Роберто Равалья: Тұрақты жарыс жолының шебері

Кіріспе

Италиялық жарыс жүргізушісі (1957 жылы туған)

Роберто Раваглиа (26 мамыр 1957 жылы туған) – итальяндық бұрынғы жарыс жүргізушісі, қазіргі уақытта ROAL Motorsport командасын басқарады, ол Дүниежүзілік туристік автомобиль чемпионатында Chevrolet командасының жұмысын ұйымдастырады. 1997 жылы карьерасын аяқтағанға дейін ол ең табысты жарыс жүргізушілерінің бірі болды, әсіресе BMW үшін, және төрт әртүрлі чемпионатта жеті титул жеңіп алды.

Жарыс мансабы

Ол екі рет Италияның картинг чемпионы атанды және 1980-жылдардың басында Формула-3-те жарысты. 1984 жылы ол тұңғыш рет турингтік машинада сынға түсті, 1986 жылы Еуропалық турингтік автомобильдер чемпионатының чемпионы болды, ал 1987 және 1988 жылдары титулды сәтті қорғады (дегенмен 1987 жылы бұл Әлемдік турингтік автомобильдер чемпионаты болды), Еуропадан тыс жарыстарға қатысты, оның ішінде Макао Гран-присіндегі Гия турингтік автомобильдер жарысы және Австралиядағы Джеймс Харди 1000. Кейін 1988 жылғы маусымда Fiat Uno-мен жол апатында қабырғасын сындырып алғандықтан Макаодағы жеңісін қорғай алмады. 1989 жылы BMW-мен DTM-ге, ал 1990 жылы Италияның Супертуризм чемпионатында бірінші рет жеңіске жетті. Ол сондай-ақ 1991 және 1993 жылдары чемпион атанды. Оның мансабындағы сәтті болмаған маусымдардың бірі 1996 жылы Британдық турингтік автомобильдер чемпионатында болды, ол сенімді 6-шы орынға ие болғанына және Британдық Гран-придің қолдау жарысында жеңіске жеткеніне қарамастан. Сол жылы ол Супертуризм жарысында 4-ші орын алды. Ол 40 жасқа таяп қалды және енді ешқандай чемпионатта жеңіске жете алмады. Роберто Равалья Бельгиядағы Спар-Франкоршамп трассасында өткен атақты Спа 24 сағаттық жарыста да үш рет жеңіске жетті. Ол өзінің алғашқы 24 сағатын 1985 жылы Формула-1 жүргізушілері Герхард Бергер мен Марк Сюрермен серіктес болған BMW 635 CSi машинасында жеңіп алды. Ол бұл жеңіске 1986 жылы 3-ші орын, 1987 жылы 2-ші орын алып, 1988 жылы Дитер Квестер мен Альтфрид Хегердің серіктесі BMW M3 машинасында тағы да жеңіп алды. Оның соңғы жеңісі Арденн классикасында 1994 жылы болды. BMW 318 машинасын тағы да айдап жүріп, Тьерри Тассен мен Александр Бургсталерлер серіктес болды. Равалья өзінің жарыс мансабында Австралияға үш рет барды, барлығы Батерст 1000-да. 1985 жылы дебюттік жарыста ол венесуэлалық Джонни Секотомен бірге Шницер BMW 635 CSi-де екінші орынды иеленді, екі жүргізуші де «Жылдың жаңашылы» сыйлығын бөлісті. Австралиялық Грег «Пи Уи» Сиддл басқаратын және «Голд Моторспорт» деген атпен, сондай-ақ зейнеткер австралиялық жарыскер және табысты дөңгелек сатушы Боб Джейн демеушілігімен басқарылатын машинаны бастапқыда Формула-1 жүргізушілері Риккардо Патрезе мен Герхард Бергер