Америкалық драматург Фредерика Маас: Өмірбаяны мен Голливудтағы қызметі

Кіріспе

Американдық драматург (1900–2012)

Фредерика Александрина Сагор Маас (Frederica Alexandrina Sagor Maas; 6 шілде 1900 - 5 қаңтар 2012) – американдық драматург, сценарист, мемуаршы және автор, Ресейден келген еврей иммигранттарының кіші қызы. Эссеші ретінде Маас Голливудтың алғашқы жылдарындағы өмірі туралы толыққанды естеліктер жинағымен танымал болды. Супержүзжылдық өмір сүрген ол, үнсіз фильмдер дәуірінен сақталған ең ескі әртістердің бірі еді.

Өмірбаян

Маастың ата-анасы Арнольд және Агнесса Загорскийлер Ресей империясының Мәскеу қаласынан келген еврей иммигранттары еді. Олар өз тегін Сагор деп ағылшын тіліне бейімдеді. Оның анасы өте табысты акушер болып отбасын асырап отырды. Төрт қыздың бірі Сагор 1900 жылдың 6 шілдесінде Манхэттендегі Мэдисон даңғылының жанындағы 101-ші көшедегі теміржол үйінде дүниеге келді. Ол Колумбия университетінде журналистиканы оқыды және жазғы маусымда «Нью-Йорк Глобус» газетінде көшірмеші немесе шаруашылық жұмысын атқарушы болып жұмыс істеді. 1918 жылы бітіруге дейін оқуын тастап, «Universal Pictures» компаниясының Нью-Йорк кеңсесінде аптасына 100 доллар жалақымен әңгімелерді редакциялауға көмектесетін қызметке орналасты. 1923 жылы Маас «Universal» компаниясының сюжет редакторы және бөлім басшысы болды. Бір жылдан кейін, 1924 жылы, Маас лауазымына қанағаттанбай «Universal» компаниясынан Голливудқа көшіп кетті. Осылайша Маас студия саясатына енгені сәтті болмады және оның «MGM» компаниясымен жасаған келісім-шарты жаңартылмады. 1925-1926 жылдары ол «Tiffany Productions» үшін сценарийлер мен әңгімелер жазды, соның ішінде жақсы қабылданған «That Model from Paris» және «The First Night» комедиялары бар. Яғни, Сагор «Paramount» компаниясымен келісімге келгенге дейін, оның талаптары қайшылыққа толы. 1928 жылдың жазындағы тым ұзақ Еуропалық саяхаты оралғаннан кейін студияда тұрақты жұмыс табуын қиындатты. Эрнест Нью-Йорктегі «Paramount Short Subjects» бөлімінде қалды. Маас жұбайының «Beefsteak Joe» атты әңгімесін рұқсатсыз пайдаланып, «The Way of All Flesh» фильмі түсірілгеннен кейін ол студиядан кетті. 1929 жылдың қазан айында жұбайлар Калифорнияға тұрақсыз жұмыс іздеуге оралды. Кевин Браунлоудың сөзіне сүйенсек, ол «студия саясатын білмейтіндігін» дәлелдеді, соның салдарынан продюсер Гарри Рапф оны «жанжал тудырушы» деп атады. 1927 жылы сценарийші және продюсер Эрнест Маасқа үйленгеннен кейін, жұбайлар дыбысты фильмдердің пайда болуын, Ұлы депрессияны және түрлі жер сілкіністерін бастан өткерді, бірақ сценарийлердің құрғақ кезеңдері және олардың идеяларының, әңгімелерінің және авторлық құқықтарының үнемі ұрлануы оларды кәсіптен бас тартуға мәжбүр етті. 1950 жылы ол «өзімді уәделердің торына түсірген Голливуд киноиндустриясына көз жасы төкпей қоштастым». Маас Голливудтағы аңыздарды сынап, Луис Б. Майерді «өте қорқынышты және өзін сенімсіз сезінетін адам» деп еске алады; Клара Боу үстел үстінде жалаңаш билейді; Жанна Иглз түсірілім алаңының ортасында дәрет қиюға отырады. Ол 99 жасында мемуарларын жазған кезде Голливудқа деген ашуы терең болды және ол жиі күрескен басшыларды аморальды бұзылған адамдар ретінде сипаттауды ұнататын. Өзін қорғау үшін: «Мен кітапта киноиндустриясын сынағанымды білемін [T] мен айтып отырған фактілер мен оқиғалар – плагиат туралы және мені және басқа жазушыларды қалай ұстағаны туралы – шындық. Егер біреу менің шындықты айтқаныма ренжіді деп ойласа, мен қазір өзімнің кек алу мүмкіндігіне иемін. Мен тірімін, өсіп жатырмын, ал сіздер төмендесіздер, өйткені мен 99 жасқа дейін өмір сүрдім. Мен 50 жасымда осы кәсіптен кеттім».

Maas's parents, Arnold and Agnessa Zagorsky, Jewish immigrants from Moscow, Russian Empire, and anglicized their surname to Sagor. Her mother supported the family as a very successful midwife. One of four daughters, Sagor was born on July 6, 1900, in a cold water, railroad flat on 101st Street near Madison Avenue in Manhattan. She studied journalism at Columbia University and held a summer job as a copy or errand girl at the New York Globe newspaper. She dropped out before graduation in 1918 and took a job as an assistant story editor at Universal Pictures' New York office at $100 a week. By 1923, Maas was story editor for Universal and head of the department. A year later in 1924, Maas had become dissatisfied with her position and left Universal to move to Hollywood. Thus Maas' introduction to studio politics did not go well and her MGM contract was not renewed. During 1925–1926 she wrote treatments and screenplays for Tiffany Productions, including the well received flapper comedies That Model from Paris and The First Night. i. e. before Sagor signed up for Paramount, her claim is conflicting. An unusually long European vacation in the summer of 1928 made finding steady studio work difficult upon her return. Ernest remained with Paramount Short Subjects division in New York. When a story by the Maas couple titled Beefsteak Joe was misappropriated and filmed as The Way of All Flesh he left the studio. The couple returned to unsteady work in California in October 1929. From Kevin Brownlow:(she) proved so "ignorant of studio politics" that she was labeled a "troublemaker" by producer Harry Rapf. After her 1927 marriage to script writer and producer Ernest Maas, the couple survived the coming of sound films, the Depression and various earthquakes, but dry scripting spells and the constant theft of their ideas, stories and credits led them to quit the business. In 1950 she "bid farewell, without tears, to the Hollywood screen industry that had so entangled and entrapped me in its web of promises." Maas trashes Hollywood legends, recalling Louis B. Mayer as "a very fearful, insecure man"; Clara Bow dancing nude on a tabletop; Jeanne Eagels squatting to urinate in the midst of a film set

There are also her detractors:Her story has to be taken with a grain of salt. By the time she wrote her memoirs at 99 her bitterness with Hollywood was deep and she particularly relished describing the bosses with whom she so frequently battled as amoral debauchers. In her own defense:I know I've been hard on the motion picture industry [in the book] [T]he facts and the stories I tell – about the plagiarism and the way I was handled and the way other writers were handled – are true. If anybody wants to take offense at the fact that I tell the truth and I'm writing this book [I] can get my payback now. I'm alive and thriving and, well, you SOBs are all below, because I've lived to 99. And I quit the business at 50.