Жоанна Бейли: Шотланд ақыны мен драматургінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Шотланд ақыны және драматургі, 1762–1851

Жоанна Бейли (11 қыркүйек 1762 – 23 ақпан 1851) – шотланд ақыны және драматургі, «Күштер туралы пьесалар» (үш том, 1798–1812) және «Ұшқыш өлеңдер» (1840) сияқты туындыларымен танымал. Оның шығармалары моральдық философия мен готикаға қызығушылық танытады. Өмірінде сыншылар тарапынан жоғары баға алған ол, Хэмпстедте тұрғанда Анна Барбальд, Люси Эйкин және Уолтер Скотт сияқты замандас жазушылармен байланыста болды. 88 жасында қайтыс болды. Оның анасы Доротея Хантер (шамамен 1721–1806) – шотланд дәрігерлері және анатомия мамандары Уильям мен Джон Хантердің қарындасы. Оның әкесі, пастор Джеймс Бейли (шамамен 1722–1778) – пресвитериан дін қызметкері, соңғы екі жылы Глазго университетінде дінтану профессоры болды. Оның әпкесі Энн Хоум Хантер – ақын. Бейлилер – шотланд патриоты сэр Уильям Уоллестен таратылған ежелгі шотландтық отбасы. Алайда Уоллестің баласы болмаған. Жоанна Бейли үш баланың ең кішісі болды: оның егіз әпкесі туған кезде аты айтылмастан қайтыс болды, ал тірі қалған әпкесі Агнес Бейли (1760–1861) – жүз жасқа дейін өмір сүрді. Олардың ағасы Мэтью Лондонға дәрігер болып келді. Жоанна арнайы білім алған ғалым емес еді. Оның ерте құштарлығы – Шотландияның ауылдық жерлеріне болды. Оның жеке понисі болды және оның әңгімелерге деген қызығушылығы жасаған пьесалары мен айтқан әңгімелері арқылы көрінді. Үйде оған қатаң қарады, ашу-ыза мен қуаныш білдіруге тыйым салынды. Оны театрға апармады. Ол көшпенді қуыршақ театрын ғана көрді. Жетпіс жасқа келгенде Бейли бір жыл бойы денсаулығы нашарлап, бірақ жазылып, жазуға және хат алмасуға оралды, 1840 жылы (сексен жасында) жазылған «Ұшқыш өлеңдеріне» шотланд халық әндерін қосты. Бұл ерекше талдамалы және, мүмкін, жасанды тәсіл көп пікірталас пен дау тудырды, ал «бір-екі апта ішінде «Күштер туралы пьесалар» ең жақсы әдеби айналымдардағы басты тақырыпқа айналды» (Карсвелл 273). Бүкіл Лондон автордың кім екенін білуге құштар болды. Авторлық еркекке жатқызылды, бірақ кейбіреулер барлық басты кейіпкерлер орта жастағы әйелдер екенін, еркек авторлардың музалары сирек кездесетінін атап өтті (Карсвелл 274). Бейли 1800 жылы үшінші басылымның бет парағында өзін автор ретінде таныстырды. 1800 жылы «Де Монфорт» пьесасы Джон Кембл мен Сара Сиддонстың басты рөлдерде ойнауымен «Друри Лейнде» қойылды. Керемет сахналанып, пьеса сегіз кеш бойы көрсетілді, бірақ театрларда үлкен табысқа жете алмады. 1802 жылы «Күштер туралы пьесалардың» екінші томы Жоанна Бейлидің атымен жарық көрді, ал алғы сөзбен бірінші томның қабылдануына ризашылық білдірілді: «мақтау үлкен мөлшерде сынмен араластырылған». 2-том «Шайлау» жек көру туралы комедия, «Этвальд» – екі бөлімдегі амбиция туралы трагедия және «Екінші неке» – амбиция туралы комедиядан тұрады. Бейли бұл пьесаларды, әсіресе «Этвальдты» өзінің ең жақсы жазуының үлгісі деп есептеді. 1804 жылы «Аралық пьесалар» атты жинақ жарық көрді; «Райнер» және «Константин Палеолог» трагедиялары және «Кантри Инн» комедиясы. 1810 жылы Сэр Уолтер Скотттың қолдауымен Эдинбургте қойылған шотландтық «Отбасы туралы аңыз» пьесасы қысқа, бірақ жарқын табысқа ие болды. Ол Скотттың прологын және Генри Маккензидің эпилогын қамтыды. Оның табысы театр менеджерлерін «Де Монфортты» қайта қоюға итермеледі, ол да жақсы қабылданды. 