Кіріспе
Қарандар - классикалық үнді биінің 108 негізгі ауысуы, олар Натья Шастраның "Тандава Лакшана" атты 4-тарауында сипатталған. Қарана санскрит тілінен шыққан сөздік есім, "жұмыс істеу" деген мағынаны білдіреді.
Сипаттама
Натья Шастрада айтылғандай, "Караналар" - "марги" (бұтақ үнді классикалық) қойылымдарының негізі, олар көрермендерді рухани жарықтандыруға тиіс, ал "деси" (аймақтық халықтық немесе поп-бұлқы) қойылымдары көрермендерді тек көңіл көтере алады. "Махешвара жасаған осы Карана биін жақсы орындаған адам барлық күнәлардан босатылып, осы құдайдың мекеніне барады", - деп мәлімдейді Natya Shastra Караналардың кейбір танымал түсіндірмелері Падма Субраманямның 108 қысқаша қозғалысы сөздеріне негізделген, олар Натья шастрада және басқа да жазба орындарында сипатталған хеста мудралармен бірге белгілі бір аяқ, жамбас, дене және қол қозғалыстарын сипаттайды. Падма Субраманьям "Каранастар" атты кітап жазды. "Индия мен Индонезияның жалпы би кодтары" деп аталады. ХХ ғасырда ол Қараналарды қозғалыстар ретінде қайта құруға бірінші биші болды, бұдан бұрын олар жай позалар деп саналды. Кейбір басқа Бхаратанатьям гурулары, мысалы, Адьяр Лакшман (Калакшетра мектебі), сондай-ақ Кучипуди гурулары Вемпати Чинна Сатьям және С. Р. Ачарья да барлық 108 карананы қайта құруға тырысты, олар көбінесе Падма Субраманьямның түсіндірмелерінен айтарлықтай ерекшеленді, тіпті шар (аяқ қозғалысы) деңгейінде де келіссөз болған жоқ. Суреттердегі елеулі айырмашылықтарға байланысты, дәстүрлі Бхаратанатьям мектептерінің көпшілігі Падма Субрахманямның стилін қарастырды, ол Карананы дұрыс емес деп қарастырды, бұл оны Бхаратанатьям емес, өзінің стилін Бхаратанаритям деп атауға мәжбүр етті. Падма Субраманямның көптеген шәкірттері, мысалы Бала Деви Чандрашекар (SPNAPA өнер академиясы), Сужата Мохан (Падмашри Нритьялая), Ума Шрирам, Джаяшри Раджагопалан, Доминик Делорм (Франция) және басқалары Субраманямның зерттеулеріне негізделген 108 карананы үйретуде. Бұрын 108 қаранды орындайтын девадасилер болған. Дегенмен қазіргі заманғы Бхаратанатям немесе Одисси мектептерінде тек аз сандағы караналар мен олардың туындылары ғана парампара арқылы беріліп келеді. Бұдан басқа, бір ғана қарананы орындау әр түрлі классикалық үнді стильдерінде айтарлықтай өзгешеленеді. Қазіргі уақытта нақты техникаға қатысты белгіленген стандарттар жоқ және мәтіндер мен мүсіндердің жалпыға бірдей келісілген түсіндірмелері жоқ.
Some of the well known interpretations of karanas are by Padma Subramanyam that were based on 108 brief movement phrases describing specific leg, hip, body, and arm movements accompanied by hasta mudras described in the Natya shastra and other scriptures, and from depictions of the movements in sculpture in five South Indian temples, notably the Chidambaram temple which contains depictions of the full set. Padma Subrahmanyam has written a book called Karanas Common dance codes of India and Indonesia, based on her research of karanas from the temples of Prambanan(Indonesia), Thanjavur, Kumbakonam, Chidambaram, Thiruvannamalai, and Vriddhachalam. In the 20th century, she was the first dancer to reconstruct the Karanas as movements, which were considered mere poses earlier. Some other Bharatanatyam gurus, such as Adyar Lakshman (Kalakshetra school), as well as the Kuchipudi gurus Vempati Chinna Satyam and C. R. Acharya have also attempted to reconstruct all the 108 karanas, which were often significantly different from Padma Subrahmanyam's interpretations so much so that even on the chari (leg movement) level there was no agreement as to whose interpretation is correct. Due to the significant variations in the depictions, most traditional Bharatanatyam schools considered Padma Subrahmanyam's style, which incorporated Karanas as incorrect, which forced her to name her own style as Bharatanrityam rather than Bharatanatyam. Many of Padma Subrahmanyam's disciples, such as Bala Devi Chandrashekar (SPNAPA Academy of performing arts) Sujatha Mohan (Padmashree Nrithyalaya), Uma Sriram, Jayashree Rajagopalan, Dominique Delorme (France) and others are teaching the 108 karanas based on Subramanyam's research. There used to be devadasis who performed all the 108 karanas. Still, now in most contemporary Bharatanatyam or Odissi schools, only a small number of karanas and their derivatives have been transmitted by parampara up to date. Apart from that, performing of the same Karana differs greatly across different classical Indian styles. Currently, as regards the exact technique, there are no established standards and no universally agreed upon interpretations of the texts and sculptures.