Солтүстік құбыр құрылыс компаниясы мен Маратон құбыр компаниясы ісі: Конституциялық сот шешімі
Northern Pipeline Construction Co. v. Marathon Pipe Line Co.
АҚШ Жоғарғы Сотының Northern Pipeline ісі (1982) банкроттық соттардың конституциялық мәртебесін қарастырды. Бұл іс, банкроттық судьялардың тәртібі мен құзыретіне қатысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Northern Pipeline Construction Company v. Marathon Pipe Line Company, 458 U. S. 50 (1982) – АҚШ Жоғарғы Сотының ісі, онда Сот ІІІ бапқа сәйкес емес соттарға (яғни ІІІ бапқа сәйкес судьялардың тәуелсіздігі мен қорғалуына ие емес соттарға) ІІІ бап бойынша құзырет беруге болмайтынын қабылдады.
Northern Pipeline Construction Company v. Marathon Pipe Line Company, 458 U. S. 50 (1982), is a United States Supreme Court case in which the Court held that Article III jurisdiction could not be conferred on non Article III courts (i. e. courts without the independence and protection given to Article III judges).
Өмірбаян
1978 жылғы Банкрот туралы заң АҚШ-тағы банкроттық заңнаманы түбірімен өзгертті. Ол Банкроттық кодексті (АҚШ кодексінің 11-тарауы) және АҚШ-тың әрбір федералды сот округіндегі АҚШ округтік соттарына қосымша болып табылатын банкроттық соттарды құрды. Бұрынғы заң, яғни 1898 жылғы Банкрот туралы заң бойынша, федералды округтік соттар банкроттық соттар ретінде жұмыс істеп, іс жүргізу үшін «реферилерді» тағайындады, егер округтік сот төреші істі рефериден қайтарып алмаса. Жаңа заң «рефери» жүйесін жойды және Президентке Сенаттың келісімімен банкрот судьяларын он төрт жылға (III баптағы судьяларға берілген өмір бойына қарсы) тағайындауға рұқсат берді. Судьялардың жалақысы заңмен белгіленді және түзетуге жатады, ал оларды округтік сот кеңесінің құзыретсіздігі, сыбайласқандығы, қызметтік міндеттерін орындамауы немесе денсаулықтың нашарлауы (III баптағы судьялармен салыстырғанда, оларды тек Конгресс қана импичментке тарта алады және конституциялық тұрғыдан қызмет еткен кезде жалақысын төмендетуге тыйым салынған) үшін қызметтен шеттетуге болады. Жаңа Банкрот туралы заң банкроттық соттарға 11-тарау бойынша туындаған немесе 11-тарауға қатысты барлық азаматтық істер бойынша сот өкілеттігін берді. Бұдан өзге, заң банкроттық соттарға «заң және әділет соттарының» барлық өкілеттіктерін берді, бірақ басқа соттарға қарсы тыйым салу және соттан тыс қылмыстық құқық бұзушылықты жазалау (немесе бас бостандығынан айыруға жататын басқа да жазалар) ерекшеліктерді құрады. Заң сонымен қатар әрбір сот округі үшін банкроттық апелляциялық кеңес құрды, ол банкроттық соттардың соңғы қаулылары мен үкімдері бойынша шағымдарды қарады. Егер апелляциялық кеңес тағайындалмаса, онда шағымдарды аудандық сот өзі қарады. 1980 жылдың қаңтар айында осы іс бойынша талапкер/аппелянт, «Солтүстік құбыржол құрылысы» компаниясы (Солтүстік) Миннесота округінің АҚШ банкроттық сотына Банкроттық кодекстің 11-тарауы бойынша қайта ұйымдастыру туралы өтініш берді. Екі айдан кейін, 1980 жылдың наурызында Солтүстік банкроттық сотта жауапкер/аппелянт «Marathon Pipe Line Co.» (Марафон) компаниясына келісімшартты және кепілдікті бұзу, жалған мәлімдеме жасау, мәжбүрлеу және қысым көрсету фактілері бойынша талап қойды. «Марафон» 1978 жылғы Банкрот туралы заң судьялардың мансабы қорғалмаған және саяси тәуелсіздігі жоқ судьяларға конституциялық өкілеттіктерді заңсыз бергенін айтып, талапты қанағаттандырудан бас тарту туралы өтініш берді. АҚШ өз мүддесін қорғау үшін процеске қатысты. Банкрот судьясы «Марафонның» өтінішін қабылдамады, бірақ апелляциялық сатыда Миннесота округінің АҚШ округтік соты бұрылып, заңның конституцияға қайшы екендігі туралы «Марафонның» пікірімен келісті.
