Кіріспе
Гуамар II (сонымен қатар Ваймар, Гаймар немесе Гуамарио, кейде Гиббос деп аталады, яғни "Кекірек") (4 маусым 946 жылы қайтыс болды) 901 жылдан бастап, әкесі монастырьға кеткенге (немесе монастырьға жіберілгенге) дейін, өмірінің соңына дейін Салерноның Ломбард князі болды. Әкесі Гуамар I, анасы Итта еді. 893 жылдан бастап княздікте әкесімен бірге билік етті. Ол княздіктің гүлденуіне жауапты болды: княздық сарайын қалпына келтірді, Сан-Пьетро шіркеуін салды және алтын монета айналымын жаңартты. 895 жылы әкесі тұтқындалғанда княздікті басқарды, ал Неаполь герцогы Афанасий Гуамар I-ге қарсы бүлік көтергенде, оның көмегі арқасында ғана бүлік басылды. Деспоттық және халыққа ұнамайтын әкесі монастырьға кеткеннен кейін немесе оның қысымымен Сан-Массимо монастыріна кіргеннен кейін, ол үкіметтің толық бақылауын алды. Алғашқыда әкесінің Византиямен жасаған одағын сақтап, патриций және протоспатарий атақтарын алды. Сонымен қатар Капуамен одақтасып, Атенульф I-нің қызы Гейтельгримаға үйлену арқылы Беневенто княздығымен байланыс жасады. Бұл оның екінші некесі болды: алғашқы некесінен туған қызы Ротильданы Атенульф II-нің немересі және Ландульф I-нің ұлы Атенульф III-ке үйлендірді. Оның бірінші некесі де қызықты, себебі одан Гуамар есімді ұлы болған болуы мүмкін. Бұл Гуамар кейбір тарихшыларды келесі Гуамарларды қайта нөмірлеуге мәжбүр етті, яғни Гуамар III-ні Гуамар IV деп, ал Гуамар IV-ті Гуамар V деп санауға себеп болды. Гуамар II, әйелінің әкесі сияқты, мұсылмандарға қарсы күреске қатысты, бұл оның әкесі мен атасы үшін екінші дәрежелі мәселе болған. Ол 915 жылы Гарильяно шайқасында болды, онда Гаета, Неаполь, Капуа, Беневенто, Салерно, Лацио, Сполето, Рим және тіпті Византия Италиясының күштері Гарильяно бекінісіндегі мұсылмандарды жеңді. "Хроника Салернитанум" оған сарациндерге қарсы көптеген жеңістерді де жатқызады. Гарильяно шайқасынан кейін Гуамар Византияға қарсы Капуяның Ландульф I-імен бірікті, 923 немесе 926 жылы оған адалдығын жоққа шығарды. Ландульфпен келісім бойынша олар бірлесіп Апулия мен Кампанияға шабуыл жасады. Апулияны Ландульф, ал Кампанияны Гуамар жаулап алуға тиіс болды. Ландульф көп жетістікке жете алмады, бірақ Гуамардың жорықтары табысты болды. Ландульф Сполеттан Теобальдтың көмегін шақырды, бірақ оның адалсыздығы одақты бұзды және 930-шы жылдардың басында Гуамар протоспатарий Эпифанийдің ықпалымен Византияға қайта оралды. 940 жылы әйелінің кеңесімен қуғынға ұшыраған Беневентоның Ландульфы мен оның ұлдарын қабылдап, оларға Салернодағы жерлерді сыйлады. Гуамар дінге берілген князь болды. Ол атасы Гуаифер құрған Сан-Массимо шіркеуін қайта жаңартып, соңғы жылдары Клюни реформаторларын қолдады. 943 жылы екінші әйелінен туған ұлы Гиссулфты өзімен бірге билік етуге тағайындады, ал Гуамар 4 маусым 946 жылы қайтыс болғанда Гиссулф таққа отырды.
Guaimar II joined, like his father in law, the fight against the Moslems which had been only secondary to his father and grandfather. He was present at the Battle of the Garigliano in 915, where the forces of Gaeta, Naples, Capua, Benevento, Salerno, Lazio, Spoleto, Rome, and even Byzantine Italy defeated the Moslems of the Garigliano fortress. The Chronicum Salernitanum attributes many other victories over the Saracens to him. After the Garigliano, Guaimar joined Landulf I of Capua against Byzantium, renouncing his allegiance in 923 or 926. By agreement with Landulf, they jointly attacked Apulia and the Campania. Apulian conquests were to be Landulf's, while Campanian ones Guaimar's. Landulf was largely unsuccessful, but Guaimar was very much so. Landulf called in the assistance of Theobald of Spoleto, but the unscrupulousness of the latter broke down the alliance and, in the early 930s, Guaimar returned to the Byzantine fold, with much persuasion from the protospatharius Epiphanius. In 940, at the urging of his wife, he accepted the exiled Landulf of Benevento and his sons, bestowing on them territories in Salerno. Guaimar was a religious prince. He endowed San Massimio, which was founded by his grandfather, Guaifer. He also supported the Cluniac reformers in his final years. He associated his son by his second wife, Gisulf, with him in 943 and Gisulf succeeded when Guaimar died on 4 June 946.