Иво́р Робе́рт Стэнбрук: Британдық саяхатшы және заңгер өмірі
Ivor Stanbrook
Ивор Стэнбрук: британдық консерватив партиясы саяхатшысы, адвокат және Орпингтон округінің 1970-1992 жылдар аралығындағы парламент депутаты. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ивор Роберт Стэнбрук (13 қаңтар 1924 – 18 ақпан 2004) – британдық консервативтік партия саяхатшысы және адвокат. Ол 1970 жылдан 1992 жылға дейін Орпингтон округінің парламент депутаты болды.
British politician
Ivor Robert Stanbrook (13 January 1924 – 18 February 2004) was a British Conservative party politician and barrister. He represented Orpington as its Member of Parliament from 1970 to 1992.
Өмірбаяны және ерте өмір
Станбрук Солтүстік Лондонның Уиллесден қаласында дүниеге келді. Оның әкесі отбасылық «Sunlight Laundry» кір жуу бизнесінде басқарушы болып жұмыс істеген. Ол Уиллесден орта мектебінде оқып, 15 жасында бітіріп, Уэмбли кеңесінде заңгер ассистені болып жұмыс істеді. Сонымен қатар, ол Лондон университетінің Біркбек колледжінде экономика және құқық бойынша сырттай оқыды. 1943 жылы ұшқышқа біліктілік алып, 1943-1946 жылдары Ұлыбритания Корольдік әуе күштерінде (RAF) қызмет етті. Оксфордтағы Пемброк колледжінде аспирантураны аяқтағаннан кейін 1950 жылы Нигерияға кетіп, он жыл бойы Солтүстік және Батыс Нигерияның әртүрлі аймақтарында, соның ішінде Батыс аймақтағы Илориндегі аудандық офицер ретінде отарлық қызметте жұмыс істеді. Отанына оралғаннан кейін 1960 жылы Иннер Темплде адвокаттық құқық алды және қылмыстық істермен айналысты, сонымен қатар Daily Express газеті үшін түнгі заңгер болып жұмыс істеді.
Stanbrook was born in Willesden, North London, the son of a laundry manager within the family business, the Sunlight Laundry. He was educated at Willesden High School, leaving at age 15, and became a legal assistant at Wembley Council, while taking a part time degree in economics and law at Birkbeck College, University of London. He qualified as a pilot in 1943 and served with the RAF between 1943 and 1946. He completed postgraduate study at Pembroke College, Oxford then left for Nigeria in 1950 where he worked for ten years in the Colonial Service as District Officer in various regions of Northern and Western Nigeria, including Ilorin, Western Region. On his return, he was called to the bar at Inner Temple in 1960 and practised criminal law, and was also a night lawyer for the Daily Express.
Саяси мансап
1966 жылғы жалпы сайлауда Стэнбрук Консервативтік партия атынан Ист-Хэм-Саут сайлау округінде кандидат болды, бірақ жеңіліске ұшырады. 1970 жылғы келесі жалпы сайлауда ол Орпингтон округін 1,332 дауыспен жеңіп алды. Бұл орын 1962 жылғы аралық сайлаудан бастап Либералдық партияның Эрик Любок өкілі болған. Ол екі он жылдан астам уақыт бойы қарсыласушы және тұрақты түрде наразылық білдіретін депутат болды. Ол өз пікірін білетін және оны айтудан тартынбайтын, сондай-ақ өз партиясының басшылығына жиі сын айтатын адам еді. Ол 92-топтың мүшесі болды және бастапқыда Консервативтік партияның оң қанатында саналды, бірақ оны дәстүршіл санау дұрыс болар еді. Оның ұстанымдары әрқашан болжауға оңай болмады. Кейінгі жылдары, әсіресе иммиграция және ұлттық мәселелерде, оның көзқарастары жұмсара түсті