Вашингтондық сәулетші Уэдди Батлер Вуд

Кіріспе

Американдық сәулетші (1869-1944)

Уадди Батлер Вуд (1869 – 25 қаңтар 1944) – 20 ғасырдың басындағы американдық сәулетші және Вашингтон қаласының тұрғыны. Вуд көптеген жеке тұрғын үйлерді жобалап және қайта жаңғыртса да, оның атағы көбінесе банктер, коммерциялық кеңселер және мемлекеттік ғимараттар сияқты ірі тапсырыстарымен байланысты. Оның ең белгілі жұмыстарының ішінде Вудро Вильсон үйі және Басты Ішкі ғимарат бар.

Ерте өмір және білім

Уэдди Вуд 1869 жылы Сент-Луисте, жақсы мүмкіндіктер іздеп батысқа көшіп келген вирджиниялық капитан Чарльз Вудтың отбасында дүниеге келді. Оның әкесі Америка Азамат соғысы кезінде Конфедерация армиясының сарбазы болған. Оның атасы Джон Вуд-младшийдің бұрынғы үйі.

Ерте мансап

1892 жылы Вуд Вашингтон қаласында архитектор болып жұмыс істей бастады. Оның алғашқы маңызды тапсырмалары екі трамвай депосы болды. Біріншісі – 1896 жылы инженер А. Н. Коннеттпен бірге жобалаған Метрополитен темір жолының Шығыс Капитолий көшесіндегі трамвай депосы. Келесі жылы ол Capital Traction Company үшін Джорджтаун трамвай депосын, кейін Юнион Станциясы деп аталғанды жобалады. Осы кезеңде Вуд сол кезде Калорама Хайтс (қазір Адамс Морган) деп аталған ауданда бірнеше үйлерді де жобалаған.

Вуд, Донн және Деминг

1902 жылы ол Эдвард Донн-младший және Уильям И. Демингпен бірлесіп, Вуд, Донн және Деминг фирмасын құрды. Фирма Вашингтонда, округте түрлі мемлекеттік мекемелерге қызмет көрсетуде үлкен табысқа жетті. Олардың жобаларын бүкіл АҚШ-та кездестіруге болады, соның ішінде Вирджиния штатының Портсмут қаласындағы Портсмут теңіз ауруханасын кеңейту жобасы да бар. Олар сондай-ақ көрнекті азаматтарға үйлер жобалаған тұрғын үй клиенттеріне де ие болды, мысалы, миссис Фил Шеридан, генерал Чарльз Лэйн Фитцхуг және Томас Хопкинс Галладет; сонымен қатар Ақ үйге жақын орналасқан Бакалаврлар үйі сияқты қоғамдық тұрғын үйлердің де жобаларын жасады. 1906 жылы Вуд, Донн & Деминг өз қалаларында банкке арналған алғашқы биік ғимаратты жобалаған Вашингтон округінің алғашқы архитектура фирмасы болды – қазір Нью Америка қоры мен Джоның мейрамханасы орналасқан Юнион Траст ғимараты. Бұл ғимарат сонымен қатар Ұлттық тарихи орындар тізіліміне енгізілген. Бұрын қаладағы ірі банктер ұлттық деңгейде танымал сәулетшілерді таңдап алған, ал жергілікті сәулетшілер тек банк филиалдарын жобалауға немесе қолданыстағы ғимараттарды жөндеуге ғана тартылған. Вуд фирмасын таңдау арқылы Юнион Траст қала банктерінің ғимараттарын жобалау үшін жергілікті сәулетшілерді таңдау тенденциясын бастады. Вудтың Донн және Демингпен серіктестігі 1907 жылы фирманың 13-ші көше, H көшесі және Нью-Йорк авенюінің қиылысында орналасқан масондық ғибадатханасындағы жұмысымен ең жақсы танымал. Нео-Ренессанс және Ренессанс қайта жандану стильдерінің көрнекті үлгісі болып табылатын бұл ғимарат 1984 жылы Вашингтонның тарихи ескерткіші деп жарияланды және 1987 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне қосылды. Масондық ложа залынан басқа, ғимаратта бастапқыда кеңселер, Джордж Вашингтон университетінің құқық кітапханасы және кинотеатр орналасқан. Ғимараттың сыртқы пішіні едәуір өзгертілген емес. Ғибадатхана қауымдастығының көзқарасы бойынша, ғимараттың үшбұрышты учаскеде орналасуы эстетикалық буферлік аймақты қамтамасыз етеді, ол "[ғибадатхананың] монументалды әсеріне зиян келтірмейтіндей етіп, жақын жерде жаңа ғимараттар салынуына жол бермейді". Вуд, Донн және Деминг фирмасының табысқа жеткеніне қарамастан, оның эзотерикалық масондық символикасын және элементтерін пайдалануы баршаға ұнамады және фирма 1912 жылы таратылды.

