Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық актер (1902-1973) Мантан Морленд (1902 жылдың 3 қыркүйегі - 1973 жылдың 28 қыркүйегі) - 1930 және 1940 жылдары танымал болған американдық актер және комедиан. Морленд актерлік өнерді жасөспірім кезінде бастаған; кейбір дереккөздер бойынша, ол 1910 жылы сегіз жасында менстрель шоусына қатысу үшін қашып кеткен.
American actor (1902–1973)
Mantan Moreland (September 3, 1902 – September 28, 1973) was an American actor and comedian most popular in the 1930s and 1940s. Moreland began acting by the time he was an adolescent; some sources say he ran away to join a minstrel show in 1910, at age eight, She and other sources agree it is more likely he left home when he was fourteen.
Мансап
"Бірнеше жыл бойы кішкентай, кішкентай уақыт жұмыс істегеннен кейін" Мореланд 1927 жылы Харлемдегі Коннидің қонақүйі Фроликсте комедиан ретінде жұмысқа алынғанда мүмкіндік алды. Ол 1928 жылы 518 спектакльді өткізген Blackbirds музыкалық ревюінде жұмыс істеді. Морландпен Миллер Лайлзмен жасаған комедиялық роликтерін орындады. Олар бірге "Ол рух" (1933) қысқа метражды фильмінде түнгі күзетшілер ретінде және Миллер, Дикси Гоз Хай Хат (1938) және Голливуд Ревю (1939) қойылымдарында бірге өнер көрсетті. Морленд африкалық америкалық көрермендерге арналған төменгі бюджетті "жарыс фильмдерінде" пайда болды, соның ішінде Бетт Тредвиллмен бірге бір қараңғы түн (1939), Лакки-геуст (1941), Мистер Вашингтон қалаға барады (1941) және Мэнтан мэрге жүгіреді (1946), тағы да Миллермен. Морленд пен Картер арасында жақсы қарым-қатынас дамыды және уақытты дұрыс таңдады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде олар Калифорния штатының Риверсайд қаласындағы сияқты сол кездегі сегрегацияланған USO-да өнер көрсетті. Олардың "белгісіз сөйлесу" нұсқасын екі Чарли Чан фильмдерінде, "Қызыл ілмектер" және "Қараңғы алибиде", сондай-ақ үлкен бюджетті "Бродвейден Бауэрге" универсалдық музыкалық фильмінде көруге болады. Бұл серіктестік Картер 1946 жылы қайтыс болғанға дейін жалғасты. Морланд пен Нипси Расселл бұл ролді 1955 жылы қара түсті екі фильмде орындады. 1940-жылдардың екінші жартысында кинодағы афроамерикандықтардың бейнелеуіне қатысты қоғамдық көзқарас өзгерді. Фильм түсірушілер қара актерлерге берілген рөлдерді қайта бағалауға кіріскен кезде, Морлендтің фильмдердегі кейіпкерлері африкалық-америкалық қауымға кемсітуші болып саналды, нәтижесінде оған 1950 жылдары рөлдер аз ұсынылды. Қаржылық қиындықтар Морлендті 1940-шы жылдардың аяғы мен 1950-ші жылдардың басында жеке концерттерде Бад Харрис, Тим Мур, Редд Фокс және Нипси Расселлмен бірге тура адам ретінде турнеге шығуға мәжбүр етті. Мантанның өмірбаянын жазған Майкл Прайс Морлендті қысқаша Үш Stooges-ке мүмкін қосымша ретінде қарастырғанын айтады. Шемп Говард 1955 жылы 22 қарашада 60 жасында кенеттен жүрек соғысынан қайтыс болғаннан кейін Мо Говард Морлендтің әрекетін бірнеше жыл бойы бақылап келген және Морлендке марқұм ағасы Шемптің қалауы бойынша жаңа "үшінші марионетка" ретінде әрекетке қосылуға мүмкіндік берді. Морленд ұсынысқа құлшыныспен қарады, бірақ Колумбия Пикчерс келісімшарт бойынша комикке талап қойды.
