Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1929 жылғы фильм
1929 film
"Көккіреу" (сондай-ақ "Өлім қақпасында" деген атпен де шығарылды) — 1929 жылғы американдық кодекске дейінгі прото-нуар фильмі, режиссері Йозеф фон Штернберг, басты рөлдерде Джордж Бэнкрофт, Фэй Рэй, Ричард Арлен, Талли Маршалл және Евгения Бессерер ойнаған. Фильм өлім жазасына кесілген қылмыскердің, бұрынғы қатынына ғашық болған көрші камерадағы адамды өлтіргісі келетіні туралы айтады. Сценарийі Герман Дж. Манкевич, Джозеф Л. Манкевич (титрлер) және Йозеф фон Штернберг Жюль мен Чарльз Фуртманның әңгімесі негізінде жазылған. Бэнкрофт "Ең үздік актер" номинациясына ие болды.
Thunderbolt (also released as At The Gates of Death) is a 1929 American pre Code proto noir film directed by Josef von Sternberg and starring George Bancroft, Fay Wray, Richard Arlen, Tully Marshall and Eugenie Besserer. It tells the story of a criminal, facing execution, who wants to kill the man in the next cell for being in love with his former girlfriend. The film was adapted by Herman J. Mankiewicz, Joseph L. Mankiewicz (titles) and Josef von Sternberg from the story by Jules and Charles Furthman. Bancroft was nominated for the Academy Award for Best Actor.
Сюжет
Ұрлық және кісі өлтіру қылмыстары үшін іздестіріліп жатқан Жігіт Джим Ланг (Джордж Банкрофт) өзінің сүйіктісі "Ритзи" (Фей Рэй)бен бірге Харлемдегі түнгі клубқа барады, онда ол оған енді бұрынғы өмірінен бас тартып, тура жолға түсіп жатқанын хабарлайды. Клубқа полиция шабуыл жасаған кезде, Thunderbolt қашып құтылады. Оның бандасы Ритзиді бақылап, оның миссис Моранмен (Юджин Бессерер) бірге тұрғанын біледі, ал оның ұлы Боб (Ричард Арлен), банк қызметкері, Ритзиге ғашық. Бобтың қауіпсіздігі үшін алаңдаған Ритзи, Thunderbolt-ты ұстау үшін полициямен бірге тұзақ құрады; ол қашып кетеді, бірақ кейін ұсталып, сотталады және Синг-Синг түрмесінде өлім жазасына кесіледі. Өлім жазасын күту камерасынан ол Бобты банк тонау және кісі өлтіруде кінәлі ету жоспарын жасап шығарады. Боб оған қарсы камераға жайғастырылады, ал күзетшілер Thunderbolt-тың өзінің қарсыласына жету әрекеттерін тоқтатып, жолын кеседі. Ритзи Бобқа өлім жазасын күту камерасында үйленген кезде, Thunderbolt Бобтың сотталуына қатысқанын мойындайды. Ол Бобты жаза тартатын түні өлтіруді жоспарлайды, бірақ соңғы сәтте оның қолы достық ниетпен Бобтың иығына тиеді.
Thunderbolt Jim Lang (George Bancroft), wanted on robbery and murder charges, ventures out with his girl, "Ritzy" (Fay Wray), to a Harlem nightclub, where she informs him that she is going straight. During a raid on the club, Thunderbolt escapes. His gang shadows Ritzy and reports that she is living with Mrs. Moran (Eugenie Besserer), whose son, Bob (Richard Arlen), a bank clerk, is in love with Ritzy. Fearing for Bob's safety, Ritzy engineers a police trap for Thunderbolt; he escapes but is later captured, tried, and sentenced to be executed at Sing Sing. From the death house, he successfully plots to frame Bob in a bank robbery and killing. Bob is placed in the facing cell, and guards frustrate Thunderbolt's attempts to get to his rival. When Ritzy marries Bob in the death house, Thunderbolt confesses his part in Bob's conviction. He plots to kill the boy on the night of his execution, but instead at the last minute his hand falls on Bob's shoulder in a gesture of friendship.