1812 жылы «Күштер туралы пьесалардың» үшінші және соңғы томы екі готикалық трагедиядан, «Ора» және «Ұйқыдан», «Қалталау» комедиясынан және «Маяқтан» музыкалық драмасынан тұрады. Трагедия мен комедия Қорқыныш күшін, ал музыкалық драма – Үмітті бейнеледі. «Бұл менің шығарған соңғы пьесаларым болуы мүмкін» деп атаған шығармасын таныстыра отырып, ол өзінің жобасын «Өкініш, қызғаныш және кек» сезімдері туралы тағы да драмалар жазып аяқтағысы келетінін, бірақ оларды жариялауды жоспарламағанын түсіндірді, өйткені жариялау сахналық қойылымдарға кедері келтірді. 1815 жылы «Отбасы туралы аңыз» пьесасы Лондонның «Друри Лейн» театрында қойылды. 1821 жылы «Де Монфорт» пьесасы Лондонның «Друри Лейн» театрында Эдмунд Киннің басты рөлде ойнауымен қойылды. Джон Кембл мен Сара Сиддонс есінде ұстап жазылған «Константин Палеолог» пьесасы «Друри Лейнде» қабылданбады. Ол «Суррей» театрында мелодрама ретінде, «Константин мен Валерия» атауымен, ал түпнұсқа түрінде Ливерпульде, Дублинде және Эдинбургте қойылды. 1836 жылы «Аралық пьесалардың» үш томдық жинағы жарық көрді. Олар тоғыз жаңа пьесаны және бұрын уәде етілген «Күштер туралы пьесалардың» жалғасын қамтыды: қызғаныш туралы трагедия мен комедия және өкініш туралы трагедия. Олардың жарық көргені үлкен қызығушылық тудырды, сыншылардың көпшілігі құлшыныспен қарсы алды. «Фрейзер журналы» былай деді: «Егер Шекспирдің қолжазба пьесасы немесе Скотттың жоғалған романы табылып, баспаға дайындалып жатыр деген хабарды естісек, бұл ақпараттан гөрі көбірек қуанған болар едік» («Фрейзер журналы», 236-бет). Бейлидің беделі тек драмаларына ғана емес, оның әсемдігімен бағаланатын өлеңдері мен әндеріне де байланысты. Ең жақсылары – Агнес Бейлиге туған күніне арналған өлең, «Мысықша», «Балаға» және «Құда болдық, үйлендік» сияқты шотланд әндерінің оның өңдеулері. Драмалардың арасында «Орадағы» «Қарға мен Шығайын» және «Сандық» пьесасындағы махаббат әні сияқты көңілді және әдемі әндер кездеседі. Оның тартымдылығы оның қарапайым, қанағаттанған мінезімен үйлеседі. Ол өлеңдері үшін атаққа ұмтылмады, оларды тек ләззат алу үшін жазды. Алайда, олар оның пьесаларынан гөрі көбірек танылды. Дегенмен, 1804 жылы «Аралық пьесалардың» алғы сөзінде Бейли өзінің пьесаларын сахналық пьесалар ретінде қорғады. Оның сахналық өнерге түсініксіздігі және пьесаларының өмірде жаман әсер ететіні туралы сын оның өмірі бойына ренжітті, ал қойылымның көрсетілуіне қуанды, оның маңыздылығы қанша болса да. Сыншылар оның жұмысын «жабық драма» деп атады, өйткені ол әйел болды және олар оның алғы сөздерін мұқият оқымады. Ол сондай-ақ оның заманындағы театр конвенцияларына, онда үлкен сахналарда әсем көріністер басым болды, сілтеме жасады. Оның пьесалары, психологиялық егжей-тегжейге назар аудара отырып, жақсы жарықтандырылған шағын театрларда, онда бет әлпетін анық көруге болады, жақсы жұмыс істейді деп ол мәлімдеді. Ол былай деп жазды: «Мен әлемге бірнеше пьесалар қалдырғым келеді, олардың кейбіреулері тіпті біздің мата және сарай театрларымызда да қойылатын мүмкіндікке ие болуы мүмкін». Бейлидің пьесаларын оқу ғана емес, сахнада көрсетуін қалағаны анық.