деуге болады. Мэтью Паррис оны «заңсыздық пен қылмыстың күшті қарсыласы» деп сипаттады. Стэнбрук 1983 жылдан 1991 жылға дейін Ішкі істер жөніндегі парламенттік комитетте жұмыс істеді, бірақ 1987 жылы комитет мүшелерінің еңбекші партиялық өкілдері оның төраға болуына кедергі келтірді. Ол Консервативтік партияның Ішкі істер және Солтүстік Ирландия жөніндегі комитеттерінің жетекші мүшесі болды және Консервативтік партияның Конституциялық комитетіне төрағалық етті. Көпшілікке күтпегендей, бірақ оның ертедегі мансабын білетіндер үшін таңсық емес, ол 1987 жылы жаңадан құрылған барлық партиялық апартеидке қарсы топтың төрағасы болды. Бұл Оңтүстік Африканы қолдайтын комитеттің қызметіне қарсы шара ретінде жасалды. Ол Маргарет Тэтчердің санкцияларды апартеидтен гөрі айыптауына көңілі толмады және Африка Ұлттық Конгресінің зорлыққа жүгінуін сынға алмады. Ол көрнекті тұлғалар тобының апартеидті жоюға жасаған әрекеттерін қолдады, содан кейін санкцияларды күшейту қажет екенін талап етті. Оның пікірінше, Оңтүстік Африкалықтар өзгергенге мүдделі емес және оларды тек қысым арқылы өзгертуге болады. Ол 1990 жылы санкциялардың жалғасуын қолдады. Бұл Тэтчермен келіспейтін жалғыз мәселе емес еді. Стэнбрук 1971 жылы ЕЭК-ке кіруді қолдады және ол еуропалық идеяларды жақтаушы болып қалды. Ол сэр Энтони Мейердің басшылығына қарсы қолданылған қамшы саясатын сынады және 1990 жылдың наурыз айында Майкл Хесселтиннің Тэтчерге ең жақсы балама екенін мәлімдеді. Оның айтуынша, Хесселтинде «динамизм, стиль және жұмсақ бейне» бар. Ол 1990 жылдың қараша айында Хесселтиннің басшылыққа үміткерлігін қолдады және екінші раундта да оны қолдауын жалғастырды. Нәтижесінде, Орпингтонда оны қайта сайлаудан шығаруға тырысты, және бұл оның келесі сайлауға қатыспау шешіміне әсер еткен болуы мүмкін. 1979 жылы ол Би-Би-Сиді терроризмге қарсы заңнама бойынша қудалауға тиіс екенін айтты және ол Шинн Фейнді тыйым салуды және террористерге қатысты қатаң шаралар қолдануды жақтады. Еуропалық болғанымен, Стэнбрук Ұлттар Достастығын да бағалады және Африканың проблемаларын шешуге көмектесу қажеттігін үнемі айтатын. Ол Еуропада азық-түлік артығы болғанын, ал Африканың кейбір аймақтары ашаршылыққа тап болғанын ойлап қатты алаңдады. Иммиграцияны қатаң бақылауды қолдауы расизмге деген жеккөрушілікпен қатар жүрді. Ол 1974 жылдан 1977 жылға дейін Ішкі істер комитетінің хатшысы, 1979-1982 жылдары төрағаның орынбасары, 1979-1981 жылдары Солтүстік Ирландия комитетінің хатшысы, 1981-1989 жылдары төрағаның орынбасары және 1990-1991 жылдары төрағасы болды. Сонымен қатар, ол 1984 жылдан Парламенттен кеткенге дейін Конституциялық комитеттің төрағасы болды және Нигериялық (1979-1992), Замбиялық (1983-1992) және Зимбабвелік (1983) парламенттік топтарының төрағасы болды. Ол 1961 жылы Британдық Нигерия қауымдастығын құрған. «Өте белсенді, әрқашан сыпайы және тыныш сөйлейтін, бірақ тілі өткір және өз нанымын білдіру үшін қатыгез сөздерді қолданатын адам. Бірақ жеке өміріндегі адам қоғамдық бейнесінен өзгеше болды. Әріптестері оны кітаптар мен музыкаға құштар, мейірімді және көңілді адам деп сипаттады. Ол, мүмкін, ешқашан министр бола алмады, бірақ ол өз заманының парламенттік өмірінде өшпес із қалдырды». Джон Барнс, The Independent.
