта былай деп жазды: "Вайнфельдтің шығармашылығында идеялық процеске баса назар аударған көркемдік аспектіге атаулы назар аудармау оның тұжырымдамалық өнерінің бір бөлігі болып табылады. Бұл транспозицияның болмауы нысандарға өмірлік, энергия және қуат береді. Көбінесе көрермен бейнеге түрткі болған немесе оны тудырған көздермен 'тікелей байланыс' бар деп сезінеді". 1979 жылдың күзінде Вайнфельд Нью-Йоркке көшіп барды, онда ол күрделі естелік бөлшектеріндегі жұмысын жалғастырды, "Сіз сондай дәстүрлі еврей сияқты көрінесіз" және 1981 жылы Тель-Авивтегі Гордон галереясында көрмеге қойылған "Балаларға арналған әңгімелер" сериясында. Келесі жылы Вайнфелд әртүрлі стильдерде боялған фигураларды реалистік көріністерде бейнелеумен айналысты. "Сөйлемдер" деп аталған жұмыстар 1982 жылы Тель-Авивтегі Гордон галереясында көрсетілді. 1991 жылы Вайнфельд екі серия жұмысты ұсынды: "Ананың сөздері" және "Білушілер үшін тарих тек бірнеше сөзден тұрады". Тель-Авивтегі Бограшов галереясында өткен көрмені Ариэлла Азулай Армон кураторлық етті және оның сүйемелдеме каталогында эссе жазды.
In 1973 following her mother's death and the Yom Kippur War, in an attempt to relinquish her facile drawings, and out of need to express her reaction to the scarred flesh and the scarred society, Weinfeld started experimenting with stitches on paper in lieu of pencil lines, and sometimes next to them. Some of those "drawings" were perceived as erotic and feminine, if not feminist. Stitching paper and canvas gave way to a renewed interest in flesh and body. In 1974, in a one woman show at the Debel Gallery in Jerusalem, Weinfeld —again interested in paradox– exhibited, among other works, a series of photographs of stitched hands and faces. These works that were in fact stitched photographs re photographed, led way to works that became increasingly less concerned with esthetics or style and more conceptual in nature. The scarred, stitched "drawings" along with the stitched body parts, caused some critics to place Weinfeld's art within the Body Art movement, and within it as feminist in nature. In 1975, following her interest in synaesthesia and the definition of art as "an expression of what cannot be expressed otherwise," Weinfeld explored the capability of visual art to transmit tactile physical bodily sensations, such as the sensation of hunger, or pain in the roots of hair. She juxtaposed scientific and descriptive text with objects that strove to transmit bodily sensations visually. Unfortunately, with the exception of Yigal Zalmona (Maariv, 3.21.75), most critics missed the point, and saw the topics as unworthy of artistic endeavor. In 1976, after reading the Code of Jewish Law (Shulhan Arukh), texts which she found fascinating and evocative, Weinfeld created a performance as part of her exhibition at the Debel Gallery. During the performance the artist explored visual, mythical images of prohibitions and rituals related to cleanliness and mourning, prompted by those texts. She acted out her own interpretation of the proscribed rituals. The content of the performance was, by virtue of the topic and the female artist's prism, feminine, but not Feminist, in nature. In an artistic environment that shunned the mention of the Holocaust and Jewish religious topics, it was one of the first times that an artist used Jewish ancient and modern heritage as an inspiration for what was considered at the time an avant garde work of art. In his article about the exhibition in Art News, ("Whimsey and poetry; traumas and taboos" September, 1976), Meir Ronnen wrote: "One left the gallery questioning many aspects of our Judeo Christian cultural heritage – a heritage of pain, suffering, superstition and a mystic belief in man's ability to rise above the physical in purification rites." Despite the fact that the original video documentation of the performance was lost, and only still photographs remain, the performance is often cited in studies, journals and books as a seminal work in Israeli art. In 1979 Weinfeld's interest turned to primary images in memory and the ways they change and reoccur in subsequent memories. In her one person show at the Israel Museum she exhibited ten large complex works, each based on a childhood memory represented by a text. Each work consisted of posed photographs of herself, three dimensional objects and painted surfaces. Stephanie Rachum, the exhibition's curator wrote in the catalogue: "The deliberate disregard for the aesthetic aspect coupled with the stress on the ideational process which exist in Weinfeld's work is part of her Conceptual art background. This lack of transposing imbues the objects with vitality, energy and potency. Often the spectator feels that he has a 'direct line' to the sources that motivated or instigated the image." In the fall of 1979 Weinfeld moved to NY where she continued her work on complex memory pieces in the work "You look so typically Jewish" and in the series "Stories for Little Children", exhibited at the Gordon Gallery in Tel Aviv in 1981. The following year, Weinfeld experimented with posing figures painted in diverse styles in realistic scenes. The works, titled "Sentences" were exhibited at the Gordon Gallery in Tel Aviv in 1982. In 1991 Weinfeld exhibited two series of works, "Mother's Clichés," and "For the initiated history consists of just a few words." The exhibition, at the Bograshov Gallery in Tel Aviv was curated by Ariella Azoulay Armon who wrote an essay in the accompanying catalogue.