Joanna Baillie (11 September 1762 – 23 February 1851) was a Scottish poet and dramatist, known for such works as Plays on the Passions (three volumes, 1798–1812) and Fugitive Verses (1840). Her work shows an interest in moral philosophy and the Gothic. She was critically acclaimed in her lifetime, and while living in Hampstead, associated with contemporary writers such as Anna Barbauld, Lucy Aikin, and Walter Scott. She died at the age of 88. Her mother, Dorothea Hunter (c. 1721–1806), was a sister of the Scottish physicians and anatomists William and John Hunter. Her father, Rev. James Baillie (c. 1722–1778), was a Presbyterian minister, and in his last two years Professor of Divinity at the University of Glasgow. Her aunt, Anne Home Hunter, was a poet. The Baillies were an old Scottish family which claimed descent from the Scottish patriot, Sir William Wallace. Wallace is not known to have had any children, however. Joanna Baillie was the youngest of three children: her twin sister died unnamed as a baby, her surviving sister was Agnes Baillie (1760–1861), who lived to be a centenarian. Their brother, Matthew, became a London physician. Joanna was no dedicated scholar. Her early passions were for the Scottish countryside. She had her own pony and her interest in stories was demonstrated by plays she created and stories she told. At home she was dealt with strictly and displays of anger or glee were discouraged. She was not taken to the theatre. The only drama she saw was a puppet show. When she reached her seventies, Baillie experienced a year of ill health, but recovered and returned to writing and correspondence, and included Scottish folk songs in her Fugitive Verses written in her eighties (in 1840). This unusually analytical and arguably artificial approach generated much discussion and controversy, and in "a week or two Plays on the Passions was a main topic in the best literary circles" (Carswell 273). The whole of London was excited to figure out who the author could be. Authorship was attributed to a male until someone pointed out that all of the protagonists were middle aged women, rarely the muses of male authors (Carswell 274). Baillie finally revealed herself as the author in 1800, in the title page of the third edition. 1800 De Monfort was produced at Drury Lane with John Kemble and Sarah Siddons in the leading roles. Splendidly staged, the play ran for eight nights, but was not a theatrical success. 1802 The second volume of Plays on the Passions was published under Joanna Baillie's name, with a preface acknowledging the reception given to volume one: "praise mixed with a considerable portion of censure". Volume 2 consisted of The Election, a comedy on hatred, Ethwald, a tragedy in two parts on ambition, and The Second Marriage, a comedy on ambition. Baillie saw these plays, especially Ethwald, as exemplifying her best writing. 1804 A volume entitled Miscellaneous Plays; the tragedies Rayner and Constantine Paleologus, and a comedy, The Country Inn
1810 The Scottish themed The Family Legend, produced at Edinburgh under the patronage of Sir Walter Scott, had a brief though brilliant success. It included a prologue by Scott and an epilogue by Henry Mackenzie. Its success encouraged the theatre managers to revive De Monfort, which was also well received. 1812 A third and final volume of Plays on the Passions consisted of two gothic tragedies, Orra and The Dream, a comedy, The Siege, and a serious musical drama, The Beacon. The tragedies and comedy represented the passion of Fear, while the musical drama represented Hope. Introducing what she called "probably the last volume of plays I shall ever publish," she explained that she intended to complete her project by writing further dramas on the passions of Remorse, Jealousy and Revenge, but did not intend to publish them, as publication had discouraged stage production. 1815 The Family Legend, produced at Drury Lane, London