After "nearly ten years of working the small, small time", Moreland gained an opportunity in 1927 when he was hired as a comedian in Connie's Inn Frolics in Harlem. He next worked in the musical revue Blackbirds of 1928, which ran for 518 performances. With Moreland, Miller performed comedy routines he had done with Lyles. The pair performed together in the one reel short film That's the Spirit (1933) as a pair of night watchmen and for stage productions by Miller, Dixie Goes High Hat (1938) and Hollywood Revue (1939). Moreland appeared in low budget "race movies" aimed at African American audiences, including One Dark Night (1939) with Bette Treadville, Lucky Ghost (1941), Mr. Washington Goes to Town (1941) and Mantan Runs for Mayor (1946), again with Miller. Moreland and Carter had developed an excellent rapport and impeccable timing. During World War II, they performed at the then segregated USOs such as one in Riverside, California. Their version of "indefinite talk" can be seen in two Charlie Chan pictures, The Scarlet Clue and Dark Alibi, as well as in the big budget Universal musical Bowery to Broadway. The partnership lasted until Carter died in 1946. Moreland and Nipsey Russell performed this routine in two all black variety films in 1955. During the second half of the 1940s, the public attitudes toward the portrayals of African Americans in the cinema had changed. When filmmakers began to reassess roles given to black actors, Moreland's characterization in his film appearances was considered demeaning to the African American community, resulting in his being offered fewer roles in the 1950s. Financial difficulties forced Moreland to tour making personal appearances during the late 1940s and the early 1950s with Bud Harris, Tim Moore, Redd Foxx and Nipsey Russell as his straight men. Mantan's biographer, Michael Price, states Moreland was briefly considered as a possible addition to the Three Stooges. After Shemp Howard died of a sudden heart attack on November 22, 1955, at age 60, Moe Howard was said had been observing Moreland's act for years and offered Moreland a chance to join the act as the new "third stooge" at the behest of his late brother Shemp. Moreland was reported to be enthusiastic about the offer, but Columbia Pictures insisted on a comedian already under contract.
Кейінгі мансабы және өлімі
Морлендтің соңғы рөлі - "Жарқын жұлдыз" (1968, 1964 жылы түсірілген) фильмінде болды. 1960 жылдардың басында инсульт алғаннан кейін Мореланд Билл Косби, Момс Мэйбли және Карл Райнермен бірге жұмыс істеп, бірнеше кішігірім комедиялық рөлдерді сомдады. Кейін ол Рузвельт Ливингудпен серіктесіп, "Mantan and Livingood" комедиялық командасын құрды, олар "Laff Records" лейблінде бірнеше альбом шығарды. Морленд 1973 жылы Голливудта ми қан кетуінен қайтыс болды және Калифорнияның Лос-Анджелес штатындағы Солтүстік Голливудтағы Вальхалла мемориалдық саябақ зиратында жерленді.
Moreland's last featured role was in the darkly humorous horror film Spider Baby (1968, filmed in 1964), which was patterned after Universal's thrillers of the 1940s. After suffering a stroke in the early 1960s, Moreland took on a few minor comedic roles, working with Bill Cosby, Moms Mabley and Carl Reiner. He later partnered with Roosevelt Livingood to form the comedic team of Mantan and Livingood, which produced a number of recorded albums on Laff Records. Moreland died of a cerebral hemorrhage in 1973 in Hollywood, and is interred at Valhalla Memorial Park Cemetery in North Hollywood, Los Angeles, California.
Тану
2004 жылы Морленд Ұлттық көпмәдени Батыс мұрасы музейінің атақ-даңқ залына кірді.
In 2004, Moreland was inducted into the National Multicultural Western Heritage Museum Hall of Fame.
Мәдени сілтемелер
Роберт Б. Паркер Морлендке сілтеме жасайды Кэтскилл бүркіті және Хус Мэнни, екеуі де оның ұзақ уақыт бойы жалғасып келе жатқан Спенсер романдары сериясының бөлігі. Bamboozled) - 2000 жылы Спайк Ли режиссерлік еткен фильм. Фильмде мантан: жаңа мыңжылдықтың минстрль шоуы атты ойдан шығарылған телешоу туралы әңгімеленеді. Фильмнің соңында монтаж кезінде Мореландтың клиптері көрсетіледі. "B Boys Makin with the Freak Freak" - 1994 жылғы Ill Communication альбомында пайда болған Beastie Boys әнінің үлгісі. Бұл ән Мантанның That Ain't My Finger комедиялық альбомынан алынған, ол той мен картоп пюресі туралы сөздерді қамтиды.
Robert B. Parker makes allusions to Moreland in A Catskill Eagle and Hush Money, both being part of his long running series of Spenser novels. Bamboozled, a 2000 film directed by Spike Lee, centers around a fictional television show called Mantan: The New Millennium Minstrel Show featuring stereotypes of minstrel theater and starring a tap dancing character, played by Savion Glover, named Mantan. Clips of Moreland are featured during the montage at the end of the film. "B Boys Makin with the Freak Freak", a song by Beastie Boys featured on their 1994 album Ill Communication, samples a line from Mantan's comedy album That Ain't My Finger, referencing a bit about a party and mashed potatoes.