In the 1966 general election, Stanbrook was the unsuccessful Conservative candidate for the safe Labour seat of East Ham South. At the next general election in 1970, he gained Orpington with a majority of 1,332, a seat that had been represented by Eric Lubbock of the Liberal Party since the 1962 by election. For more than two decades he was a combative and chronically rebellious backbencher, a man who knew his own mind and spoke it, and who was often critical of his own front bench. He was a member of the 92 Group and was initially regarded as being on the right in the Conservative Party, but it is probably fairer to categorise him as a traditionalist, and the positions he took were not altogether predictable. In later years he could more fairly be described as having mellowed in his views, especially on immigration and nationality. Described by Matthew Parris as the "very hammer of lawlessness and crime", Stanbrook served on the Parliamentary Select Committee for Home Affairs from 1983 to 1991, but was blocked from becoming its chairman in 1987 by the Labour MPs on the committee. He was a leading member of the Conservative backbench committees on Home Affairs and Northern Ireland and chaired the Conservative backbench Constitutional Committee. Less predictably, except to those who knew his earlier career, he took the chair in 1987 of the newly created all party anti apartheid group, to counter the activities of the pro South African committee led by his Conservative colleague John Carlisle. He was critical of Margaret Thatcher for appearing to condemn sanctions more than she condemned apartheid and refused to criticise the African National Congress for resorting to violence. He backed the attempt of the Eminent Persons Group to end apartheid and subsequently urged that sanctions should be strengthened, arguing that the South Africans had no intention of changing and that they could only be induced to do so by pressure, and backed their continuance in 1990. It was not the only issue where he was at odds with Thatcher. Stanbrook had supported entry into the EEC in 1971 and he remained a passionate European. He was critical of the use of the whips against Sir Anthony Meyer's leadership challenge and in March 1990 proclaimed that Michael Heseltine was the best alternative to Thatcher: he had "dynamism, style and a softer image". He backed Heseltine's leadership challenge in November 1990 and continued to support him in the second ballot. As a result, he faced efforts to deselect him in Orpington and these may have played some part in his decision not to fight another election. In 1979 he had argued that the BBC should be prosecuted under the prevention of terrorism legislation and he remained an advocate of banning Sinn Féin and for taking a tough line with terrorists. Although a staunch European, Stanbrook also valued the Commonwealth and never ceased to urge the need to help Africa resolve its problems. He was appalled by the thought that Europe had food surpluses while parts of Africa were wracked by famine. His support for strict control of immigration was accompanied by a rooted hostility to racism. Served as the secretary of the Home Affairs Committee from 1974 to 1977, as its vice chairman, 1979–82, and as the secretary, 1979–81, vice chairman, 1981–89, and chairman, 1990–91, of the Northern Ireland Committee. He also chaired the Constitutional Committee from 1984 until he stood down from Parliament and served as chairman of the Nigerian (1979–92), Zambian (1983–92) and Zimbabwean (1983) parliamentary groups. He had founded the British Nigeria Association in 1961. 'A man of singular energy, invariably polite and quietly spoken, he could be sharp of tongue and often found brutal phrases in which to express his strong convictions. But the private man belied the public image. Colleagues described a much more considerate, even gentle figure, revelling in books and music, pleasant and amusing. Too rebellious perhaps ever to become a minister, he nevertheless left an ineffaceable mark on the parliamentary life of his time.' John Barnes for The Independent.
Отбасылық өмір
Станбрук 1946 жылдан бастап оның 2000 жылы қайтыс болуына дейін Джоанмен (қызметтік аты Клемент) үйленген болатын. Оның екі ұлының бірі Клайв Стэнбрук – 2018 жылы қайтыс болған адвокат, екіншісі Лайонел Стэнбрук – коммуникация бойынша кеңесші. Оның жеті немересі бар. Клайвтың балалары – Флёр, Софи, Айвор және Изабелла. Лайонелдің балалары – Джесси, Элла және Гвен.
Stanbrook was married to Joan (née Clement) from 1946 until her death in 2000. Of his two sons, Clive Stanbrook was a barrister who died in 2018 and Lionel Stanbrook a communications consultant. He had seven grandchildren. Clive's children are Fleur, Sophie, Ivor and Isabella. Lionel's children are Jessie, Ella and Gwen.
Кейінгі өмірі
1980 жылдан кейін он жыл бойы ол Брюссельде орналасқан және ұлы Клайв құрған «Станбрук пен Хупер» еуропалық құқық фирмасының серіктесі болды. 1990 жылы заңгерлік қызметтен бас тартып, парламенттен кеткеннен кейін Шығыс Англия университетінде британдық азаматтығы тақырыбында докторлық диссертациясын қорғады және 1995 жылы доктор ғылымының дәрежесін алды.
For a decade after 1980, he became a partner in Stanbrook and Hooper, the European law firm based in Brussels and founded by his son Clive. He gave up the legal profession in 1990 and, after his retirement from Parliament, concentrated on studying for a doctorate (on British Nationality) from the University of East Anglia which he obtained in 1995.