Кіріспе

Томас Гейнсбороудың суреті Мистер және миссис Эндрюс - 1750 жылы Томас Гейнсбороудың қаламға түсірілген суреті, қазір Лондондағы Ұлттық галереяда. Бүгінде ол оның ең танымал туындыларының бірі, бірақ ол 1960 жылға дейін ситтерлер отбасында қалды және 1927 жылы Ипсвиктегі көрмеге шыққанға дейін өте аз белгілі болды, содан кейін ол Ұлыбритания мен шетелдегі басқа көрмелерге үнемі сұралып, сыншылар оның сүйкімділігі мен жаңалығы үшін мақтады. Соғыстан кейінгі жылдары оның нышаны қалыптасты, және ол 1953 жылы Елизавета II патшаның таққа отырғызылуын атап өту үшін Париждегі көрменің британдық өнерін бейнелеу үшін таңдалған төрт картинаның бірі болды. Көп ұзамай картина 18 ғасырдағы Англияның патерналистік және капиталистік қоғамының парадигмасы ретінде жауыздыққа ұшырай бастады, бірақ ол халық сүйіктісі болып қала береді. Бұл жұмыс сол кезеңдегі суреттің екі кең таралған түрінің ерекше үйлесімі: екі портрет, бұл жерде жақында үйленген жұп, Роберт және Фрэнсис Эндрюс, сондай-ақ ағылшын ауылдарының пейзаждық көрінісі. Гейнсбороның шығармашылығы негізінен осы екі түрлі жанрдан тұрады, бірақ олардың осы кеңейтілген көлденең форматта бір-бірімен таңғажайып үйлесімдері Гейнсбороның шығармашылығында бірегей, ал басқа суретшілер үшін өте сирек кездеседі. Әңгімелесу кескінін басқа элементтер мен іс-әрекеттерді қамтитын топтық портрет деп атаған, бірақ олар әдетте адамдардан бос пейзажға қарағанда, кейбір іс-әрекеттермен немесе ішкі көріністегі кейіпкерлерді көрсетті. Кейіннен Гейнсбороу портретке жақсы төленген жұмыс оны пейзаж суретіне деген шынайы сүйіспеншілігінен алшақтатты деп шағымданады, және оның қызығушылығы, мүмкін, оның клиенттерімен біріктірілді, екі отбасынан шыққан жұп, олардың негізгі табысы, мүмкін, жер иеленуден емес, портреттегі әдеттегіден гөрі айқын көрініп тұру үшін.

Суретші

Томас Гейнсборо 1750 жылы "Мырза мен миссис Эндрюсті" суретке түсіргенде шамамен жиырма үш жаста еді. Ол жүкті Маргарет Бёррге үйленді және Лондонға француз суретшісі Хьюберт Франсуа Гравелотпен шәкірт болғаннан кейін, өзінің туған қаласы Садбериге, Суффолкка, сондай-ақ Эндрюс қаласына оралды. Ол да сол жерде голланд стиліне тән пейзаждарды жақсы көреді. Алайда пейзаж суреті портрет жұмысына қарағанда әлдеқайда беделді және төмен төленген, сондықтан Гейнсбороу (отбасылық бизнес, Садберидегі киім жасаушылар 1733 жылы банкротқа ұшырағандықтан) "бет бояу" деп өз сөзінде айтқандай. "Мистер және миссис Эндрюс" картинасы Гейнсбороу портреттерінің ішіндегі ең кең пейзажын қамтиды, ал ол мұндай композицияларға қайта оралмайды. Болашақтағы суреттер бейтарап немесе типикалық рококо ареналарына қойылады. Гейнсбороу өзінің ландшафттық қабілетін әлеуетті клиенттерге көрсетуді, өзінің жеке қалауын немесе оның қарауылдарының тілегін қанағаттандыруды қалайды деп болжам жасалды. Суреттің салыстырмалы түрде кішігірім көлемі, биіктігі 1 метр, Гейнсбороның портреттері мен пейзаждарына тән. Кейіннен ол жергілікті ақсүйектерді ерте суреттеуден гөрі Лондонның үлкен клиенттері үшін өмірлік өлшемге жуық үлкен портреттерді суретке түсірді, ал ол қолданған ландшафттық фон көбінесе орман және өте жалпыланды. Оның портреттердегі пейзаждық фондары да, таза пейзаждары да орманды жерлерді көрсетуге бейім, ал ондағы ашық егіндік жерлер ерекше, әсіресе көрерменге өте жақын жерде басталғандықтан. Көптеген таза пейзаж суреттеріндей, Гейнсбороу әдетте белгілі бір қашықтықтан көрінетін көріністі көрсетті, ал бұл пейзаж көрерменге өте жақын алдыңғы планнан алыстап кетеді, бұл портретке қажет және типтік ерекшелік, бірақ бұл суреттің табысына үлкен үлес қосады. Сол кезеңдегі барлық суретшілердің әдеті сияқты, Гейнсбороға ашық ауада сурет салу әдеті жатпады, ал миссис Эндрюс шын мәнінде жібек киіммен далаға барып, сурет салуға мәжбүр болған жоқ, бұл кейбір қазіргі жазушылар мақұлданбаған жұмыстың бір аспектісі.