1821 De Monfort [sic] was produced at Drury Lane, London, with Edmund Kean in the title role. Constantine Paleologus, though written with John Kemble and Sarah Siddons in mind, was declined by Drury Lane. It was produced at the Surrey Theatre as a melodrama, Constantine and Valeria, and in its original form at Liverpool, Dublin and Edinburgh. 1836 Three volumes of Miscellaneous Plays were published. They included nine new plays, and the continuation of Plays on the Passions promised earlier: a tragedy and comedy on jealousy and a tragedy on remorse. Their publication created a stir, and critics were almost all enthusiastic and welcoming. Fraser's Magazine declared, "Had we heard that a MS play of Shakespeare's, or an early, but missing, novel of Scott's, had been discovered, and was already in the press, the information could not have been more welcome" (Fraser's Magazine, p. 236). Baillie's reputation does not rest entirely on her dramas; she also authored poems and songs admired for their beauty. Considered the best are the Lines to Agnes Baillie on her Birthday, The Kitten, To a Child and some of her adaptations of Scottish songs, such as Woo'd and Married an'a. Scattered through the dramas are some lively and beautiful songs: The Chough and The Crow in Orra, and the lover's song in The Phantom. This shyness is in keeping with her humble, contented disposition. She did not seek acclaim for her poems, but simply wrote them for enjoyment. Ironically, they have become better known than her plays. However, in an 1804 prefatory address in Miscellaneous Plays, Baillie defended her plays as acting plays. The criticism that she had no understanding of practical stagecraft and that her plays were torpid and dull in performance rankled throughout her life, and she was always delighted to hear of a production being mounted, no matter how humble it might be. She believed that critics had unfairly labelled her work as closet drama, partly because she was a woman and partly because they had failed to read her prefaces with care. She pointed also to the conventions of the theatre in her time, when lavish spectacle on huge stages was the order of the day. Her own plays, with their attention to psychological detail, worked best, she argued, in well lit small theatres where facial expressions could clearly be seen. She wrote, "I have wished to leave behind me in the world a few plays, some of which might have a chance of continuing to be acted even in our canvas theatres and barns." It is clear that Baillie wanted her plays to be acted, not just read.

Діни жазу

Пресвитериан дінінің пасторының қызы болғандықтан, дін Бейлі үшін әрқашан маңызды болды. 1826 жылы ол тек оқуға арналған "Шейіт" атты діни трагедиясын жариялады. 1831 жылы ол "Жаңа өсиеттің Иса Мәсіхтің табиғаты мен қадір-қасиетіне қатысты жалпы сипаты туралы көзқарас" атты памфлет арқылы діни пікірталасқа қатысты, онда ол Үшбірліктегі тәртіп, ариандық және социандық ілімдерді талдады. "Шейіт" кітабының алғы сөзінде Бейлі "шіркеу қызметкерлерінің" Киелі кітапқа қосқан "көптеген қиын және қайшылы доктриналар" туралы алаңдағанын айтады. "Ешбір христиан – ешбір протестант христиан, өз сенімін Жазбаларда шын мәнінде оқытылған нәрсеге байланыстырмайды, немесе кем дегенде оған сүйенбеуі керек" деп сенген ол, Иса Мәсіхтің табиғаты мен қадір-қасиетіне қатысты Жаңа өсиеттің маңызды үзінділерін ұсынуға көп көңіл бөлді, сонда "жақсы ниетті және анық түсінігі бар" адамдар Мәсіхтің құдайлығы туралы өз шешімдерін қабылдай алады. Оның қосымшасынан уағыз айтқан унитарий дін қызметкері Томас Садлер оның "ашылған шындықты еркін және жарамды іздеуін" ғана емес, сонымен қатар ол "өзінің сенімін бағалағандай, өзгелердің сенімін де құрметтегенін" жоғары бағалады.

