Пьер Жукен: Француз саяхатшысы және кәсіби одақ жетекшісі
Pierre Juquin
Пьер Жукен – французский коммунист, политик және профсоюз жетекшісі. Оның өмірі, білімі, саяси мансабы және Франция Коммунистік партиясындағы рөлі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз саясаткері және кәсіподақ жетекшісі Пьер Жукин (22 ақпан 1930 жылы Клермон-Ферранда туған) – француз коммунистік саясаткері және кәсіподақ жетекшісі.
French politician and trade unionist
Pierre Juquin (born 22 February 1930 in Clermont Ferrand) is a French communist politician and trade unionist.
Ерте өмір және ПКФ саясаты
SNCF қызметкерінің ұлы, ол École Normale Supérieure (ENS) бітірген және 1959-1966 жылдар аралығында Sceaux қаласындағы Lakanal лицейінде неміс тілі сабақтарын оқытқан. Эммануэль Ле Рой Ладуридің (ENS-де) сыныптасы Жукин Француз Коммунистік партиясына (PCF) қосылып, 1959 жылғы қалалық сайлауда кандидатқа түсті, сондай-ақ Сена аймағындағы PCF жетекшісі болды. Жорж Маршеңнің серігі ретінде, ол ПКФ Орталық Комитетіне бақылаушы ретінде қабылданды және Коммунистік студенттер одағында партияның ресми бағытын қорғады. Ол сондай-ақ Syndicat National des Enseignants du Second Degré (SNEF, екінші дәрежелі мұғалімдердің кәсіби одағы) мүшесі болды, онда коммунистерге ықпалды рөл атқаруға көмектесті. Ол Эссоннан Франция Ұлттық Ассамблеясына сайланды және 1967 жылы ПКФ Орталық Комитетінің толық құрамына енді. 1968 жылы Эссонн мандатынан айырылған ол 1973 жылы оны қайта жеңіп алды және 1981 жылға дейін қайта-қайта сайланды; 1979 жылы Политбюроға бақылаушы ретінде қабылданды, 1982 жылы оның құрамына кірді және баспасөз және үгіт-насихат бөлімінің басшылығына тағайындалды.
The son of an SNCF employee, he is a graduate of the École Normale Supérieure (ENS), and was a teacher of German at the Lycée Lakanal in Sceaux between 1959 and 1966. A classmate of Emmanuel Le Roy Ladurie (at ENS), Juquin joined the French Communist Party (PCF), and was a candidate in the municipal elections of 1959 as well as a regional leader for the PCF in Seine. A collaborator of Georges Marchais, he was admitted as observer to the PCF Central Committee, and defended the official party line inside the Union des Étudiants Communistes. He was also a prominent member of the Syndicat National des Enseignants du Second Degré (SNEF, a teachers' union, in which he helped the communists gain a decisive say). He was elected to the French National Assembly for Essonne and, in 1967, became a full member of the PCF Central Committee. Voted out of the Essonne seat in 1968, he regained the position in 1973 and was re elected until 1981; an observer to the Politburo in 1979, he joined the body in 1982, and was assigned leadership of the press and propaganda bureau.
Тәуелсіз дауыс
1984 жылы қазанда Политбюродан шығарылды және 1985 жылдың ақпан айында өткен 25-ші партия съезінде қабылданған шешімдермен ашық түрде келіспеді. Оның қарсылығы 1987 жылдың қазанына дейін көтерілді, бірақ ол өзінің платформасында Франция президенттігіне үміткер болу ниетін білдіргеннен кейін партиядан толығымен шығарылды. Осылайша, Жюкен 1988 жылғы президенттік сайлауға Біріккен социалистік партияның (БСП) және Революциялық коммунистік лиганың қолдауымен түсті, оған сондай-ақ бұрынғы Франция Коммунистік партиясының (PCF) мүшелері, троцкистер, түрлі «жасылдар» және тәуелсіз солшылдар да қосылды. Жюкен дауыстардың 2,08% ғана жинады. Оның қозғалысы «Социализм, Экология және Өзін-өзі басқару үшін Жаңа Солшылдық» деп қайта құрылды, ол БСП-мен бірігіп «Қызыл және Жасыл Альтернатива» (қазір «Les Alternatifs» деп аталады) құрды. Жюкен 1991 жылы «жасылдар» партиясына қосылды.
He was excluded from the Politburo in October 1984, and publicly disagreed with decisions taken at the 25th Party Congress of February 1985. His opposition was tolerated until October 1987, when he was excluded from the Party altogether after he had expressed his wish to run for French Presidency on his own platform. Thus, Juquin ran in the 1988 presidential election with backing from the Unified Socialist Party (PSU) and the Revolutionary Communist League, grouping some former PCF members, Trotskyists, various Greens, and independent left wingers. Juquin only managed to obtain 2.08% of the vote. His movement survived as the New Left for Socialism, Ecology and Self management, which fused with the PSU to form Red and Green Alternative (nowadays known as Les Alternatifs) Juquin joined the Greens in 1991.