Дыбыс
"Тандерболт" Стернбергтің синхронды дыбыс технологиясын қолданған тұңғыш фильмі болды. Фильмнің екі нұсқасы жасалды, соның ішінде әлі дыбысқа бейімделмеген театрлар үшін үнсіз нұсқасы да бар еді. Фильмдегі синхронды диалогтың техникалық жаңалығы режиссерлерді алаңдатты, олар бұл жаңалықтың қолданыстағы визуалды тәсілдерге тигізетін ықпалынан қауіптенді. Халықаралық деңгейде Сергей Эйзенштейн, Всеволод Пудовкин, Альфред Хичкок және Дзига Вертов сияқты киношілер "театрлық ықпалдағы диалогтың" жайсыз түрінен қашып, көрермендердің табиғи тілге құштарлығына қарамастан, одан аулақ болуға тырысты. Стернберг дыбысты өзінің фильмдерін толық бақылауға жеткізу құралы ретінде қабылдады – "енді кинотеатрлардағы органашылардың ықпалында болмаймын" деді ол және кез келген "атмосфералық" немесе фонограммалық музыкадан бас тартты. "Тандерболт" (сондай-ақ оның келесі үш дыбыстық фильмі) мизансценнен тікелей туындаған бастапқы музыканы пайдаланды. Стернберг визуалды эффектілерді күшейту немесе толықтыру үшін асинхронды дыбыс эффекттерімен тәжірибе жасады, немесе ол бұл процесті қалай түсіндірсе, "Дыбыс дұрыс және тиімді қолданылу үшін, линза ұстамайтын, бейне ауқымынан тыс сапаны кескінге әкелуі керек еді. Дыбыс бейненің қарсы сауалы немесе толықтыруы болуы керек, одан кемітуі емес." "Тандерболт" бойында Стернберг дыбысты "толықтыратын және контрапунктты қатар қою арқылы" аудио бейнелерді "жасауға" пайдаланды. Үнсіз фильмдерге тән сыртқы және қосымша музыкалық қосымшаның орнына, Стернбергтің музыкасы мизансценамен ажырамас байланыста болады және фильмнің маңызды бөлігін құрайды. Экраннан тыс музыка экрандағы диалогқа бағынышты болмай, керісінше, оған бәсекелес. Экраннан тыс дауыстар бейнедегі оқиғаларға түсініктеме береді, бірақ фильмнің кейінірек бөлімінде ғана көрінеді, бұл фильмнің диалогына тән "натурал емес ырғаққа" үлес қосады. Кино тарихшысы Эндрю Саррис бұл фильмін "көңіл-күйді жеткізу үшін дыбыс пен музыканы қолданудың таңғажайып тәжірибесі" деп сипаттайды, ал оның стилінің өте шынайы еместігі дыбыс жолының ерекше тығыздығын ақтағандай көрінеді. Стернберг дыбысты экспрессионистік тұрғыдан да қолданады, мысалы, тігін машинасының үдеп-тоқтауы немесе өлім жазасын алған қылмыскер өлімі алдындағы сағаттарда сығып ұстаған иттің ойыншығының "қатыгез" сыңғыры.
Thunderbolt was Sternberg’s first film using synchronized sound technology. Two versions of the film were produced, including a silent version for theatres that had yet to be adapted to sound. The technical innovation of synchronized dialogue in the film raised concerns among directors as to its potential influence on the visual techniques available to directors. Internationally, filmmakers such as Sergei Eisenstein, Vsevolod Pudovkin, Alfred Hitchcock, and Dziga Vertov wished to avoid oppressive forms of ”theatrically influenced dialogue” even as audiences clamored for the novelty of naturalistic speech. Sternberg welcomed sound as a means to achieve complete control over his picture "no longer at the mercy of movie house organists" and eschewing any "atmospheric" or background music. Thunderbolt (as well as his next three sound films) used source music that arose directly from the mise en scène. Sternberg experimented with asynchronous sound effects which served to augment or supplement the visual effects, or as he framed the process, “To be correctly and effectively used, the sound had to bring to the image a quality other than what the lens included, a quality out of the range of the image. Sound had to counterpoint or compensate the image, add to it – not subtract from it.” Throughout Thunderbolt, Sternberg “uses sound to paint audio images” through “complementary and contrapuntal juxtaposition.” Rather than the external and complementary musical accompaniment of silent films, Sternberg’s scores arise organically with the mise en scène and form a key component of the film. The music off screen does not recede in deference to the on screen dialogue, but competes with it. Off screen, voices comment on the visual action, but are not identified visually until later in the film sequence, contributing to an “unrealistic cadence” that characterizes the film’s dialogue. Film historian Andrew Sarris describes it as "a startling experiment his use of sound and music for mood effects, and the very unreality of his style seems to justify the unusual density of his sound track." Sternberg also uses sound expressionistically, such as the erratic start stop of a sewing machine or the “sinister” squeaking of a dog’s ball toy, squeezed by the condemned criminal in the hours before his death.