Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Seize quartiers – француз тіліндегі сөз, сөзбе-сөз мағынасы «он алты ширек», яғни олардың он алты арғы ата-бабасының тегінің гербтары, әдетте бес буындық шежірелік ағашпен (анентфель) бірге келеді, ол олардың және олардың ұрпақтары арасындағы қарым-қатынасты көрсетеді. Олар 17 ғасырда Континенталдық Еуропаның бір бөлігінде ақсүйектіліктің дәлелі ретінде қолданылды («Seize quartiers дәлелі») және 18 ғасырда ең жоғары мәртебеге ие болды. Басқа аймақтарда, мысалы Францияда, еркек желісінің көнелігі басымдыққа ие болды. Seize quartiers-ке ие болу Еуропадағы кез келген сарайға қабылдануға кепілдік берді және көптеген артықшылықтар сыйлады. Мысалы, Ұлы Фридрих сарайындағы адамдардың seize quartiers-ін зерттегені мәлім. Олар Британ аралдарында сирек кездеседі, 17 ғасырғы шотландтық мысалдары ең көп таралған. 1909 жылы Артур Чарльз Фокс Дэвис айтқандай, «Рим-католик аристократиясының» кішкентай тобынан басқа британдық отбасылар арасында seize quartiers-ке ие болудың өте аз мысалдары болды, және тыңшылықпен іздегеннен кейін ол Trente Deux Quartiers-ке (барлық ата-бабалары қарулы болған бес буын) құқығы бар екі британдықты ғана таба алды. Кейбіреулердің пікірінше, егер отбасы seize quartiers-ке қол жеткізсе, еркек желісіндегі ұрпақтар, тіпті олар қарулы емес әйелдерге үйленсе де, осы артықшылықтарды сақтап қалады. Қазіргі кезде олардың қолданылуы көбінесе генеалогиялық, геральдикалық және антиквариаттық салалармен шектеледі.
Seize quartiers is a French phrase which literally means a person's "sixteen quarters", the coats of arms of their sixteen great great grandparents quarters of nobility, which are typically accompanied by a five generation genealogy ahnentafel outlining the relationship between them and their descendant. They were used as a proof of nobility ("the proof of the Seize Quartiers") in part of Continental Europe beginning in the seventeenth century and achieving their highest prominence in the eighteenth. In other parts, like in France, antiquity of the male line was preferred. Possession of seize quartiers guaranteed admission to any court in Europe, and bestowed many advantages. For example, Frederick the Great was known to make a study of the seize quartiers of his courtiers. They were less common in the British Isles, seventeenth century Scottish examples being the most prevalent. According to Arthur Charles Fox Davies in 1909, there were very few valid examples of seize quartiers among British families outside a small group of "Roman Catholic aristocracy", and after diligent searching, he could only find two Britons who were entitled to Trente Deux Quartiers (five generations of ancestors who were all armigerous). Some held the view that, once a family had achieved seize quartiers, descendants in the male line would continue to be entitled to the benefits even if they continually married non armigerous women. Their use is now generally limited to genealogical, heraldic, and antiquarian circles.