The Bankruptcy Act of 1978 completely altered bankruptcy law in the United States. It created the Bankruptcy Code (Title 11 of the United States Code), and created bankruptcy courts, which served as adjuncts to the United States District Courts for each federal judicial district of the United States. Under the previous law, the Bankruptcy Act of 1898, the federal district courts served as bankruptcy courts and appointed “referees” to conduct proceedings, so long as the district court chose not to withdraw a case from the referee. The new law eliminated the “referee” system and allowed the President to appoint bankruptcy judges for terms of fourteen years (as opposed to the life tenure given to Article III judges), with the advice and consent of the Senate. The judges’ salaries were set by statute and subject to adjustment, and they could be removed by the judicial council of the circuit on grounds of incompetence, misconduct, neglect of duty, or physical or mental disability (as compared with Article III judges, who may only be impeached by Congress and are constitutionally forbidden from having their pay decreased while in office). The new Bankruptcy Act granted the bankruptcy courts jurisdiction over all “civil proceedings arising under Title 11 or arising in or related to cases under Title 11”. Furthermore, the law endowed the bankruptcy courts with all of the “powers of a court of law or equity”, except for issuing injunctions against other courts and punishing criminal contempt outside of court (or otherwise punishable by imprisonment). The law also created a Bankruptcy Appellate Panel for each judicial circuit, which would hear appeals from final orders and judgments of the bankruptcy courts. If no appeals panel was designated, then the district court itself would hear the appeals. In January 1980, the plaintiff/appellant in this matter, Northern Pipeline Construction Co. (Northern), filed a petition for reorganization under Chapter 11 of the bankruptcy code in the U. S. Bankruptcy Court for the District of Minnesota. Two months later, in March 1980, Northern brought suit in the bankruptcy court against defendant/appellee Marathon Pipe Line Co. (Marathon) for breach of contract and warranty, misrepresentation, coercion, and duress. Marathon moved to dismiss the suit on the grounds that the Bankruptcy Act of 1978 unconstitutionally conferred Article III powers on judges who lacked the career protections and political independence of Article III judges. The United States intervened to protect its own interests. The bankruptcy judge denied Marathon's motion, but on appeal, the United States District Court for the District of Minnesota reversed, agreeing with Marathon's argument that the law was unconstitutional.
Соттың пікірі
Бреннан судьясы Маршалл, Блэкман және Стивенс судьяларымен бірге көпшілік пікірін жазды. Ол сот жүйесінің саяси тәуелсіздігінің маңыздылығын баса көрсетті, бұл судьяларға атқарушы және заң шығарушы биліктердің ықпалынан тыс істерді шешуге мүмкіндік береді. Өмір бойы қызмет ету құқығы және жалақыны төмендетуден қорғау осы тәуелсіздікті қамтамасыз етуге көмектеседі, бірақ банкроттық судьяларында мұндай қорғау болмады. Бреннан банкроттық соттарын ІІІ бапқа сәйкес келмейтін соттардың басқа үш санаттарынан ажыратты. Бреннан талқылаған соттардың бірінші екі санаты – аумақтық соттар, себебі Конгресс осы аумақтарда мемлекеттік биліктің жалпы өкілеттіктерін жүзеге асырады; және әскери соттар, себебі Конституция саяси биліктерге әскерилерді бақылауға кең өкілеттік береді. Бреннан талқылаған үшінші ерекшелік – мемлекеттік құқықтарға қатысты істерді қарауға арналған трибуналдар, яғни «атқарушы немесе заң шығарушы органдардың конституциялық функцияларын орындаумен байланысты үкімет пен оның билігіне бағынған адамдар арасында туындайтын мәселелер». 