In 1902, he began an association with Edward Donn Jr. and William I. Deming, forming the firm of Wood, Donn and Deming. The firm was highly successful in Washington, D. C. providing services to various branches of government. Their designs can be found throughout the United States, including the expansion of the Portsmouth Naval Hospital in Portsmouth, Virginia. They also had a strong residential client base designing houses for prominent citizens such as Mrs. Phil Sheridan, General Charles Lane Fitzhugh and Thomas Hopkins Gallaudet; as well as public residences such as the Bachelor Apartment House located near the White House. In 1906, Wood, Donn & Deming became the first Washington, D. C. architectural firm to design a bank high rise in their city when they designed the Union Trust Building, now home to the New America Foundation and Joe's, the DC location of a high end steak and seafood chain. The building is also listed on the National Register of Historic Places. In the past, the city's largest banks had each retained nationally renowned architects while local architects were only chosen to design bank branches or remodel existing buildings. By choosing Wood's firm, Union Trust began a trend of the city's banks choosing local architects to design their buildings. Wood's partnership with Donn and Deming is best known for the firm's work in 1907 on the Masonic temple located at the intersection of 13th Street, H Street, and New York Avenue NW, which is now the National Museum of Women in the Arts. The building, a specimen of neo Renaissance and Renaissance Revival styles, was declared a Washington, D. C. Historic Landmark in 1984 and added to the National Register of Historic Places in 1987. In addition to the Masonic lodge hall, the building originally housed professional offices, the George Washington University law library, and a movie theater. The exterior has never been altered substantially. As the Temple Association envisioned, the building's location at the tip of a wedge shaped block provides an aesthetic buffer zone which "permits of no future building being erected sufficiently near to mar [the Temple's] monumental effect ." Despite the successes of Wood, Donn and Deming, his use of occult masonic symbolism and features was not universally appreciated and the firm was dissolved in 1912.

