1780 жылғы Американ революциясындағы британдықтардың Кентуккиге шабуылы және Батыс өңірді басып алу жоспары
Bird's invasion of Kentucky
1780 ж. АҚШ Тәуелсіздік соғысында британдықтардың Кентуккиге шабуылы, Испания мен АҚШ күштерін жою мақсатындағы үлкен жоспардың бір бөлігі болды. Сәтсіз аяқталды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бёрдтың Кентуккиге шабуылы – 1780 жылы американдық төңкеріс соғысы кезінде британдықтар жоспарлаған кең ауқымды, сабақтас операциялардың бір бөлігі болды. Бұл операциялардың мақсаты Квебектен Мексика шығанағына дейінгі Батыс аймағын испандық және американдық әскерлерден толықтай тазарту еді. Бёрдтың жорығы екі бекітілген елді мекенге шабуыл жасап, шектеулі сәттілікке жеткенімен, негізгі мақсатына қол жеткізе алмады. Осы жоспарға енген басқа британдық операциялар да сәтсіз аяқталды.
Bird's invasion of Kentucky was one phase of an extensive planned series of operations planned by the British in 1780 during the American Revolutionary War, whereby the entire West, from Quebec to the Gulf of Mexico, was to be swept clear of both Spanish and American forces. While Bird's campaign met with limited success, raiding two fortified settlements, it failed in its primary objective. Other British operations that were part of the plan also failed.
Өмірбаян
1780 жылдың көктемінде британдық билік Иллинойс аймағын қайтарып алу және Сент-Луис, Нью-Орлеан және Миссисипи өзеніндегі басқа да испандық бекіністеріне шабуыл жасау үшін кең ауқымды жоспарды іске асыруға дайындалды. Испания Франциямен одақтасып, 1779 жылы Ұлыбританияға қарсы соғысқа қосылды және сол жылы Миссисипи бойындағы британдық позицияларды жылдам бақылауға алды. Бір уақытта төрт әрекет жоспарланды. Капитан Генри Берд, Детройттен келген күштермен, Джордж Роджерс Кларкты Огайо шатқалында "аулауға" жіберілді. Аргиллдің 5-ші герцогы, генерал Джон Кэмпбелл, Пенсаколадан Нью-Орлеанды алғаннан кейін Миссисипи өзенімен Натческе қарай жол тартты, онда оған Иллинойс өзенінен төмен түсіп, Сент-Луисті басып алған үшінші күш қосылуға тиіс болды. Капитан Шарль де Ланглад күшті Иллинойс өзенімен бастап келеді, олар бөлініп, сонымен қатар Винсенсті де бақылауға тиіс болды. Жоспардың ешбір бөлігі сәтті аяқтамады. Кэмпбелл 1780 жылдың наурыз айында Мобилді басып алған (содан кейін 1781 жылы Пенсаколаны да басып алған) испандық Луизиананың губернаторы Бернардо де Гальвестің тудырған қаупімен айналысты. Сент-Луиске қарсы шабуылдар тойтарылды. Иллинойс кавалериясы жақындағанда Ланглад қалған күштерін кері шегіндірді.
British authorities, during the spring of 1780, prepared to carry out a comprehensive plan for the recapture of the Illinois Country and to attack St. Louis, New Orleans, and other Spanish posts on the Mississippi River. Spain, allied with France, had joined the war against Great Britain in 1779, and had rapidly gained control over British positions along the Mississippi in that year. Four simultaneous movements were planned. Capt. Henry Bird, with a force from Detroit, was directed to "amuse" George Rogers Clark at the Falls of the Ohio. General John Campbell, 5th Duke of Argyll, from Pensacola, after taking New Orleans was to proceed up the Mississippi to Natchez where he was to be joined by a third force that descended the Illinois River and captured St. Louis. Capt. Charles de Langlade was to lead the force down the Illinois, which was to split up and also monitor Vincennes. No part of the plan proved successful. Campbell was preoccupied with the threat posed by Bernardo de Gálvez, the governor of Spanish Louisiana, who captured Mobile in March 1780 (and then also captured Pensacola in 1781). The expedition against St. Louis was repulsed. Langlade withdrew his remaining forces when Illinois cavalry approached.