458 АҚШ 67-68 беттер. Мемлекеттік құқықтар жеке құқықтардан өзгеше, яғни екі жеке тарап арасындағы даулардан, олар ІІІ баптың соттарының құзыретіне жатады. Бреннан бұл жердегі дау жеке құқықтарды шешу болып табылады деп санайды, себебі ол банкроттық заңдарға сәйкес кредитор-борышкер қатынастарын қайта құруды қамтиды. Осылайша, ІІІ баптың құзыретіне қатысты үш ерекшеліктің ешқайсысы қолданылмайды. Ол сондай-ақ Конгресс азаматтықтандыру және банкроттық туралы ереже бойынша (Конституцияның I бабы, § 8, тармақ 4) банкроттық істерді қарау үшін арнайы трибуналдар құруға өкілеттік бермеді. Бреннан мұндай өкілеттікті I бапқа енгізу ІІІ бапта берілген құзыретті жояды және үкіметтің сот тармағын ығыстырады деп қорқады. Бреннан содан кейін Нордннің банкроттық соттары АҚШ-тың аудандық соттарына қосымша болып табылады деген пікіріне жүгінді. Ол Конституциялық мәселені банкроттық заң ІІІ бапқа сәйкес сот органдарына тән «сот билігінің негізгі қасиеттерін» сақтайды ма, анықтау ретінде қарастырды. Ол өзінің талдауын екі бұрынғы істі қарастырудан бастады: *Кроуэлл против Бенсон*, 285 АҚШ 22 (1932), онда сот АҚШ қызметкерлеріне өтемақы төлеу комиссиясына жеке қызметкерлерге өтемақы тағайындау туралы шешім қабылдауда нақты шешім қабылдауға рұқсат берді; және *АҚШ против Раддатц*, 447 АҚШ 667 (1980), онда сот Федералдық судьялар туралы заңды қолдады, бұл аудандық сот судьяларына сотқа дейінгі кейбір өтініштерді судьяларға алдын ала қарау үшін жіберуге рұқсат берді. Бұл істерде Конгресс дәстүрлі сот функцияларын ІІІ бапқа сәйкес келмейтін трибуналдарға беруге мүмкіндік беретін шектер қарастырылды. Мысалы, Конгресс өзінің заңдарымен құрылған құқықтарды жүзеге асыру тәсілін белгілеуде айтарлықтай еркіндікке ие, бірақ Конгресс жарғымен жасалмаған құқықтарды сотқа беруді өзгертуде мұндай еркіндікке ие емес. Сонымен қатар, қосымша соттың функциялары тараптардың ІІІ бапқа сәйкес сот алдында сот шешімін қабылдау құқығын сақтауға мүмкіндік беретін шектелуі тиіс. Бреннан банкроттық іс жүргізуде анықталатын құқықтар Конгресс жасаған құқықтар емес деп есептеді, сондықтан Банкроттық туралы заң ІІІ баптағы соттардың өкілеттіктеріне қол сұғады. Солтүстік Марафонға қарсы талап еткен құқықтар табиғаты бойынша келісімшарттық болды және сол сияқты мемлекеттік заңның жаратылыстары болды. Сонымен қатар, заң бойынша банкроттық соттарына берілген құзыреті тым кең болды, оларға 11-тарау бойынша туындаған барлық азаматтық іс бойынша және осыған байланысты істер бойынша құзыреттілік берілді және оларға түпкілікті шешімдер шығару өкілеттігі берілді. Осылайша, Конгресс кейбір мәселелерді ІІІ бапқа сәйкес келмейтін трибуналдарға беру құқығын сақтағанмен, бұл құқық федералды заңмен құрылған құқықтармен шектелген және сот өкілеттіктері ІІІ баптағы сот қолдана алатын құқықтардан тар болуы керек еді. Ақырында, Бреннан бұл шешімді тек болашаққа қатысты қолдануды және Конгресске заңды қайта жазуға уақыт беру үшін 1982 жылдың 4 қазанына дейін сот үкімін тоқтатуды таңдады.
