Кіріспе
1990 жылдардың басында Никсонның Уотергейт туралы жанжалы туралы кітап 1992 жылы Лен Колодни мен Роберт Гетлиннің кітабы - Лен Колодни [1938 2021] және Роберт Гетлин жазған кітап. Ол 1974 жылы АҚШ президенті Ричард Никсонның отставкасына әкелген Уотергейт туралы жанжалды басқаша түсіндірді. Бірінші басылым 1991 жылы жарық көрді, содан кейін 1992 жылдың қаңтарында кеңейтілген екінші басылым жарық көрді. Үстемдік еткен наративті Никссон мен оның жоғары санаттағы серіктестері 1972 жылы Уотергейт қонақ үйіндегі Демократиялық ұлттық комитеттің (ДНК) штаб-пәтеріне ұрлауды жасырды, ол Никсонның саяси қарсыластарына қарсы ақпарат алу үшін жасалды. Ал Колодни мен Гетлиннің айтуынша, ақ үйдің бұрынғы заңгері Джон Дин 1972 жылы Уотергейт тонауын ұйымдастырған. Оның мотиві болашақ әйелі Морин Бинерді қорғау үшін, оны Демократиялық ұлттық комитетке қызмет ететін қыз-келіншектер тобына байланысты ақпаратты жою болды. Вудвард, репортер болғанға дейін әскери офицер, 1969 және 1970 жылдары Хайгке Ақ үйде ақпарат берді және авторлар Хайг репортерлердің көзі болды деп болжайды. 2005 жылы ФБР директорының орынбасары Марк Фелттің "Deep Throat" хабаршысы екендігі анықталды. Ол Вудвардтың серіктесі Карл Бернштейн Флорида штатының Майами қаласында Демократиялық ұлттық комитеттің тонаушыларына төленген ақшаны таба алғаннан кейін Вудвардтың негізгі көзіне айналды.
the 1992 book by Len Colodny and Robert Gettlin
Silent Coup is a book written by Len Colodny [1938 2021] and Robert Gettlin that proposed an alternate explanation for the Watergate scandal that led to the 1974 resignation of US President Richard Nixon. The first edition was published in 1991, followed by an expanded second edition in January 1992. The prevailing narrative is that Nixon and his high ranking associates covered up a 1972 break in at the Democratic National Committee (DNC) headquarters in the Watergate Hotel which had been undertaken to obtain information to be used against Nixon's political rivals. In contrast, Colodny and Gettlin contend that former White House counsel John Dean orchestrated the 1972 Watergate burglary. His motive was argued to have been to protect his future wife Maureen Biner by removing information linking her to a call girl ring that worked for the DNC. The authors also lay out a case that Nixon's Chief of Staff Alexander Haig was the identity of "Deep Throat", the nickname for an important and then unidentified source for reporter Bob Woodward. Woodward, a Naval officer before becoming a reporter, had briefed Haig at the White House in 1969 and 1970 and the authors suggest that Haig was a source for the reporters. In 2005 it was revealed that FBI deputy director Mark Felt was the "Deep Throat" informant who had become Woodward's key source after his partner Carl Bernstein was able to locate hush money paid to the DNC burglars in Miami, Florida.
Сот іс-әрекеттері
1992 жылы Джон мен Морин Дин Никсонның "құбыршысы" Г. Гордон Лиддиге жамандау үшін сотқа шағым жасады, өйткені Лидди "Сыбыр төңкеріс" кітабындағы негізгі талаптарды қолдауға тырысты. Лиддидің куәлігі ол алғаш рет Уотергейт оқиғасы туралы ашық сөйлеген, өйткені ол Уотергейт оқиғасы кезінде тергеушілермен ынтымақтастық жасаудан бас тартқан. Соттың үкімін қарамай, істі қайта қарады. 2001 жылы федералды судья қазылар алқасының шешімін жоққа шығара алмай, 5,1 миллион долларлық жала жабу туралы талап арызын қабылдамады. Диналар сонымен қатар "Сымсыз төңкеріс" атты кітапты шығарған "Сент-Мартинс Пресс" баспасын сотқа берді. Сент-Мартиннің ісі жасырын сомаға шешілді. Алайда, Колодни сот істі қарауын қалағанын айтты, өйткені ол қоғамдық сот оның хабарлауын растайтынына сенімді болды. 2001 жылы бұрынғы DNC хатшысы Ида Уэллс Линдиді Балтимордағы АҚШ-тың федералды округінің сотында Дин қолданған негіздерге ұқсас негіздер бойынша сотқа берді. Сот сот процесін бұзды деп жариялады, судья Дж. Фредерик Моц "ақылға қонымды қазылар алқасы" Уэллс жағында таба алмағанын айтты.
In 2001, former DNC secretary Ida Wells sued Liddy in the U. S. Federal District Court in Baltimore on bases similar to those used by Dean. The court declared a mistrial, with judge J. Frederick Motz stating no "reasonable jury" could find in Wells’ favor.