Кіріспе
Симус Хинидің өлеңдер жинағы "Табиғатшы өлімі" (1966) - 1995 жылы әдебиет саласындағы Нобель сыйлығын алған Симус Хинидің өлеңдер жинағы. Жинақ Хейнидің алғашқы үлкен басылып шыққан томы болды және ол Белфаст тобының кездесулерінде ұсынған идеяларын қамтиды. "Табиғатшы өлімі" журналы Чолмондейли сыйлығын, Грегори сыйлығын, Сомерсет Моэм сыйлығын және Джеффри Фабер ескерткіш сыйлығын жеңіп алды. Бұл шығарма 34 қысқа өлеңнен тұрады және көбінесе балалық шақтағы тәжірибелер мен ересектердегі жеке тұлғаны қалыптастыру, отбасылық қарым-қатынастар мен ауыл өмірін қамтиды. Жинақ Хинидің ең танымал өлеңдерінің бірі "Капану" өлеңімен басталады және оған "Табиғатшы өлімі" және "Орталық кезеңнің үзілісі" кіреді. 2022 жылы "Табиғатшы өлімі" Елизавета II-нің платиналық мерейтойын атап өту үшін таңдалған, Британдық Одақ авторларының 70 кітабының "Үлкен мерейтойлық оқу" тізіміне енгізілді.
Death of a Naturalist (1966) is a collection of poems written by Seamus Heaney, who received the 1995 Nobel Prize in Literature. The collection was Heaney's first major published volume, and includes ideas that he had presented at meetings of The Belfast Group. Death of a Naturalist won the Cholmondeley Award, the Gregory Award, the Somerset Maugham Award, and the Geoffrey Faber Memorial Prize. The work consists of 34 short poems and is largely concerned with childhood experiences and the formulation of adult identities, family relationships, and rural life. The collection begins with one of Heaney's best known poems, "Digging", and includes the acclaimed "Death of a Naturalist" and "Mid Term Break". In 2022, Death of a Naturalist was included on the "Big Jubilee Read" list of 70 books by Commonwealth authors, selected to celebrate the Platinum Jubilee of Elizabeth II.
Өлеңдер
"Табиғатшы өлімі" жинағының екінші өлеңі, зығыр бөгеттен бақалардың ұрықтарын жинаған жас баланың ерліктерін егжей-тегжейлі баяндайды. Оқиғаның баяндаушысы сол кезде көрген-тұққандарының бәрін еске түсіреді. Мұғалімнің балалық шақтағы кінәратсыздық туралы көп айтқан бөлімінде оған бақалар туралы айтып бергені есіне түсті. Ақырында, біз зығыр бөгетіне жасаған сапарымыз туралы естідік. Ол бақалардан қорқып, қашады. Оның табиғатқа деген қызығушылығы жоғалып кетті - бұл өлеңнің атауында айтылған "табиғатшыл" адамның өлімі. Поэма ономатопеяны және амфибиялардың мінез-құлқын соғыспен салыстыратын ұқсастықты ("Біреулер саз гранаталары сияқты отырды") басқа да әдістермен кеңінен қолданады. "Оқу ортасы" - Хини мектепте оқып жүрген кезінде, Хинидің інісі Кристофердің өліміне байланысты. Ол ата-анасының қайғысын әртүрлі жолмен білдіргенін, қонақтардың құрметті білдіргенін, ертеңіне ағасының мәйітін табуы туралы айтады. Ол уақыт пен тарих тақырыбына, олардың циклдік табиғатына, әңгімелеушінің өзінің бабасының отбасылық фермасындағы батпақты қазуын сипаттауы арқылы тоқталады. Ол бабасының шеберлігіне және қашаға деген қарым-қатынасына таңғалады, бірақ ол орнына қаламмен қазатынын айтады. Бұл Хинидің ақын ретінде өзінің кәсіпінің иесі екенін және қаламды өзінің негізгі және ең күшті құралы ретінде атайтындығын көрсетеді. Жазу арқылы өзінің ақыл-ойының тоңғайынан қазып жатқанда, Хини өзін қоршаған жердің тарихын жақсырақ түсінуге және өзін жақсырақ түсінуге болады деп санайды. "Шекестік геликон" - Хинидің алғашқы жинағындағы соңғы өлең. Геликон грек мифологиясындағы тау, ол грек құдайы Аполлонға арналған, ол поэзия құдайы. Тауда тоғыз муза тұрады, олардың әрқайсысы поэзиялық илхамды білдіреді. Хинидің "Хеликон" атты шығармасында құдық бар, бұл оның илхам-орындары жердің үстінен емес, жердің ішінен келетінін көрсетеді. Бұл тақырып оның "Қою" поэмасында немесе кейінгі Бог Поэмаларында қайталанады. Ол сондай-ақ "өз-өзіме көру" деп ырғақтағанын айтады, бұл "Қойма қазу" өлеңінде кездесетін жалпы тақырыпты қайталайды, ол поэзияны құдықтың тереңдігін және оның ішіндегі өзінің бейнесін түсіну үшін қолданады. Поэма бойына Хини оқырманды өзінің өмірінің әр кезеңінен бастап, "Жеке Helicon" деп жазған сәтке дейін жетелеп өтеді. Ол бала кезінен іздеген сыртқы шабыттан көзін алып, оның орнына өзіне қарағанын оқырманға білдіреді. Мұны ол былай деп түсіндіреді: "Көпкөз Нарцисске көз тігу - ересектердің қадір-қасиетімен тең емес". Бұл үзіндіде ол өзін грек мифологиясындағы аңшы Нарцисске теңеген. Ол Ореад нимфасы Экодан бас тартқаннан кейін Немезис құдайы өз бейнесіне ғашық болуға қарғысқа ұшырады. Оқырман колледждегі тәжірибеден кейін қысқа уақыт бойы Хинидің тек өзіне ғана сүйенетінін көреді. Ақырында ол өзінің қателігін түсінеді және Нарцисске қарағанда, өзін шындыққа қайтаруға қабілетті.
Қабылдау
"Табиғатшы өлімі" фильмінің рецензиялары көбінесе оң болды және Хинниге халықаралық деңгейде танылуға көмектесті. Бірнеше өлеңдері бұрын "Он бір өлең" (1965) сияқты памфлеттерде жарияланды және Белфаст телеграфында сын-пикирлерімен назар аударды, Табиғишы өлімі Ирландия, Англия және АҚШ-та 30-дан астам назарға қонымды сын-пикирлер алды. Қауымдағы ақындар Майкл Лонгли мен Брендан Кеннелли де Хиннидің шығармашылығын мадақтады. Сыншылар жалпы алғанда Хинидің метафора мен тілді шебер қолдануына, сондай-ақ оның егжей-тегжейлі және ауылдық бейнелерге назар аударуына тоқталды. Кейбір сыншылар бұл кітапты аздап артық деп тапты. "Нью-Йорк таймс бук ревью" журналының жазушысы Джон Унтерекер кейбір өлеңдердің "кейде қатты әсер ететін ақыл-ойға" ие екенін айтты.