Қайырымдылық және әдеби кеңестер

Қаржылық тұрақтылығын қамтамасыз еткен Джоанна Бейли әдетте жазудан түскен табысының жартысын қайырымдылыққа берді және көптеген қайырымдастық қызметтермен айналысты. 1820-жылдардың басында ол Шеффилдтен шыққан белсенді Джеймс Монтгомеримен, оның шахтада жұмыс істейтін балаларды (дымқыл) тазалаушыларға көмектесу жөніндегі күш-жігерін қолдап, хат алмасты. Ол өлең жіберуден бас тартты, себебі бұл "бүкіл елдегі тәжірибелі жазушылардың бұл мәселені ойдан шығарылған және шындықтан алыс деп қарауына себеп болар еді", ал "олардың қайғылы жағдайын қарапайым тілмен баяндап, оларды қолданбайтын шахталарды тазалаудың қарапайым, орынды жоспарымен бірге" беру стратегиялық тұрғыдан тиімдірек болар еді (хат, 5 ақпан 1824 ж.). Әдеби мәселелерде Джоанна Бейли баспа ісін кәсіп ретінде жақсы түсінді. Ол өзінің беделінің әсеріне мән берді, және өмірі қиын жазушылар, әйелдер және аяқ шеберлері сияқты жұмысшы жазушылар, мысалы Джон Струтерс оған көмек сұрады. Ол хаттар жазып, барлық таныстарын пайдаланып, әдеби орта туралы білімімен кеңес берді немесе жақын туыстары аз жазушыға көмектесті. 1823 жылы ол қайтыс болған мектептес досын қолдау үшін, сол заманғы көрнекті жазушылардың өлеңдер жинағын шығарып, оны жазылым арқылы редакциялады. Бейли 1824 жылғы қазанда "Блэквуд журналында" жарияланған Джон Нилдің "Ерлер мен әйелдер" мақаласын оқығаннан кейін эксцентрикалық американдық жазушы, сыншы және белсенді Джон Нилмен достық қарым-қатынас орнатты. Нил өз кезегінде Бейлидің өлеңдері мен пьесаларын жоғары бағалады және белгілі әдеби тұлғаның назарына қуанды. Вордсворттың өзі Бейлиді, оның шотландық екеніне қарамастан, "үлгілі әйел" деп санады (Зелл 19). Оның ең танымал туындысы – «Де Монфорт» Лорд Байронның «Манфорд» пьесасын жазуға түрткі болды (Странд 1). Байрон оның кеңесін бағалап, оны «Оруаннан кейінгі жалғыз драматург» деп атады (Зелл 19). 1806 жылы Бейли Скоттпен достығын нығайтты және ол қарындасымен бірге Шотландияға жиі сапар шегетін болды (Странд 1).

