Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Скрипкалық концерт № 1, Op. 6, Никколо Паганинидің туындысы және 1810 жылдардың ортасы мен соңында жазылған. Оның тұңғыш орындалуы 1819 жылдың 31 наурызында Италияның Неаполь қаласында болды.
The Violin Concerto No. 1, Op. 6, was composed by Niccolò Paganini and dates from the mid to late 1810s. It was premiered in Naples, Italy on 31 March 1819.
Тондылығы
Паганини Концертті ми-бемоль тонында орындауды жоспарлаған: оркестрлік партиялар ми-бемоль тонында жазылған, ал солистік партия до-мажор тонында, скрипканы жарты тон жоғары реттеу нұсқауларымен жазылған (бұл техника скордатура деп аталады), бұл солистке ми-бемоль тонында естілетін әсерлерге қол жеткізуге мүмкіндік береді, мұндай эффекттерді стандартты реттеуде алу мүмкін емес. Мұның мысалы үшінші бөлімнің басталуындағы скрипканың жылдам төмен қарайтын A G F E D гаммасы болып табылады, ол садақпен де, пиццикатомен де орындалады, бұл ашық до ішегінде орындауға мүмкін, бірақ ми-бемоль тонында өте қиын. (яғни B A G F E) Бұл төмен қарайтын гамманы орындау үшін екі ішек қажет, ал до тонында орындау үшін бір ғана ішек жеткілікті. Сонымен қатар, оркестрдің ми-бемоль тонында ойнауы, солистік скрипкаға қарағанда оркестрдің дыбысын салыстырмалы түрде басып қалдырады, себебі оркестрлік ішек бөлімі ашық ішектерде жиі ойнамайды, нәтижесінде солистік скрипка партиясы оркестрлік сүйемелдеуден ашық және жарқын естіледі.
Paganini intended the Concerto to be heard in E flat major: the orchestral parts were written in E flat, and the solo was written in D major with instructions for the violin to be tuned a semitone high, (a technique known as scordatura) enabling the soloist to achieve effects sounding in E flat which would not be possible with normal tuning. An example of this is the opening of the third movement, where the violin plays a rapid downward scale A G F E D, both bowed and pizzicato, which is possible on an open D string, but extremely difficult in the key of E flat. (i. e. playing B A G F E) Two strings would be required to play this downward scale, whereas only one string is required to play it in the key of D. In addition, having the orchestra playing in E flat appears to comparatively mute the sound of the orchestra compared to the solo violin, because the orchestral string section plays less frequently on open strings, with the result that the solo violin part emerges more clearly and brightly from the orchestral accompaniment.
Лесли Хауардтың үйлесімі
Музыка ғалымы және музыкатанушы Лесли Ховард (Паганинидің замандасы Франц Лист туралы зерттемелерімен танымал) концерттің ми-бемоль тоналындағы нұсқасын жасады, бұл жұмыста Паганинидің қолжазбасы мен алғашқы басылымы ескерілді. Говардтың басылымы ми-бемоль тоналында және солистік партиясымен жарық көрген алғашқы басылым болып табылады.
Scholar and musicologist Leslie Howard (known for his work on Paganini's contemporary Franz Liszt) arranged an edition of the concerto in the key of E flat, with reference both to Paganini's manuscript and the first edition. Howard's edition is the first to be published in the key of E flat and with the solo part.
Аспаптар
Паганинидің алғашқы жарияланған партитурасы 1 флейта, 2 гобой, 2 кларнет, 1 фагот, 2 валторна, 2 труба, 1 тромбон және скрипкалар тобы үшін болған. Туындының алғашқы жариялануынан кейінгі жылдары Паганини кейде оркестрлеуін кеңейтіп, концерттерде уақыт-уақыт қосу үшін кейбір қосымша партиялар жазды: 2-флейта, контрафагот, валторналардың еселенуі, 1- және 2-тромбондардың қосылуы (бар тромбон партиясын 3-тромбон-бассоға ауыстырып), литавралар және банда турка (бас барабан, тарелкалар және ілгіш тарелка). Ол бұл қосымшаларды ешқашан бірден-бір қолжазба партитурасына жазған емес.
Paganini's original published scoring was for 1 flute, 2 oboes, 2 clarinets, 1 bassoon, 2 horns, 2 trumpets, 1 trombone, and strings. In the years following the original publication of the work, Paganini occasionally expanded his orchestration, writing out some odd parts to add from time to time in performance: 2nd flute, contrabassoon, doubled the horns, added trombones 1 & 2 (moving the existing trombone part to trombone 3 basso), timpani, and banda turca (bass drum, crash cymbals, and suspended cymbal). He never added these into the one and only manuscript score.
Стиль
Концерт итальяндық белканто стиліне, әсіресе Паганинидің жас замандасы Джоачино Россиниге зор ықпал көрсетеді. Кейіннен әскери музыкалық тобының аспаптарын қосу осы оркестрлеуге ерекше агрессивті және әскери дауыс береді.
The concerto shows the great influence of the Italian bel canto style, and especially on Paganini's younger contemporary Gioachino Rossini. The later addition of instruments from a military band give this orchestration a distinct aggressive and militaristic sound.
Жалпы сілтемелер
Вачелли, Анна Мария (ред.), Хауард, Лесли (әдест.). (2007) Никколо Паганинидің туындыларының ұлттық басылымы: скрипка және оркестрге арналған бірінші концерт. Итальяндық музыка тарихы институты.
Vacchelli, Anna Maria (ed. ), Howard, Leslie (arr.). (2007) Edizione nazionale delle opere di Niccolò Paganini: Primo concerto per violino e orchestra. Istituto Italiano per la Storia della Musica.