Justice Brennan wrote for the plurality, joined by Justices Marshall, Blackmun, and Stevens. He stressed the importance of the political independence of the judiciary, which allows judges to decide cases free from domination from the Executive and Legislative branches. The life tenure and protection against diminution of salary helps to ensure this independence, but the bankruptcy judges lacked this protection. Brennan distinguished the bankruptcy courts from three other categories of non Article III courts. The first two categories of courts Brennan discusses are the territorial courts, permissible because Congress exercises the general powers of government in these territories; and courts martial, permissible because the Constitution grants the political branches broad powers to control the military. The third exception discussed by Brennan are tribunals for the adjudication of cases involving public rights, matters which arise “between the government and persons subject to its authority in connection with the performance of the constitutional functions of the executive or legislative departments”. 458 U. S. at 67 68. Public rights exist in contrast to private rights, i. e. disputes between two private parties, which are within the judicial power of Article III courts. Brennan held that the dispute in question here was an adjudication of private rights, because it involved the restructuring of creditor debtor relations under the bankruptcy laws. Thus, none of the three exceptions to Article III jurisdiction were applicable. He further held that Congress’ power under the Naturalization and Bankruptcy Clause (Art. I, § 8, cl.4) of the Constitution did not carry with it a power to create specialized tribunals for the adjudication of bankruptcy cases. Brennan feared that reading such a power into Article I would erode the jurisdiction conferred by Article III and displace the judicial branch of the government. Brennan then turned to Northern's argument that the bankruptcy courts were merely adjuncts to the U. S. District Courts. He framed the Constitutional issue as the determination whether the Bankruptcy Act retained “the essential attributes of judicial power” inherent in Article III tribunals. He began his analysis by examining two prior cases: Crowell v. Benson, 285 U. S. 22 (1932), in which the court permitted the United States Employees' Compensation Commission to make factual determinations in the issuance of compensation orders for individual employees; and United States v. Raddatz, 447 U. S. 667 (1980), in which the court upheld the Federal Magistrates Act, which permitted district court judges to refer certain pretrial motions to magistrates for initial determination. These cases provided limits on the extent to which Congress may transfer traditionally judicial functions to non Article III tribunals. For example, Congress has substantial discretion in prescribing the manner in which rights created by its own statutes may be enforced, but Congress has no such discretion in altering the adjudication of rights it has not created by statute. Furthermore, the functions of the adjunct court must be limited in such a way so as to preserve the parties’ rights to adjudication before an Article III court. Brennan held that the rights to be determined in a bankruptcy proceeding were not Congressionally created rights, and therefore the Bankruptcy Act encroached upon the powers of Article III courts. The rights Northern claimed against Marathon were contractual in nature, and as such were creatures of state law. Moreover, the jurisdiction granted to the bankruptcy courts under the Act was too broad, vesting them jurisdiction over all civil proceedings arising under Title 11 and in related cases, and granting them the power to issue final judgments. Thus, while Congress did retain the power to assign certain matters to non Article III tribunals, this power was limited to rights created by federal statute and the powers of the tribunal had to be narrower than what an Article III court could exercise. Finally, Brennan chose to apply the holding only prospectively, and to stay the judgment of the court until October 4, 1982, to give Congress some time to rewrite the statute.
Бәсекелестік
Төреші Рехнквист, Төреші О’Коннормен бірге, Конгресс Конституция бойынша банкроттық соттарына банкроттық ісіне қатысты, бірақ федералдық шешім қабылдау ережесімен реттелмейтін мемлекеттік заң мәселелерін қарауға осыншалықты кең өкілеттік беруге құқылы емес деген негіздемемен сот шешімімен келісті. Алайда, бұл соттың сирек қарастыратын заң саласы болғандықтан және бұл істі шешу үшін тар конституциялық негіз болғандықтан, Рехнквист көпшілік сияқты Конгрестің мұндай федералдық соттар құру өкілеттігі туралы кең позицияны қабылдаудан бас тартқан болар еді.
Justice Rehnquist, joined by Justice O’Connor, concurred in the judgment, on the grounds that Congress could not constitutionally vest bankruptcy courts with such broad authority to adjudicate state law matters related to a bankruptcy case, but not governed by a federal rule of decision. However, because this is an area of law the Court has addressed infrequently, and because this was a narrower constitutional ground upon which to decide the case, Rehnquist would have declined to take as broad a position on the powers of Congress to create such federal courts as the plurality did.
