Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Уильям Хьюз – Шекспирдің сонеттеріндегі «Сұлу жас жігіт» бейнесінің негізге алынған тұлғасы болуы мүмкін (егер сонеттер автобиографиялық болса). «Сұлу жас жігіт» – әдемі, нәзік мінезді жас адам, оған ақын көптеген құмарлық сонеттерін арнайды. Кейбір сонеттерді «Уильям Хьюз» есімімен байланыстырып, қытықтап айтылған сөздер деп түсіндіруге болады. Дегенмен, осындай есімді нақты өмірде болған адамды осы бейнемен анықтау қиын. Кейінгі жазушылар түрлі пікірлер білдірді. Бірі, сонеттердегі әріптердің үлкен жазылуы мен курсив – бұл тек қана стильдік ерекшелік, нақты есімді білдірмейді деді. Ол оны 1636 жылы қайтыс болған кеме аспазы Уильям Хьюзбен салыстырды. В.Б. Браун «Хьюз» есіміне байланысты «қолдану» және «қолданбау» сөздерінің, сондай-ақ «форма», «бейне», «тұлға» және «көлеңке» сөздерінің қайталануын анықтады, оларды «түстер» ұғымының түрленуі ретінде түсіндірді. Уайльдтың бұрынғы жары Лорд Альфред Дуглас «Шекспирдің сонеттерінің нағыз тарихы» еңбегінде Уайльдтың Хьюз туралы теорияға сене кеткенін айтты. Ол Батлердің осы теориясын қолдады. Жазушы Перси Аллен 1934 жылы Хьюздің Оксфордтың 17-ші графы Эдвард де Вер және королева Елизавета I-нің заңды емес ұлы болғанын мәлімдеп, теорияға жаңа қырыс берді. Оксфордтық теорияға сәйкес, Аллен де Вердің Шекспирдің пьесалары мен сонеттерінің нағыз авторы екеніне сенді. Ол Хьюздің әкесі сияқты псевдоним қолданып актер болғанын айтты. Де Вер сонеттерді ұлына арнап жазды, онда «қара әйел» – патшайыммен арадағы қарым-қатынасын сырлы түрде баяндады. Алленнің болжамдары «Принц Тюдор теориясы» деп белгілі болған теорияның үлгісіне айналды. Кларксон «Saturday Review of Literature» журналында 1646 жылы «Әділет айнасы» кітабын аударған Уильям Хьюз есімді адамды анықтады. Ол 17 ғасырдың басында студент болған болуы мүмкін. 1938 жылы «Times Literary Supplement» басылымында жарияланған мақалада Кристофер Марлоудың әкесі жұмысқа алған, Марлоупен бірге Лондонға актер болуға кеткен, Шекспирмен танысқан аяқкиімші Уильям Хьюз туралы айтылды. Сонеттерді зерттейтін көптеген ғалымдар Хьюздің өмір сүргенін растайтын нақты дәлелдердің болмауына байланысты бұл теорияны қабылдамайды немесе назарға алмайды.
William Hughes is one potential candidate for the person on whom the "Fair Youth" of Shakespeare's Sonnets is based (if the sonnets are autobiographical). The "Fair Youth" is a handsome, effeminate young man to whom the poet addresses many passionate sonnets. Some sonnets can be interpreted as puns on the name "William Hughes". However, no real life person of that name can easily be identified with the character. Later writers took differing views. Some asserted that the capitalisation and italics were common in the Sonnets and did not imply that a proper name was being used. He identified him with a real William Hughes who was a ship's cook and who died in 1636. W. B. Brown identified puns on "Hughes" in the repeated deployment of the words "use" and "unused", along with the words "form", "image", "shape" and "shadow", which he interpreted as variants of the concept "hues". Lord Alfred Douglas, Wilde's former lover, argued in The True History of Shakespeare's Sonnets that Wilde had believed the Hughes theory. He endorsed Butler's version of it. The writer Percy Allen created a new twist on the theory when he claimed in 1934 that Hughes was the illegitimate son of Edward de Vere, 17th Earl of Oxford and Queen Elizabeth I. In accordance with the Oxfordian theory, Allen believed that de Vere was the true author of Shakespeare's plays and sonnets. He believed that Hughes became an actor who also used the same pseudonym as his father. De Vere wrote the sonnets for his son, giving a coded account of his relationship to the "dark lady", the Queen. Allen's speculations were the model for what became known as the Prince Tudor theory. Clarkson, in Saturday Review of Literature, identified a William Hughes who was the translator of Mirror of Justices in 1646. He was possibly a student in the first decade of the 17th century. An article in the Times Literary Supplement in 1938 argued that there was an apprentice shoemaker by that name who was employed by Christopher Marlowe's father, and may have travelled to London with Marlowe to become an actor, meeting Shakespeare there. Most later scholars of the Sonnets have rejected or ignored the theory due to the lack of corroborative evidence for the existence of Hughes.