Жеке тәжірибе

Уэдди Вудтың ең танымал ғимараттары ол Вуд, Донн және Демингтен кеткеннен кейін салынды. 1915 жылы ол Генри Паркер Фэрбенкс үшін үй салды, оны 1920 жылы Вудроу Уилсон сатып алып, Вудроу Уилсон үйіне (немесе Фэрбенкс-Уилсон үйіне) айналдырды. Оның атағы артқан сайын, клиенттер тізімі де едәуір кеңейді. Президент Уилсоннан басқа, ол Хоу П. Коркоран үшін үй жобалады және сенатор Оскар Андервудтың үйінің ішкі бөлігін жаңартты. Вуд 1910 жылдардың соңында Вашингтон сәулетшілерінің архитектуралық суреттерінен тұратын әйгілі «Октагон» көрмесіне қатысты. 1920 жылы «Октагон» көрмесінен кейін Вуд Коркоран галереясындағы Ұлттық архитектуралық көрмеге суреттер ұсынуға таңдалды. Таңдалған суреттер 1914-1920 жылдар аралығындағы жұмыстардың қосындысы болды. Көбінесе Бірінші дүниежүзілік соғыстағы жұмысшыларды орналастыру үшін жобаланған АҚШ Тұрғын үй корпорациясының ғимараттарының суреттері болды. Ол сондай-ақ «Шорхэм» қонақ үйі және «Коммерциялық Ұлттық банк» сияқты коммерциялық ғимараттарды көрсетті. Көрмедегі тұрғын үй жұмыстарының ішінде Лоуренс Ли резиденциясы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде Вуд Вашингтонда көптеген уақытша соғыс ғимараттарын жобалады. Ол ғимараттарды жобалау үшін ешқандай төлем алмады, нәтижесінде Нью-Йорктегі Рузвельт және О'Коннор заң фирмасының серіктесі Франклин Д. Рузвельт оны жоғары бағалады. Рузвельт пен Вуд алғаш рет Рузвельттің ағасы Фредерик Деланоға үй жобалаған кезде танысты. Вуд Демократиялық партияда белсенді болды және олардың қарым-қатынасы Рузвельт президент болғаннан кейін де жалғасты. Вудқа Рузвельт президенті үшін, оның ізашары Вудроу Уилсон үшін жасағандай, инаугурациялық құрмет алаңын жобалау тапсырылды. Вуд колониалды стильді жаңартуды қолдады. 1922 жылы Вудтың «Кантри Лайф» журналында жарияланған мақаласында ол архитектураның «қатып қалған тарих» және біздің өткеніміздің куәсі екенін айтты. Оның ғимараттар мен архитектураға деген романтикалық көзқарасы отаршылдық кезеңде пайда болды, сол кезде шеберлер өз ғимараттарын өнер нысаны деп есептеді. Оның колониалды стильді жаңартуын насихаттауы өткеніміз бен қазіргі арадағы байланысқа деген романтикалық көзқарастан 20 ғасырдың басындағы экономикалық сезімге дейін созылды. Ол «Крафтсмен» стилінің ауыр безендірілуі колониалды стильге қарағанда әлдеқайда қымбат екенін, ол нәзік және қарапайым екенін атап өтті. 20 ғасырдың басындағы көптеген қалалық сәулетшілер классикалық дизайн принциптерін аз өзгерістермен қолданған кезде, Вуд классикалық дизайнды заманауи дизайнды шабыттандырып, толықтыратын жаңа мектептің өкілі болды. Оның ең танымал ғимараттары мемлекеттік ғимараттар болғанымен, Вуд тұрғын үй дизайнымен де танымал болды. Оның бұрынғы серіктесі Уильям И. Деминг ескі үйлерді қалпына келтіруде шебер болды, ал Вуд Демингпен бірлесіп жұмыс істеген кезде Вирджиниядағы тарихи үйлердің көптеген жөндеу жұмыстарын көрді. Ол негізінен Вашингтон округінде, сондай-ақ Вирджинияда жеке және мемлекеттік клиенттер үшін тұрғын үйлер жобалады. Ол сонымен қатар Вашингтон округі мектеп жүйесі үшін мектеп ғимараттарын жобалады. Оның ең маңызды жұмысы – Вашингтондағы Ішкі істер департаментінің бас ғимараты. Сол кездегі Ішкі істер министрі Харольд Икс жеке өзі Уэдди Вудты сәулетші етіп таңдады және инновациялық жаңа ғимараттың жайлылығы мен тиімділігін қамтамасыз ету үшін онымен тығыз жұмыс істеді. Ол Ішкі істер ғимаратының жобалау және құрылысына соншалықты белсенді қатысты, ғимарат ашылған кезде оны «Икске арналған жаңа үй» деп атады. Ішкі істер ғимараты жеті қабаттан және жертөледен тұрады (бесінші және алтыншы қабаттар арасындағы қосымша қабат толығымен механикалық жабдықтарға арналған). Орталық осьтің үстінде сегізінші қабат орналасқан. Ғимарат алты шығыс-батыс қанатқа бөлініп, солтүстік-оңтүстік тіреу арқылы байланысқан. Бұл құрылым он U пішіндес алаңды құрайды, олардың әрқайсысы 2200 бөлмеден сыртқы жарық алады. Ішкі істер ғимараты федералды ғимараттар үшін бірнеше «алғашқы» мүмкіндіктерге ие болды: орталық вакуумдық тазалау жүйесі, алғашқы кондиционерленген ғимараттардың бірі және ғимарат ішінде автотұрақ бар алғашқы ғимараттардың бірі. «Модерн» стиліндегі сыртқы көрінісі ішкі кеңістіктегі көптеген өнер туындылары мен әшекейлерді жасырады. Ғимараттың 5 шақырымдық дәліздері көптеген қабырғалық суреттермен және мүсіндермен әшекейленген. Алты түпкілді америкалық суретші 5 шақырымнан астам қабырға суреттерін салды. Орталық дәліз әсем сатыбалды жолға және шахматтық мрамор еденге, қола қоршауларға және оюлы плафонға ие. Борис Гилбертсонның мрамордан жасалған екі барельефі қабырғаларды безендіреді: біреуі мулдарды, екіншісі бизонды бейнелейді. Бизон мотиві ғимараттың барлық жерінде кездеседі, соның ішінде Ішкі істер департаментінің мөрінде және Ішкі істер министрінің кеңсесіндегі есік тұтқаларында. Министрдің кеңсесінде мрамор камині бар еменнен жасалған панельдер орналасқан. Офистерден басқа, ғимаратта аудитория, мұражай, индейка өнері мен қолөнер дүкені, кітапхана, почта бөлімі және спортзал бар, бәрі де бастапқы жобаның бөлігі болды. Өзінің жұмысынан басқа, Уэдди Вуд Американдық архитекторлар институтының Вашингтон бөлімшесінің президенті болды. Осы қызметінде ол 1928 жылғы сөйлесінде: «Біз эволюцияға негізделген, революцияға емес, заманауи архитектура стилін жасайтын боламыз, ол барлық өркениеттер сияқты, прецеденттерге негізделген болуы керек» деді. Ол 1944 жылдың 25 қаңтарында Вирджиния штатындағы Уоррентон қаласының жанындағы үйінде қайтыс болды.

