Кіріспе

Психологиялық номинализм – Уилфрид Селларстың 1956 жылғы «Эмпиризм және Ақыл-ойының философиясы» (EPM) атты мақаласында ұсынылған, психологиялық ұғымдарды қоғамдық тілді қолдану арқылы түсіндіретін көзқарас. Селларс психологиялық номинализмді «барлық түрдегі сана, ұқсастықтар, фактілер және т.б., қысқасы, барлық сана – тілдік мәселе» деп сипаттайды.

EPM-дегі айтылғандарға сүйенсек, психологиялық номинализм – психологиялық күйлерді сипаттаудың анықтамалық тұрғыдан мінез-құлық туралы болжамдарға тең келетін ауызша мінез-құлықтың бір түрі болып көрінеді. Мысалы, ауызша мінез-құлықтанушы «Джон найзағайдан қорқады» сияқты мәлімдеме, найзағай кезінде Джонның қандай сөздер айтуы және/немесе қандай әрекеттер жасауы мүмкін екені туралы болжамдарға талдау жасалса ғана мағыналы деп санайды (яғни, «Джон найзағай естігенде «Мен қорқамын» дейді немесе оған бейімділігі бар» немесе «Джон найзағай көргенде бетін жасырады немесе жасыруға бейімділігі бар»). Психологиялық номинализм ауызша мінез-құлықтанушының психологиялық күйлерді (қорқыныш, махаббат, құштарлық, ойлау және т.б.) түсіндіруін когнитивтік күйлерге (санада болу, білу және т.б.) дейін кеңейтеді, сонымен бірге мәлімдемелерге мағына беруге жалғандық критерийлерінің қабілеті жоқ екенін жоққа шығарады. Психологиялық номиналист психикалық терминологияның табиғи тілде сақталуын психикалық күйлерді анықтаудың практикалық тиімділігімен түсіндіруге болады деп мойындайды, бірақ бұл кез келген психикалық күйді анықтаудың мағынасын талдауды құрайды деп санамайды, себебі психологиялық номиналист кез келген терминнің мағынасы, психикалық болсын немесе басқаша, оның қолданылуымен тығыз байланысты деп есептейді. Осылайша, ауызша мінез-құлықтанушы тілдік мәлімдемелердің өзі олармен байланысты мінез-құлық түрлерінің тұрғысынан мағыналы екенін мойындамағандықтан, психологиялық мәлімдемелерді философиялық тұрғыдан толыққанды түсіндіре алмайды.