Ақтардың келіспеушілігі
Төраға Бёргер мен Пауэлл судьялары да оған қосылды. Уайт судьясы көпшіліктің ІІІ бап пен сот тәуелсіздігі принципін талдауда тым оңайлатып жібергенін, таза мәтіндік тәсіл мен бұрынғы істерден негізгі қағидаларды шығару жеткіліксіз екенін айтты. Біріншіден, Уайт пікірінше, заң күшін жойылған деп жарияланбауы керек еді, тек «Марафон» ісі бойынша қолданылғанда ғана жарамсыз деп танылуы тиіс. Екіншіден, банкроттық іс жүргізу процедурасының өзіндік ерекшелігіне байланысты, мұндай істерге федералды және штаттық заңдардың қатысуы әдеттегі жағдай. Федералдық соттар штаттық заң талаптарын сирек қарағандықтан, банкроттық соттардың осы мәселелерді қарауы ІІІ бапқа сәйкес соттардың құзырына елеулі түрде кедерілгі келтірмейді. Уайт сотты билік бөлінісі туралы өз теориясын қолдау үшін банкроттық заңның күрделі шындықтарын назарға алмаумен айыптады. Сондай-ақ, Уайт көпшілік тараптың «Crowell» және «Raddatz» істерін ІІІ бапқа сәйкес келмейтін соттарды құруға Конгрестің өкілеттігінің шегі ретінде дұрыс анықтамағанын, сондай-ақ бұрынғы банкроттық және әкімшілік құқық тәжірибесін елемегенін атап өтті. Ол банкрот судьяларының бұрынғы заң бойынша «референттермен» бірдей өкілеттіктерге ие болғанын, сонымен қатар аудандық соттарға банкрот сотының шешімдерін сот арқылы қарауға, әкімшілік органдардың іс-қимылын қараған кездегіден гөрі кеңірек мүмкіндік берілгенін көрсетті (қараңыз: Әкімшілік процедура туралы заң). Уайт осы саладағы соттың бұрынғы сот практикасының шатастырған күйіне өкініш білдірді және ІІІ бапқа сәйкес соттардың қарауы тиіс мәселелерге қатысты қатаң ережелерді жасауға тырысудың орнына, сот тепе-теңдік сынағын қолдануды ұсынды. Атап айтқанда, сот Конгресс заңнамалық жобасында ІІІ баптың қайсы бір құндылықтарын қамтамасыз етуге немесе бұзуға тырысатынын зерттеуі керек, содан кейін Конгресс І бапқа сәйкес соттарды құру арқылы қамтамасыз етуді көздеген құндылықтарға қарсы осы әсерді бағалауы керек. Басқаша айтқанда, заң шығарушы соттың пайдасы билік бөлінісі мен сот тәуелсіздігіне тигізетін әсерімен салыстырылуы тиіс. Уайт 1978 жылғы банкроттық туралы заңның оның тепе-теңдік сынағынан өтетініне сенімді екенін айтып сөзді аяқтады.
Justice White, with whom Chief Justice Burger and Justice Powell joined, dissented. White felt that the plurality was oversimplifying its analysis of Article III and the principle of judicial independence, and that pure textualism and deriving basic rules from past cases was not enough. First of all, White argued, the statute should not have been declared invalid on its face, but only as applied to Marathon's proceeding. Secondly, bankruptcy almost always involves a combination of federal and state law issues, by the very nature of its proceedings. Since federal courts only rarely hear state law claims, having bankruptcy courts adjudicate these issues really would not intrude on the powers of Article III courts very much. White accused the court of ignoring the complex realities of bankruptcy law in favor of its own theory of separation of powers. White also felt that the plurality incorrectly defined the Crowell and Raddatz cases as the outer limits of Congressional authority to create non Article III tribunals, and ignored both prior bankruptcy and administrative law practice. He noted that not only did bankruptcy judges have many of the same powers as the “referees” under the old law, but that District Courts were given greater latitude in judicial review of bankruptcy court decisions than they had when sitting in review of administrative agency actions (see also: Administrative Procedure Act). White lamented the confused state of the Court's prior jurisprudence in this area, and suggested that instead of attempting to fashion any sort of hard rules about what matters must remain within the cognizance of Article III courts, the court should use a balancing test. Specifically, the Court should examine which Article III values Congress seeks to accommodate or undermine in its legislative scheme, and then weigh this impact against which values Congress hopes to serve by creating Article I courts. In other words, the benefits of a legislative court must be weighed against its effect on separation of powers and judicial independence. White concluded by saying he felt that the Bankruptcy Act of 1978 passed his balancing test.