Waddy Wood's most famous buildings were created after he left Wood, Donn & Deming. In 1915, he built a home for Henry Parker Fairbanks, which was purchased by Woodrow Wilson in 1920 and became the Woodrow Wilson House (or the Fairbanks Wilson house). As his reputation grew, his client list became quite prominent. In addition to President Wilson, he designed a home for Howe P. Corcoran and remodeled the interior of Senator Oscar Underwood's home in Fairfax County Woodlawn, a home originally designed by William Thornton, which Wood had worked on previously during his association with Donn and Deming. In the late 1910s, Wood was featured in an exhibition at the famous Octagon of architectural drawings by Washington architects. In 1920 after the Octagon exhibit, Wood was selected to present drawings for the National Architectural Exhibition at the Corcoran Galleries. The drawings selected were a mix of works between 1914 and 1920. A larger number were drawings of United States Housing Corporation buildings that he designed to house World War I workers. He also featured commercial buildings, such as the Shoreham Hotel and Commercial National Bank. His residential work featured at the exhibit included the Lawrence Lee Residence. During the World War I period, Wood designed many temporary wartime buildings in Washington. He did not take a fee for the cost of designing the buildings and as a result was praised by Franklin D. Roosevelt, then a partner of the law firm Roosevelt and O'Connor of New York City. Roosevelt and Wood first became associated when Wood designed a house for Roosevelt's uncle, Frederic Delano. Wood was active in the Democratic Party and their relationship continued after Roosevelt became President. Wood was commissioned to design the inauguration court of honor for President Roosevelt, as he had done for Roosevelt's predecessor, Woodrow Wilson. Wood was a proponent of the Colonial Revival style. In a 1922 article authored by Wood and published in Country Life magazine, he stated that architecture was "frozen history" and evidence of our past. His romantic view of buildings and architecture had its source in the days of the Colonial period, when craftsmen considered their buildings an art form. His promotion of the Colonial Revival extended beyond the romantic view of the link between our past and present to the economic sensibilities of the early 20th century. He argued that the heavy articulation of the Craftsman style was much more costly than the Colonial Revival which is more delicate and simplified. While many urban architects of the early 20th century applied classical design values with little adaptation, Wood spoke for an emerging school that regarded classical design as an accent to inspire and punctuate modern design. Though his government buildings are his most prominent, Wood was also recognized for his housing design. His former partner, William I. Deming, was skilled in the restoration of old homes, and during Wood's association with Deming he was exposed to numerous renovations of historic houses in Virginia. He designed housing largely in Washington, DC, but also in Virginia for private clients, and some government clients. In addition, he designed school buildings for the Washington, DC school system. His greatest work is the Department of the Interior Headquarters Building in Washington, DC. Then Secretary of the Interior Harold Ickes personally selected Waddy Wood as architect and worked very closely with him to ensure comfort and efficiency in the innovative new building. He was so involved with the design and construction of the Interior building that when the building opened, it was referred to as "Ickes new home." The Interior building is seven stories with a basement (an additional floor between the fifth and sixth stories is devoted entirely to mechanical equipment). Above the central axis is a setback eighth story. The building is arranged into six east–west wings connected by a central north–south spine. This massing creates ten U shaped courts, allowing each of the 2200 rooms an exterior exposure. The Interior building featured a number of 'firsts' for Federal buildings: the first to have a central vacuum cleaning system, one of the earliest to be air conditioned, and one of the first to incorporate a parking garage in the building. The somewhat austere 'Moderne' exterior belies the interior's abundant artwork and ornamentation. The building's 3 mile (5 km) of corridors are lined with many murals and sculpture. Six Native American artists painted more than of murals. The central corridor contains the Grand Staircase and has a checkered marble floor, bronze railings and a coffered plaster ceiling. A pair of marble bas reliefs by Boris Gilbertson adorn the walls: one of moose and the other of buffalo. The buffalo motif is found throughout the building including in the Departmental Seal and on the doorknobs of the Secretary of the Interior's Executive Suite. The Executive Suite has oak paneling with a marble fireplace. Besides offices, the building contains an auditorium, museum, Indian arts and crafts gift shop, library, post office and gymnasium all part of the original design. In addition to his work, Waddy Wood served as the president of the Washington Chapter of the American Institute of Architects. In that capacity, he said in a 1928 speech "We will eventually build up a modern style of architecture based on evolution and not revolution, which has to rest, as all civilization does, on a foundation of precedent." He died at his home near Warrenton, Virginia, January 25, 1944.

