Калико тауларындағы борат және Даггет темір жолы

Кіріспе

Борат және Даггет темір жолы Мохаве шөлінде бораксты тасымалдау үшін салынған 3 футтық тар темір жол болды. Бұл темір жол АҚШ-тың Калифорния штатындағы Даггеттен Каликоның шығысына қарай 5 шақырым жердегі Борат кен лагеріне дейін шамамен 18 шақырымға дейін созылды.

Тарих

1883 жылы алтын іздеушілер күміс кенін өндіретін Калико қаласынан шығысқа қарай 4 миль қашықтықта орналасқан Калико тауларында колеманит бораксы бар бай кен оқиғасын тапты. Бұл кен орнын Death Valley-дегі бірнеше борак шахталары, оның ішінде Harmony Borax Works, Калифорнияның Мохаве қаласындағы темір жолдарға борак тасу үшін пайдаланылған жиырма қаңғыбас командаларымен танымал болған, бірнеше борак шахталары иелігінде болған және жұмыс істеген тау-кен магнаты Уильям Телл Коулман сатып алды. 1890 жылы Коулман банкрот болды және оның серіктесі Фрэнсис Марион Смит өзінің бұрынғы борак өндіруші кәсіпорындарының бәрін сатып алып, Тынық мұхит жағалауындағы Борак компаниясын құрды. Смит жаңа компаниясының негізгі кіріс көзі ретінде қазір "Borate" деп аталатын Каликодағы борак кендерін пайдалануға қызығушылық танытты. 1899 жылы Борат кен орнында оннан астам шахтадан борат шығарып, әлемдегі ең ірі борак кен орнына айналды. Басында, жиырма қаңғыбас командасы бораксты Даггеттегі (Калифорния) теміржолға тасу үшін пайдаланылды, бірақ Смит шығынға және қаңғыбастар мен вагондарды күтіп ұстауға риза болмады, ал 1894 жылы оларды Даниель Бест булы тракторымен (қазіргі "Old Dinah") ауыстыруға тырысты. Екі жылдан кейін "Dinah" зейнеткерлікке шықты және Смит Борат пен Даггет арасындағы тар темір жолды салуға кірісті. Темір жол 1898 жылы аяқталды және кенді тасымалдау үшін "Marion" және "Francis" деп аталатын екі Гейслер булы локомотивін қолданды. Олар теміржолдың жартысында Франсис Марион Смиттің құрметіне "Marion" деп аталатын жармалау фабрикасын да салды. Мұнда ұсақ машиналар кенді қыздырып, қапшықтарға салып жүреді. Өрмекшіге стандартты кеңістікті вагондарды әкелу үшін 3-ші рельс салынды, сондықтан борды тар және стандартты кеңістікті темір жолдар арасында тасымалдау үшін аз уақыт жұмсалады. 1904 жылы борат кенінің сапасының төмендеуі байқала бастады, Смит дереу Боратқа алмастырушы табу үшін Өлім аңғарына бет бұрды. Ол көп ұзамай Даггеттен солтүстікке қарай 142 миль (229 км) жерде орналасқан Лила С. кенішін тауып, Лила С. кенін Калифорниядағы Людлоудағы ең жақын темір жол байланысына экспорттау үшін Тонопах және Тидуотер теміржолының құрылысын тапсырды. 1907 жылы қазан айында T&T Лила C-ге жеткенде, Бораттағы барлық тау-кен операциялары тоқтатылды және Борат және Даггет темір жолы тасталды. Рельстердің көпшілігі алынып, қоқыс ретінде сатылды, ал екі локомотивті жылжымалы құраммен бірге Санта-Фе магистраліне жақын Даггеттегі кішкентай сайдингте қалдырылды. Олар 1913 жылға дейін қайтадан пайдаланылмады, ол кезде Тынық мұхит жағалауындағы Боракс Death Valley теміржолын салуға көмектесу үшін тар телімді теміржол жабдықтарын қажет етті. Осылай болған соң, ескірген және шаршаған Хайслер локомотивтері қалған күндерін Орегон мен Солтүстік Калифорнияның ағаш алқаптарында өздерінің қалған туыстарымен бірге өткізді.

In 1883, prospectors discovered a rich vein of colemanite borax in the Calico Mountains 4 miles east from the silver mining town of Calico. The claim was bought by mining tycoon William Tell Coleman, who owned and worked several borax mines in Death Valley, including the Harmony Borax Works, famous for the Twenty mule teams which were used to haul borax to the railroads at Mojave, California. In 1890, Coleman went bankrupt and his business associate Francis Marion Smith bought up all of his former borax mining enterprises to form the Pacific Coast Borax Company. Smith was interested in using the borax deposits at Calico, now called "Borate," as his new company's main source of income. By 1899, Borate had become the largest borax mine in the world, outputting of borate out of over a dozen shafts at the mine. At first, twenty mule teams had been used to haul the borax to the railhead at Daggett, California, but Smith was not happy with the cost and upkeep with the mules and wagons, and in 1894, made efforts to replace them with a Daniel Best steam tractor (now called "Old Dinah") which was not well equipped for running in the desert. After two years, "Dinah" was retired and Smith set to construct a narrow gauge railroad between Borate and Daggett. The railroad was completed in 1898, and used two Heisler steam locomotives named "Marion" and "Francis" after Francis Marion Smith himself, to haul the ore. They also built a roasting mill on the halfway point on the railroad, also named "Marion" for Francis Marion Smith. Here the little engines brought the ore to be roasted and loaded into burlap bags. A 3rd rail was built to the mill to accommodate bringing standard gauge boxcars to the mill, so little time can be wasted transferring the borax between the narrow gauge and standard gauge railroads. By 1904, the decline in quality of the borate ore was beginning to show, and Smith immediately set his sights to Death Valley to find a successor for borate. He soon located the Lila C. Mine, which was over 142 mile (229 km) north of Daggett, and ordered the construction of the Tonopah and Tidewater Railroad to export the ore from the Lila C. to the nearest rail connection at Ludlow, California. As soon as the T&T reached the Lila C. in October 1907, all mining operations at Borate were ceased and the Borate & Daggett Railroad abandoned. Most of the rails were taken up and sold for scrap, and the two locomotives along with the rolling stock were left behind on a little siding in Daggett adjacent to the Santa Fe mainline. They would not see use again until 1913, when Pacific Coast Borax required narrow gauge railway equipment to help construct the Death Valley Railroad. Once that was done, the old and tired Heisler locomotives lived out the rest of their days in the timber fields of Oregon and northern California with the rest of their kin.