Инвазия
Форт-Детройттан 8-ші жаяу әскер полкінің капитаны Генри Берд 1780 жылғы маусымда Кентуккидің қоныс аударушыларына қарсы 150 солдат пен жасақтан (8-ші және 47-ші полктердің әскерлері, Детройт жасағы және Корольдік артиллерия полкінің бомбалағыштары) құралған 1000 адамдық үнділік күшті бастап шықты. Олар Майами мен Огайо өзендерінің қосылған жеріне жеткенде, оның үлкен үнділік тобы, олардың пікірінше, Кларк құламасындағы қауіпті күшті ескере отырып, кішігірім бекіністер мен станцияларға шабуыл жасауға талап етті. Кларк болмағанда (ол испандықтармен Миссисипидегі қорғанысты үйлестіріп жатқан), олар құламаға сәтті жете алатын болса да, Берд оларды бастапқы жоспарды сақтауға көндіре алмады. Ликинг өзені бойымен қарсылықсыз жол тартқан Берд әскерінің алғы шебі 21 маусымда түнімен Раддл станциясын қоршап алды. Берд өзі келесі күні негізгі күштерімен келді, ал артиллериялық оқтар станцияның ағаш қабырғаларын тез бұзды. Айзек Раддл өзінің қорғауындағы адамдарды британдық тұтқындар ретінде, британдық жасақтың күзетімен ұстауды талап етті. Үндістер бұл талапқа құлақ аспай, станцияға кіріп, тонау мен қарақорлық жасады. Бердтің айтуынша, "олар асығыс кіріп, аналардың кеудесінен балаларды жұлып алып, көптеген адамдарды өлтіріп, жаралады". Тұтқындарды бөлісіп, олжаны алғаннан кейін, олар келесі станцияға аттануды қалады. Берд оларды болашақта ұсталған тұтқындарды британдықтардың қалауынша оларға тапсыруға келістірді. Раддл станциясынан алыс емес Мартин станциясы да күтпеген шабуылға ұшырап, қарсылық көрсетпей берілді. Мартин станциясының тұрғындары Раддл бекінісінен оқ атылғанын естіп, британдықтар келгенде таң қалмады. Олар ең жақсы қорғаныс ретінде станцияның қабырғаларында қалды, бірақ берілуге мәжбүр болды. Үндістер Бердпен жасасқан келісімді орындады және тұтқындар британдық әскерге тапсырылды. Шамамен алпыс адамнан тұратын соғыс отряды Брайаннан солтүстік-шығысқа қарай шамамен 5 миль қашықтықтағы Грант станциясына шабуыл жасау үшін үлкен науқаннан бөлінді. Брайан станциясынан көмекке қырық адам жіберілсе де, Грант станциясы өртеп, екі ер адам мен бір әйел қаза тапты. Үндістер аймақтағы ең ірі елді мекен болған Лексингтонға шабуыл жасауды жоспарласа да, Берд азық-түлік азайғанын және Ликинг өзеніндегі су деңгейінің төмендеуіне байланысты экспедицияны тоқтатуға бұйрық берді, бұл артиллериялық қаруларды тасымалдауды қиындатты. Содан кейін экспедиция өз жолын кері қайтарды. Огайо өзенін кесіп өткеннен кейін, аймақта (Делавэр, Шоуни және Майами) тұратын үндістер өздерімен олжа мен тұтқындарды алып, экспедициядан шығып кетті. 4 тамызда Берд Форт-Детройтке келгенде, күш әлі де екі станциядан ұсталған 300 тұтқынды, соның ішінде иелерінен айырылған көптеген құлдарды, рейдтің басшылары соғыс олжасы ретінде сақтап алып жүрді.
From Fort Detroit, Captain Henry Bird of the 8th Regiment of Foot led an Indian force of 1,000 men, accompanied by a 150 soldiers and militiamen (Regulars of the 8th and 47th Regiments, Detroit Militia and bombardiers of the Royal Regiment of Artillery), against the settlers of Kentucky in June 1780. When they reached the confluence of the Miami and Ohio Rivers, his large Indian contingent, concerned that Clark, a formidable presence in their view, was at the falls, insisted on attacking smaller forts and stations instead. While they might have successfully reached the falls while Clark was absent (he was coordinating defenses on the Mississippi with the Spanish), Bird was unable to convince them to maintain the original plan. Working its way without opposition along the Licking River, the vanguard of Bird's force reached Ruddle's Station, surrounding it on the night of June 21. Bird himself arrived the next day with the main body of his force, and cannon fire quickly breached the wooden walls of the station. Isaac Ruddle insisted on having the people under his protection treated as British captives, under the protection of the small British contingent. The Indians ignored this, and rushed into the fort to plunder and pillage. According to Bird "they rushed in, tore the poor children from their mothers' breasts, killed and wounded many." After the Indians had divided the prisoners and loot to their satisfaction, they wanted to continue on to the next station. Bird successfully got them to agree that prisoners taken in the future would be turned over to them at British discretion. Martin's Station, not far from Ruddle's was similarly surprised, and surrendered. The settlers at Martin's Station could hear the gunfire at Ruddell's Fort and were not surprised when the British appeared. They stayed with the walls of the station as their best protection, though they were compelled to surrender. The Indians honored the bargain with Bird, and the prisoners were given over to the British soldiers. A war party of approximately sixty men split off from the larger campaign in order to attack Grant's Station (approximately 5 miles northeast of Bryan's). Although forty men were dispatched from Bryan's Station to provide relief, Grant's was burned, and two men and a woman were killed. While the Indians next wanted to attack Lexington, the largest settlement in the area, Bird ordered the expedition to end, citing depletion of provisions and reduced waterflow on the Licking River for the transport of the field cannons. The expedition then retraced its steps. After crossing the Ohio, Indians who lived in the area (Delaware, Shawnee, and Miami) began leaving the expedition, taking their booty and prisoners with them. When Bird reached Fort Detroit on August 4, the force still held 300 prisoners taken from the two stations, including many slaves who were separated from their owners and kept as spoils of war by the raid's commanders.
Салдары
Бірдтің науқаны көптеген қоныс салушыларды өз жерлерін тастап, шығысқа қашуға мәжбүр етті. Кларк, керісінше, экспедицияға қатысқандардың кейбіреулері тұратын Огайоның солтүстігіндегі үнді қоныстарын басып алу жорықтарына қоныс салушыларды тартуды көздеді. Осы мақсатта, қосымша сарбаздар мен қару-жарақ жинау үшін Кентуккиден шығысқа қарай соққан жалғыз жолды жапты.
The fear Bird's campaign instilled led many settlers to abandon their lands and flee to the east. Clark, who wanted instead to recruit settlers for campaigns against the Indian settlements north of the Ohio that were home to some of the expedition's participants, closed the only road out of Kentucky to the east in order to gain additional recruits and weapons.