Бэргердің қарсылығы
Бас судья Бергер өзінің қысқаша қарсы пікірін қосты, ең алдымен Ренквисттің көпшілік пікірдің тым кеңдігі туралы айтқанымен келісіп, содан кейін көпшіліктің шешімі Конгрессті заңды қайта жазуға мәжбүрлейтін бұзылыстарға өкініш білдірді.
Chief Justice Burger added his own brief dissenting opinion, first agreeing with Rehnquist's comment about the overbreadth of the plurality opinion, then lamenting the disruption that the majority's decision would cause in forcing Congress to rewrite the law.
Кейінгі дамуы
Сот 1982 жылдың 4 қазанына дейін өз шешімін күшінен тоқтатты, бұл Конгресске банкроттық жүйедегі конституциялық кемшіліктерді жою мүмкіндігін берді. Кейін сот, Бас прокурордың өтініші бойынша, күшінен тоқтату мерзімін 1982 жылдың 24 желтоқсанына дейін ұзартты. Конгресс жылдам әрекет етпегендігіне жауап ретінде, АҚШ-тың Сот конференциясы 1982 жылдың 25 желтоқсанында федералды округтік соттар қабылдаған Төтенше уақытша ережені жариялады. Бұл ереже округтік соттарға істерді банкроттық соттарына жіберуге, бірақ кез келген уақытта істі қайтарып алуға мүмкіндік берді. Ереже сондай-ақ "қосымша іс жүргізу" анықтамасын банкроттық өтініші болмаған жағдайда федералдық немесе штаттық сотта қаралуы мүмкін делген жағдайлармен шектеді. Банкроттық судьялар тараптардың келісімінсіз мұндай қосымша істер бойынша соңғы шешімдер мен қаулылар шығара алмады, бірақ өз қорытындылары мен ұйғарымдарын округтік сотқа ұсынуға міндетті болды, олар қайта қарауға (de novo review) жататын еді. Ақырында, Конгресс 1984 жылғы Банкроттық түзетулер және Федералдық судьялар туралы заң арқылы мәселені шешті. Төтенше уақытша ереже сияқты, бұл заң федералдық округтік соттарға банкроттық істерін банкроттық соттарына жіберуге рұқсат берді, бірақ "негізгі емес" іс жүргізуде банкроттық соты фактілер мен құқықтық қорытындыларды округтік сотқа қайта қарау үшін ұсынуға тиіс болды.
The Court stayed its judgment until October 4, 1982 to give Congress an opportunity to repair the constitutional flaws in the bankruptcy system. The Court then extended its stay until December 24, 1982 upon the motion of the Solicitor General. In response to Congress’ failure to act quickly, the Judicial Conference of the United States published an Emergency Interim Rule, which the federal district courts adopted on December 25, 1982. This rule allowed the district courts to refer cases to bankruptcy courts, but allowed them to withdraw the case at any time. The rule also narrowed the definition of “related proceedings” as those that could have proceeded in federal or state court in the absence of a bankruptcy petition. The bankruptcy judges could not enter final orders or judgments on such related proceedings without consent of the parties, but had to submit its findings and conclusions to the district court, which were subject to de novo review. Finally, Congress dealt with the problem with the Bankruptcy Amendments and Federal Judgeship Act of 1984. Like the Emergency Interim Rule, this statute authorized the federal district courts to refer bankruptcy cases to the bankruptcy courts, but in so called “non core” proceedings, the bankruptcy court must submit proposed findings of fact and conclusions of law to the district court for de novo review.