Калифорниялық шағалақ балығы (Pogonichthys macrolepidotus) туралы мағлұмат. Сипаттамасы, ерекшеліктері, және Clear Lake шағалағының жоғалуы туралы біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Балық түрлері
Species of fish
Құйрықты балық (Pogonichthys macrolepidotus), сондай-ақ Сакраменто құйрықты балығы деп те аталады, Калифорниядағы Орталық аңғардың төменгі биіктіктегі суларында өсетін шапан балықтар тұқымдасына жататын балық. Оны алғаш рет Уильям О. Айрес 1854 жылы сипаттаған. Бұл – әдеттегі құйрықты балықтардың жалғыз тірі өкілі, Clear Lake құйрықты балығы P. ciscoides 1970 жылдары жойылып кеткен. Құйрықты балықтың ерекшелігі – құйрық қанатының жоғарғы бөлігінің үлкен болуы. Оның аузының бұрыштарында ұсақ мұрттар (барбельдер) бар. Арқа қанатында 9-10 сәуле, ал кеуде қанатында 16-19 сәуле, жамбас қанатында 8-9 сәуле және анальдық қанатында 7-9 сәуле болады. Түсі денесінің жақтары күміс, арқасы көкшіл сұр; көбею маусымында қанаттары қызыл-сары түске боялады, ал еркектері қараңғыланып, басы мен қанаттарының тамырында ақ түйірлер пайда болады. Олар су түбінде тіршілік ететін омыртқасыз жануарлармен және шөгінділермен, көбінесе ағысы аз немесе орташа жерлерде қоректенеді. Суйсун шығанағында оппозиум креветкалары (көбінесе Neomysis mercedis), Corophium сияқты амфиподтар және копеподтар сүйікті тағамдары, ал Сакраменто дельтасында олар моллюскалар, қабықтылылар және жәндіктердің дернәсілдерін жейді. Су деңгейі жоғарылаған кезде (ақпан/наурыз айларында) құйрықты балықтар құрттарды іздеп, су басқан жерлерге көшеді. Сакраменто құйрықты балығы қоректену және шаруашылық үшін су тасқынына жататын жерді пайдаланады және шаруашылық үшін осы жерге тәуелді.
The splittail (Pogonichthys macrolepidotus), also called Sacramento splittail, is a cyprinid fish native to the low elevation waters of the Central Valley in California. It was first described by William O. Ayres in 1854. It is the sole living member of its genus, the Clear Lake splittail P. ciscoides having become extinct in the 1970s. The distinctive feature of the splittail is the larger upper lobe of the tail fin. It also has tiny barbels at the corners of the mouth. The dorsal fin has 9 10 rays, while the pectoral fins have 16 19 rays, the pelvic fin 8 9 rays, and the anal fin 7 9 rays. Color is silver on the sides, with a dusky olive gray on the back; during the breeding season the fins pick up a red orange tinge, and the males become darker and develop white tubercles on the head and at the bases of the fins. They feed on bottom dwelling invertebrates and detritus, generally in areas of low to moderate current. In Suisun Bay, opossum shrimp (mostly Neomysis mercedis), amphipods such as Corophium, and copepods are favorite foods, while in the Sacramento Delta they eat clams, crustaceans, and insect larvae. During periods of high water levels (February/March), splittails will move into flooded areas to look for earthworms. The Sacramento splittail utilizes floodplain habitat for feeding and spawning, and depends upon floodplain habitat for spawning
Ауқым
Олардың таралған аймағы – Сан-Франциско шығанағына дейін созылған Орталық аңғардың төменгі биіктіктегі сулары. Бұрын Редингке дейін солтүстікке қарай кездесетін болса, қазір жоғары Сакраменто өзенінде сирек табылсады. Бұрын олар оңтүстік Сан-Франциско шығанағынан және Койота сағасынан (Санта-Клара округі) ауланған, бірақ қазір Сакраменто дельтасы, Суисун шығанағы, Сонома сағасының төменгі ағысы, Петалума және Напа өзендерімен шектелген. Олар орташа деңгейдегі тұздылыққа және/немесе сілтілікке төзімді.
Their range is the lower elevation waters of the Central Valley, extending to San Francisco Bay. Although once found as far north as Redding, they are now only rarely seen in the upper Sacramento River. They were once caught from southern San Francisco Bay and in Coyote Creek (Santa Clara County), but are now restricted to the Sacramento Delta, Suisun Bay, and the lower parts of Sonoma Creek, Petaluma River and Napa River. They are tolerant of moderate levels of salinity and/or alkalinity.
Мәртебе
2003 жылы 22 қыркүйекте АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі сот процесі нәтижесінде бұрынғы "қауіп төндіретін түр" санатынан splittailді ерекше қорғауға алынатын түр ретінде қайта жіктеді. 2010 жылы FWS splittailді Құрып кету қаупі бар түрлер туралы заң бойынша тізімге енгізу қажет емес деп тапты. Орталық аңғардағы жыл сайынғы су тасқынымен сақталатын саздықтар мен суайдындар жүйесі күрт өзгерді. Бұл түрдің санының азаю себебі зерттелуде. IUCN бұрын splittailді құрып кету қаупі бар деп санаған, бірақ 2013 жылы оның статусы "ең аз алаңдатарлық" деңгейіне төмендетілді.
Splittail were reclassified as a species of special concern by the U. S. Fish and Wildlife Service on September 22, 2003 from their prior classification as threatened due to litigation. In 2010, the FWS found that the splittail did not warrant listing under the Endangered Species Act. The Central Valley's system of sloughs and backwaters maintained by annual flooding has greatly changed. The cause of the decline of this species is under investigation. IUCN previously classified the splittail as endangered, but the status was downgraded to least concern in 2013.