Жеке өмір

Оның қарындасы Вирджиния Харгрейвс Вуд (1872–1941) Нью-Йорк қаласында танымал суретші және иллюстратор болған. Вуд Лансфорд Л. Ломакстың қызы Элизабет Линдсей Ломаксқа үйленді. Олардың екі баласы болды.

Шығармалары

Көптеген ескертулер Ұлттық тарихи орындар тізіліміне (NRHP) енгізілген және осы тізімде белгіленген.

Уодди Вуд, ертедегі еңбектер

2121 Банкрофт Плейс, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1895; Бес қабатты кірпіш қала үйі, Вудтың бұрынғы тұрғын үйі.
Шығыс Капитолий көшесіндегі Автобаза, 1400 E. Капитолий көшесі, Солтүстік-Шығыс, Вашингтон, Д.К.; 1896, Романдық стиль, сондай-ақ 1974 жылы Metropolitan Car Barn деп аталды; NRHP тізімінде.
Джорджтаун Автобазасы, 3600 M көшесі, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1897.
1790–1796 Колумбия жолы, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1897–1898, Вуд 1899 жылдан 1900 жылға дейін 1796 Колумбия жолындағы үйде, ал 1900 жылдан 1902 жылға дейін 1794 Колумбия жолындағы үйде тұрды, 1790 жылы бұзылды.
3100 Ньюарк көшесі, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1897; Кливленд паркіне Шингл стилін енгізді.
3432 Ньюарк көшесі, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1897; Кливленд паркіне Миссиялық жаңғыру стилін енгізді.
2437–2445 18-ші көше, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1897, 2455 жылы бұзылды.
2481–2483 18-ші көше, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1899.
1743 N көшесі, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1896; Итальяндық Ренессанс стилі; 1745n.com резиденциялар жобасының аясында қалпына келтірілді (2016–2018).
1745 N көшесі, Солтүстік-Батыс, Вашингтон, Д.К.; 1902; Грузиндық жаңғыру стилі; 1745n.com резиденциялар жобасының аясында қалпына келтірілді (2016–2018).