жүргізуші еді, бірақ жарыс Англиядағы Брэндс-Хатчтағы Еуропалық Гран-примен бір күні өтті. Равалья мен Секотоның күш-жігері одан да әсерлі болды, өйткені олардың Sebring Orange 635 CSi біліктілік кезінде және жарыста шағын электрлік ақауға тап болды, оны Шницер механиктері сәтті түзетуге қойған жоқ. Ол 1986 жылы қайтадан Goold Motorsport үшін Schnitzer 635 машинасында, бұл жолы BMW-нің атақты кесу бояуымен боялды. Алғашында ол таңғажайып 2-орынды иеленді, ал «Hardies Heroes» топ-10-ынан кейін 9-орынды иеленді. Равальяның айтуынша, оның уақыты біліктілікте жылдам V8 Holden Commodore-дан тау тігінен және 2 км-ге жуық ұзындықтағы Конрод тігінен түскен сүйреуішсіз мүмкін болмас еді. Бұрынғы ETCC чемпионы Дитер Квестердің серіктесі, өкінішке орай, жарысы ерте аяқталды, ол 163-тің 2-торында 1985 жылғы жеңімпаз Джон Госспен Jaguar XJS-пен соқтығысты. Равалья Госсқа пит-лейнде шабуыл жасады, ол австралиялық жүргізушіге жол апатына себепші болды деп сеніп, оны ұстап тұруға мәжбүр болды. Кейін ол Госстен кешірім сұрап, өзінің әрекетіне өкінгенін білдірді. Госс жарыстың 7-арнасына берген сұхбатында пит-лейндегі оқиғаға «таңқалғанын» айтты (бірақ Равальяны басқа жүргізуші ретінде атамады), ал жарыс қызметкерлерінің итальянға қарсы іс-қимыл жасау мүмкіндігін қабылдамады, бұл тек «осылардың бірі» деп сенді. Равалья Австралияға алғашқы Әлемдік турингтік автомобиль чемпионатының екі раундына оралды. Бірінші 1987 жылы Джеймс Харди 1000-ға айналды, бұл Шницер командасы мен Роберто үшін апат болды. BMW M3-ті біліктілік кезінде таудың басында құлағаннан кейін, ол қабырғаларына қатты көкжиек алды, оны байлап қою қажет болды. Жарыс барысында рульдегі соңғы кезеңнен кейін ол 6,213 км ұзындықтағы Маунт Панорама трассасын айдап, кішкентай машинаны айдап, сусызданудан құлап қалғаннан кейін трассаның медициналық орталығына жеткізілді. Оның Австралиядағы соңғы жарысы бір аптадан кейін Мельбурндағы Кальдер Парк Raceway-де Боб Джейн T Мартс 500-де болды. Бұл бірегей жол 2,280 км (1.417 миль) жолды сол кездегі жаңа 1.801 км (1.119 миль) NASCAR стилімен «Thunderdome» жоғарғы банкімен біріктірді. Тағы да итальяндық Эмануэле Пирромен бірге, жұп M3 9-шы орынды иеленді, бірақ Батерстке қарағанда әлдеқайда жақсы жарыстан ләззат алды, Стив Сопер / Пьер Диодонне Тексако Форд Сиера RS500-ден 2-ші орынды иеленді. Роберто Равалья басқа 24 сағаттық жарыстарда да табысқа жетті, екі рет атақты Нюрбургринг 24 сағаттық жарысын жеңіп алды. Оның алғашқы жеңісі 1989 жылы BMW M3-те тағы бір Формула-1 жүргізушісімен (және ETCC/WTCC серіктесі) Эмануэле Пирромен және француз Фабьен Жирумен болды. Оның атақты Нюрбургрингтегі соңғы 24 сағаттық жеңісі 1995 жылы BMW 320i-де Марк Дюэзбен және Александр Бургсталермен болды.