Атақ-даңқы мен мұрасы

Американдық сыншы және жазушы Джон Нил 1866 жылы Atlantic Monthly журналындағы мақаласында Бейлиді "кейінгі дәуірдің әйел Шекспирі" деп атады. Джон Стюарт Милл өзінің "Автобиографиясында" бала кезінде Бейлидің "Константин Палеолог" туындысы оған "адамзаттың ең даңқты туындыларының бірі" болып көрінгенін еске алды. Ол оны "соңғы екі ғасырдың ең жақсы драмаларының бірі" деп санады. Этвальдтан "Харк! Қос қарық айқайлайды" және "Бір кезде жағымда раушандар гүлдеді" әндерін ағылшын композиторы Джон Уолл Каллкотт музыкаға қосты. Бетховен 1815 жылы оның "О, жылдам жүзіп бара жатқан қайық" өлеңін де музыкаға енгізді. Оның бірнеше қарсыласының бірі Фрэнсис Джеффри болды, ол 1803 жылы Эдинбург журналында "Құмарлар туралы пьесалар" туралы ұзын айыптау мақаласын жариялады. Ол пьесаның тар теориясына, практикасына және мақсатына шабуыл жасады. Джеффридің "ғанатын" мақтағанмен, Бейли оны әдеби жау деп санап, жеке таныстырудан бас тартты. 1820 жылға дейін ол онымен кездесуге келіспеді, бірақ содан кейін олар жақын дос болды. Джеймс Хогг олардың бұрынғы қақтығысына Джон Патерсонның "Мэр" атты еңбегінде сілтеме жасады, ол 1825 жылы Ньюкасл журналында алғаш жарияланған Эдинбург баспа саласының аллегориялық сатирасында Бейлиді "өте қызықты шотланд қызы" ретінде бейнелейді. Мария Эджворт 1818 жылы жасаған сапары туралы жазғанда, оның көптеген адамдарға әсерін қорытындылады: "Джоанна мен оның әпкесі де өте жағымды және жаңа әңгімелерге толы, ескі, тозығы жеткен әдебиетті қайталау емес, әр тақырыпқа қатысты айтуға тұрарлық жаңа оқиғалар, мінез-құлық туралы ашық байқаулар, жамандықсыз және өздерін кінәлаудан қорықпай, көгілдір шұлықтардың әңгімесі немесе құлшынып, құлшынылу әдеті жоқ". Джоанна Бейли драма мен поэзияға жаңа көзқарас ұсынды. Атлантиканың екі жағындағы ақындар оны құрметтеді, көптеген замандастары Сапфодан басқа барлық әйел ақындардан жоғары қойды. Харриет Мартиноның айтуынша, ол "теңдесі жоқ атаққа ие болды және жылдар бойы, барлық мүмкін арналар арқылы, оның Шекспирден кейін екінші орында тұрғаны айтылды". Оның туындылары сингаль және неміс тілдеріне аударылды, ал ол АҚШ және Ұлыбританияда кеңінен қойылды. Бірақ Мартино 1830 жылдары онымен кездескенде, оның атағы өткен дәуірге қатысты болып көрінді. Оның пьесалары 19-шы немесе 20-шы ғасырда қайта қойылған жоқ, бірақ оның трагедиялары теледидар немесе киноның жақын атмосферасына сәйкес келуі мүмкін. Тек 20-шы ғасырдың соңында ғана сыншылар оның адам психикасын жақыннан бейнелеуінің романтикалық әдебиетке қандай әсер еткенін мойындады. Ғалымдар қазір оның сахналық жаңашылдығы мен драмалық теориядағы маңыздылығын мойындайды, ал романтикалық кезеңнің сыншылары мен әдебиет тарихшылары әйел жазушылардың орнын қайта бағалауға мүдделі. Джоанна Бейли леди Байронмен жақын дос болды. Осы достық оны Лорд Байронмен де жақын дос және әріптес болуға итерді. Лорд Байрон оның пьесаларының біреуін Дрюри Лейн театрында қоюға тырысты, бірақ өкінішке орай, бұл сәтті болмады. Олардың достығы Лорд пен леди Байрон арасындағы отбасылық дағдарысқа дейін жалғасты, Бейли досының жағына шықты. Осыдан кейін ол Лорд Байрон мен оның туындыларын көбірек сынға алды, оның кейіпкерлерін "табиғатқа адал емес және моральдық тұрғыдан жаңғырықсыз" деп атады. Олар әдеби замандастар ретінде бір-біріне сыпайы қарым-қатынас жасағанмен, олардың достығы қайта жаңғырған жоқ. Бейлимен ең көп хат алысқандардың бірі сэр Уолтер Скотт болды. Екеуі бір-біріне жазған хаттары үлкен кітапты толтыруға жетеді. Скотт Бейлиді әдеби замандасы ретінде бағалады және қолдады, бірақ олардың қарым-қатынасы осымен шектелмеді. Олардың хаттарында отбасылары туралы жеке оқиғалар мен әңгімелер көп. Олар бір-бірінің жұмысын құрметтегенмен, олардың достығы кәсіби қарым-қатынастан гөрі тереңірек болды. 2018 жылдың 11 қыркүйегінде оның туғанына 256 жыл толуына орай Google оны еске алу үшін Google Doodle жариялады, ал оның туындылары оның жағдайына байланысты "қайта жандануға" ие болды.

