Кіріспе
VI ғасырдағы Португалиядағы Брага архиепискобы Әулие Мартин Брагалық (лат. Martinus Bracarensis, португал тілінде Мартинхо де Дюме, 520–580 жж.), сондай-ақ Думиолық Мартин деп те аталады, Галлекиядағы Бракара Аугуста архиепискобы (қазір Португалиядағы Брага), миссионер, монастырь негізін қалаушы және діни автор болған. Оның замандасы, тарихшы Григорий Турскийдің айтуынша, Мартин «әр түрлі жақсылықтарға толы» (plenus virtutibus) және «өзін оқуға соншалықты берілгендігімен көзге түскен, замандастары арасында оған тең келген жоқ» (in tantum se litteris imbuit ut nulli secundus sui temporis haberetur). Кейіннен ол католик шіркеуінде, сондай-ақ Шығыс және Шығыс православие шіркеулерінде Галлекия халқын Халкедондық христиандыққа өткізгені үшін «Суэвтердің елшісі» атағымен марапатталды. Оның мерекесі 20 наурыз.
Saint Martin of Braga (in Latin Martinus Bracarensis, in Portuguese, known as Martinho de Dume 520–580 AD), also known as Saint Martin of Dumio, was an archbishop of Bracara Augusta in Gallaecia (now Braga in Portugal), a missionary, a monastic founder, and an ecclesiastical author. According to his contemporary, the historian Gregory of Tours, Martin was plenus virtutibus ("full of virtue") and in tantum se litteris imbuit ut nulli secundus sui temporis haberetur ("he so instructed himself in learning that he was considered second to none in his lifetime"). He was later canonized in the Catholic Church as well as in the Eastern and Oriental Orthodox churches, for his work in converting the inhabitants of Gallaecia to Chalcedonian Christianity, being granted the cognomen of "Apostle to the Suevi". His feast day is 20 March.
Өмір
Орта Еуропадағы Паннонияда туған Мартин Киелі жерге паломничество жасап, монах болды. Ол Испанияға жол тауып, Галекияға қоныстанды. Роджер Коллинз былай деп жазды: "Оның сол кездегі адамдармен салыстырғанда, алыс жерге не үшін барғаны белгісіз". Бірақ оның Галекияға келуінің тарихи мәні зор, өйткені ол суэвтерді қазіргі ариандық нанымдарынан халцедондық христиандыққа айналдыруда маңызды рөл атқарды. Ол жерде ол бірнеше монастырлар құрды, олардың ең танымалдары Думиумда болды; 561 жылдың мамырында Мартин Думио епископы ретінде Браганың провинциялық бірінші кеңесіне қатысты. Ол 572 жылы Брага архиепископы ретінде өткен Браганың екінші кеңесіне төрағалық етті. Бұл жұмыстағы ықпалдар талқыланды: Лайстнер бір ұрпақ бұрын өмір сүрген Галл епискобы Арльский Цезарь уағыздарының дәлелін көреді; Коллинз оны Августиннің осы тақырыптағы трактаты бойынша үлгіленді деп санайды. Мартин сондай-ақ өлеңдер жазды; Григорий Турский оның осы қаладағы Сент-Мартинс-турский шіркеуінің оңтүстік порталындағы өлеңдерді жазғанын атап өтті. Он екінші ғасырда бір оқиғадан кейін бұл еңбектің Мартинге берілген алғы сөзінің жоғалуына себепші болды, бұл жазушылар мен оқырмандарды трактатты Сенеканың шынайы еңбегі деп қате анықтауға мәжбүр етті. Осылайша, келесі үш ғасыр бойы Formula vitae honestae Епистолмен бірге Сенека кішіге арналған хатпен бірге Сенеканың христиандыққа берілуінің дәлелі ретінде қолданылды. (572) De ira (Қазабыс туралы): сонымен қатар Сенеканың шығармасынан алынған. Үш байланысты трактат: екі жамандық, Тщеславие және Гордость, алынған сегіз тізімінде қойылған Джон Кассиан. (570?) De Pascha (Пасха туралы): Қасиетті Мартиннің және Браганың екінші кеңесі Канондарының бір бөлігі. De Pascha – Мартиннің Пасха күнін есептеу туралы түсіндірмесі. Мартиннің айтуынша, Пасха 22 наурыздан ерте емес, 21 сәуірден кешіктірілмей тойлануы мүмкін, ал күнді Желу арқылы хабарлап, адамдар оразаның қашан басталатынын білуі мүмкін. Үшіншісі – Мартиннің өмірі туралы алты жолды эпитафия. Мартиннің өзі діни қуғын-сүргіннен аулақ болып, қазіргі Португалиядағы Думиумға сапар шеккен. Мартин Римнің зиялыларға қарсы саясатынан аулақ болу үшін шығысқа қашуды таңдаған болуы мүмкін, бұл оның Галекиядағы суэвтерге қатысты мейірімді көзқарасын түсіндіреді. refn|group=note|De correctione rusticorum еңбегінен: "өйткені имансыздар Құдайды ашуландырып, Мәсіхтің сенімін шын жүректен қабылдамайды, олар соншалықты имансыздыққа ұшыраған, олар аптаның әр күніне демонның атын қояды және Марс, Меркурий, Юпитер, Венера және Сатурн күні туралы айтады, олар ешқашан күнді жаратпаған, бірақ гректердің тегінен шыққан зұлым және жаман адамдар болған". Галиция тілі бұрынғы атауларға қайта оралды.
In May 561, Martin attended the provincial First Council of Braga as bishop of Dumio. He presided over the Second Council of Braga held in 572 as archbishop of Braga, The influences present in this work have been debated: Laistner sees evidence of the sermons of the Gallic bishop Caesarius of Arles, who lived a generation ago; Collins believes it is modelled on a treatise of Augustine of Hippo on the same topic. Martin also composed poetry; Gregory of Tours notes that he authored the verses over the southern portal of the church of Saint Martins of Tours in that city. In the twelfth century, an accident caused the loss of the preface attributing the work to Martin, causing scribes and readers mistakenly to identify the treatise as a genuine work by Seneca. As such, over the next three centuries, Formula vitae honestae was used alongside the Epistle to Seneca the Younger as proof for Seneca's adherence to Christianity. (572) De ira (On Anger): also adapted from a work of Seneca. Three linked treatises: the two vices, Vanity and Pride, are taken from a list of eight set out by John Cassian. (570?) De Pascha (On Easter): part of the Canons of St. Martin and the Second Council of Braga De Pascha is Martin's explanation on how to calculate the date of Easter. According to Martin, Easter may be observed no earlier than March 22, and no later than April 21, and the date may be announced during Advent so the people may know when Lent begins. and the third is a six line epitaph about Martin's own life. Martin himself had avoided religious suppression by traveling to Dumium, in what is now Portugal Martin may have chosen to flee east to avoid Rome's anti intellectual policies, which possible explains his relatively gentle approach to the Suevi in Gallaecia
In his instructions, Martin objects to the astrological custom of naming the days of the week after gods (planets). refn|group=note|From De correctione rusticorum: "for the infidels have angered God and do not believe wholeheartedly in the faith of Christ, but are such disbelievers that they place the very names of the demons on each day of the week, and speak of the day of Mars and of Mercury and of Jupiter and of Venus and of Saturn, who never created a day, but were evil and wicked men among the race of the Greeks." Galician has largely returned to the earlier nomenclature.