He was twice Italian karting champion and raced in Formula 3 in the early 1980s. In 1984 he made his touring car debut, becoming European Touring Car Championship champion in 1986, and successfully defending the title in 1987 and 1988 (though in 1987 it was the World Touring Car Championship), with some races outside Europe including the Macau Grand Prix Guia Touring Car races and the James Hardie 1000 in Australia. Later in the 1988 season he was unable to defend his Macau win due to breaking a rib in a road accident driving his Fiat Uno. He switched with BMW to the DTM in 1989, and the Italian Superturismo Championship in 1990, winning both on the first attempt. He was also champion in 1991 and 1993. One of the few unsuccessful seasons of his career was 1996 in the British Touring Car Championship, despite finishing a credible 6th and picking up a win at the British GP support race. He also came in 4th at Supertourismo that year. He was now approaching 40 and did not win another championship as a driver. Roberto Ravaglia was also successful in the famed Spa 24 Hours race at the Circuit de Spa Francorchamps in Belgium, winning the race three times. He won his first 24 hours in 1985 driving a BMW 635 CSi partnered by Formula One drivers Gerhard Berger and Marc Surer. He followed that win with a 3rd place in 1986 and second in 1987 before winning again in 1988 in a BMW M3 partnered by Dieter Quester and Altfrid Heger. His last win in the Ardennes round the clock classic came in 1994. Again driving a BMW, this time the BMW 318is partnered by Thierry Tassin and Alexander Burgstaller. Ravaglia made three visits to Australia during his racing career, all to drive in the Bathurst 1000. In his debut race in 1985 he finished a fine second with Venezuelan Johnny Cecotto in the Schnitzer BMW 635 CSi which had earlier in the year finished 2nd at Spa, with both drivers sharing the "Rookie of the Year" award. The car, run by Australian Greg "Pee Wee" Siddle and under the name of "Goold Motorsport" and sponsored by retired Australian racer and successful tyre retailer Bob Jane, was initially to be driven by Formula One drivers Riccardo Patrese and Gerhard Berger, but the race was run on the same day as the European Grand Prix at Brands Hatch in England. Ravaglia and Cecotto's effort was all the more impressive considering that their Sebring Orange 635 CSi was down on power throughout qualifying and the race with a small electrical gremlin which the Schnitzer mechanics didn't manage to successfully cure. He returned in 1986, again in a Schnitzer 635 for Goold Motorsport, this time painted in BMW's famous cut away paint scheme, and initially qualified a surprising 2nd before ending up 9th on the grid after the "Hardies Heroes" Top 10 run off. To his credit Ravaglia stated his time wouldn't have been possible in qualifying proper without the tow he got from one of the faster V8 Holden Commodore's on the run up Mountain Straight and on the almost 2 km long Conrod Straight, and attributed that lack of a tow in the runoff for his falling to 9th. Partnering former ETCC champion Dieter Quester his race unfortunately ended early when he clashed on lap 2 of 163 with the Jaguar XJS of 1985 winner John Goss. In an uncharacteristic show of raw emotion, Ravaglia physically attacked Goss in the pits after Goss finished his opening driving stint believing the Australian to be totally at fault for the accident and had to be restrained by his team. He later apologised to Goss and professed regret for his actions. Goss, who said in an interview with race broadcaster Channel 7 that he was "astounded" about incident in the pits (but didn't name Ravaglia as the other driver), declined the option from race officials to have action taken against the Italian believing it to be just "one of those things". Ravaglia returned to Australia for two rounds of the inaugural World Touring Car Championship. The first being the 1987 James Hardie 1000, which was a disaster for the Schnitzer team and Roberto. After crashing his BMW M3 at the top of the mountain during qualifying he suffered heavy bruising to his ribs which required strapping. Following his final stint at the wheel during the race he was taken to the tracks medical centre after collapsing from exhaustion and dehydration from the physical effort of having to drive the little car around the 6.213 km long Mount Panorama Circuit with bruised ribs that were reportedly strapped too tight, making it hard for him to breathe. His last race in Australia was a week later in the Bob Jane T Marts 500 at the Calder Park Raceway in Melbourne, a unique track that combined the 2.280 km (1.417 mi) road course with the then new 1.801 km (1.119 mi) NASCAR style high banked "Thunderdome". Again teamed with Italian Emanuele Pirro, the pair qualified their M3 9th, but would enjoy a much better race than at Bathurst, finishing 2nd behind the Steve Soper / Pierre Dieudonné Texaco Ford Sierra RS500. Roberto Ravaglia was also successful in other 24 hour races, twice winning the famous Nürburgring 24 Hours. His first win came in 1989 driving a BMW M3 with another F1 driver (and regular ETCC/WTCC co driver) Emanuele Pirro and Frenchman Fabien Giroix. His last 24 hour win at the famous Nürburgring was in 1995 driving a BMW 320i with Marc Duez and Alexander Burgstaller.

Команданы басқару

2001 жылы ол Алдо Преомен бірге өзінің жеке жарыс командасын – Ravaglia Motorsport (қазір ROAL Motorsport) құрды. Команда BMW Motorsport қолдауымен Еуропалық Туристік Автомобильдер Чемпионатына қатысып, оның жүргізушісі Питер Кокс алғашқы маусымда Super Production классында жеңіс одіс. 2001 жылы BMW командасы BMW Team Germany деп аталды, бірақ келесі маусымда BMW Team Spain болып өзгерді, ал 2003 жылдан бері BMW Team Italy Spain атауымен таныстырылды. Қазіргі уақытта команда Әлемдік Туристік Автомобильдер Чемпионатында бақ сынап жатыр.