American critic and writer John Neal referred to Baillie in an 1866 Atlantic Monthly article as the "female Shakespeare of a later age". John Stuart Mill, in his Autobiography, recalled that in childhood, Baillie's Constantine Paleologus seemed to him "one of the most glorious of human compositions" He continued to see it "one of the best dramas of the last two centuries". Two songs from Ethwald, Hark! the cock crows and Once upon my cheek he said the roses grew, were set to music by the English composer John Wall Callcott. Beethoven also set her poem O Swiftly Glides the Bonny Boat to music in 1815. One of her few detractors was Francis Jeffrey, who in 1803 published a long condemnatory review of the Plays on the Passions in the Edinburgh Review. He attacked the narrow theory, practice and purpose of the plays. Though he praised her "genius", Baillie marked Jeffrey down as a literary enemy and refused a personal introduction. Not until 1820 would she agreed to meet him; but they then became warm friends. James Hogg referenced their earlier clash in John Paterson's Mare, his allegorical satire on the Edinburgh publishing scene first published in the Newcastle Magazine in 1825, in which Baillie features as "a very interesting Scotch girl". Maria Edgeworth, recording a visit in 1818, summed up her appeal for many: Both Joanna and her sister have most agreeable and new conversation, not old, trumpery literature over again and reviews, but new circumstances worth telling, apropos to every subject that is touched upon; frank observations on character, without either ill nature or the fear of committing themselves; no blue stocking tittle tattle, or habits of worshipping or being worshipped. Joanna Baillie offered a new way of looking at drama and poetry. Revered by poets on both sides of the Atlantic, many of her contemporaries placed her above all women poets except Sappho. According to Harriet Martineau she had "enjoyed a fame almost without parallel, and been told every day for years, through every possible channel, that she was second only to Shakespeare." Works of hers were translated into Sinhalese and German, and she was performed widely in both the United States and Britain. Yet even when Martineau met her in the 1830s, that fame seemed to belong to a bygone era. There were no revivals of her plays in the 19th or 20th century, though her tragedies might seem suited to the intimacy of television or film. Not until the late 20th century did critics began to recognize how her intimate depictions of the human psyche had influenced Romantic literature. Scholars now recognize her importance as a stage innovator and dramatic theorist, and critics and literary historians of the Romantic period concerned with reassessing the place of women writers acknowledge her significance. Joanna Baillie was great friends with Lady Byron. This friendship led her to be close friends and colleagues with Lord Byron as well. Lord Byron even attempted to get one of her plays to be performed at Drury Lane, sadly to no avail. Their friendship continued until a domestic division arose between Lord and Lady Byron, leaving Baillie to take the side of her friend. After this, she was more critical of Lord Byron and his work, calling his characters "untrue to nature and morally bankrupt" While they were still polite to each other as literary contemporaries, their friendship did not return. One of those Baillie corresponded with most was Sir Walter Scott. The two wrote enough letters to each other to fill a sizeable volume. Scott appreciated and supported Baillie as a literary contemporary, but their relationship did not stop there. Their letters are full of personal details and conversations about their families. While they both respected each other's work, their friendship was deeper than just professional. On 11 September 2018, to commemorate the 256th anniversary of her birth, Google released a Google Doodle celebrating her, and her work has 'enjoyed a resurgence of popularity' in recognition of her circumstances.