Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
II Досибилис (880 – 954 ж. шамамен) – 906 жылдан өліміне дейін Гаетаның билеушісі болды. Ол гипатус Иоанн I-нің ұлы, ол оны 906 жылы немесе оған жуық уақытта бірлескен билеуші етіп тағайындады. Досибилис 915 жылы Гарильяно шайқасына қатысты. 930 жылы ол гипатус лауазымына герцог (dux) лауазымын қоса бастады. Бұл жаңа мәртебе немесе шенді білдіруі тиіс еді, бірақ ол заңды түрде вассал болып саналған Византия империясы оны әрқашан тек архон (ἄρχων) ретінде мойындады. Әкесі 933 немесе 934 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол жалғыз билеуші болды. Сол кезде ол византиялықтардан тәуелсіздігін жариялауға кірісті. Ол императордың билік мерзімі бойынша даталанатын императорлық табельдеуді тоқтатты және гректерге қарсы Сполеттоның I Теобальдымен одақтасты. Сол сияқты, оның әйелі Орания гипатиссамен қатар герцогиня (ducissa) атағын алды, ал ол ұлы Иоанн II-ні герцогтыққа серіктес етті. 939 жылы ол гипатус атағын алып тастап, өзін консул деп атай бастады. Ол қызы Марияны Капуа князіне үйлендіріп, жергілікті итальяндық аристократиямен байланысын нығайтты. Аквиноның гастальдысы Атенульф Мегалу Досибилистің қорғауына қашты, бірақ бұл Ломбард князьдерімен қарым-қатынасын жақсартпады: оған Беневентоның I Ландульфы шабуыл жасап, бірқатар аумақтарды жоғалтты. Кейін ол Монте-Кассино аббатын түрмеге қамады және бір кезде соғысқан сарациндермен одақтасудан тайынбады. Оның орнын ұлы Иоанн, содан кейін Григорий басты, ал ол ұлы Маринусқа Фондиді дукс лауазымымен берді, нәтижесінде Гаета герцогтығы екіге бөлінді. Оның тағы бір ұлы Лео Иоанн II-ден Формиядағы Сан-Эразмо шіркеуін алды, ал Досибилис Мариядан басқа Анна, Джемма, Дросу және Мегалу сияқты көптеген қыздарын қалдырды. Ол 954 жылдан кейін, бірақ 957 жылдан бұрын қайтыс болды. 954 жылғы өсиеті бойынша, қазір қираған Гаетадағы сарайында "бөлмелер, дәліздер, моншаханалар, құс үйлері, ас үйлер және теңізге дейін созылған аулалар" болған.
Docibilis II (; 880 – c. 954) was the ruler of Gaeta, in one capacity or another, from 906 until his death. He was the son of the hypatus John I, who made him co ruler in 906 or thereabouts. Docibilis took part in the Battle of Garigliano in 915. In 930, he began adding the title of duke (dux), to his title of hypatus. This was meant to signify a new status or rank, though the Byzantine Empire, to which he was always legally a vassal, always recognised him merely as archon (ἄρχων). His father died in 933 or 934, and he subsequently became sole ruler. At that juncture, he began asserting his independence from the Byzantines. He abandoned the imperial dating by which charters were dated by the year of the emperor's reign and allied with Theobald I of Spoleto against the Greeks. Likewise, his wife Orania took the title of duchess, ducissa, alongside hypatissa, and he associated his son, John II, with him in the dukedom. In 939 he removed the style hypatus and began calling himself consul. He married his daughter Maria to the prince of Capua, to strengthen his ties to the rest of the local Italian nobility. Atenulf Megalu, the gastald of Aquino, fled to Docibilis' protection, but none of this bettered his relations with the Lombard princes: he was attacked by Landulf I of Benevento and lost some territory. Later on, he even imprisoned the abbot of Monte Cassino and was not above allying with the Saracens against which he had once fought. He was succeeded by his son John and later Gregory, and he gave Fondi to his son Marinus, with the title of dux, effectively splitting the duchy of Gaeta in two parts. His other son Leo received the Church of San Erasmo at Formia from John II and Docibilis left many daughters besides Maria: Anna, Gemma, Drosu, and Megalu. He died after 954 and before 957. In his last will (954) his palace in Gaeta, now in ruins, was described as having "rooms, corridors, baths, aviaries, kitchens and courtyards down to the sea."