Қараушылар мен орнату

Роберт Эндрюс, еркек күтуші, жер иелерінің мүшесі болды, және бұл Гейнсбороның жұмысында айқын көрінеді. Отбасылық ақшаның жер иесі болудан келгені мүмкін болса да, Роберттің әкесі айтарлықтай мөлшерде ақша берген, әсіресе басқа ақсүйектерге. Бұл 1743 жылы Уэльс принсі Фредерикке 30 000 фунт стерлинг сомасын қамтыды, ол үшін ол еске алушы болды. Ол Лондонның Майфейрдегі Гровенор скверінде үйі болды, сондай-ақ кемелерге ие болды және Британ империясының отарларымен сауда жасады. Роберт 1725 жылы Эссекс штатының Балмер қаласында дүниеге келді. Ол Гейнсборо (екі жасқа кіші) сияқты бір уақытта Судбери грамматикалық мектебінде оқығаннан кейін Оксфорд университетінің колледжінде оқыды. Әкесі оған иемдену сатып алды, және қызды қамтамасыз етті, Робертті жоғары тапқа одан әрі кіріктіру үшін. 1763 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін ол отбасылық бизнесті қолға алады. 1750 жылы оның 3 мың акр жері болды, оның ішінде суреттегі жердің көп бөлігі. Оның қасында отырған әйелі - Фрэнсис Мэри Картер, ол сол Bulmer шіркеуінде өскен және "жақын қыз емес, бірақ, бәлкім, өз сыныптағы ең жақын некеге жарамды қыз". Ол 15-16 жасында Эндрюске тұрмысқа шығады. Олар 1748 жылы 10 қарашада Садбериде үйленді: ол 22 жаста, ол 16 жаста. Оның әкесі бизнеске де, мүлікке де ие болды, сондай-ақ "Лондон қаласындағы үйдің үлесі" болды, сондай-ақ Баллингдон Холлдағы елдік база болды, Садбериден Стур өзенінің арғы жағында, содан кейін Эссексте. Олардың үйі, сондай-ақ Аубери деп аталады, суретте олардың көз алдында, көрерменнің оң жағында және суреттегіден әлдеқайда жақын болады. Жұптың тоғыз баласы болды, ал 1780 жылы Франсис Эндрюс 48 жасында қайтыс болғанда, Роберт қайтадан үйленді; ол 1806 жылы 80 жасында қайтыс болды. Ерлі-зайыптылар Бульмердегі Сент-Эндрю шіркеуінің зиратында жерленген, ал оларға арналған ескерткіш шіркеудің өзінде ілінеді. Эндрюлер әр түрлі киім киеді, бірақ екеуі де көптеген байқаушылардың ойлағаннан гөрі бейресмилік жағынан тең. Роберт сияқты бейресми адам, оның лауазымында, тіпті өз меншігінде, көріну мүмкін болды, босап аңшылық пальтомен соққы және оқ-дәрі үшін қалталар ілгерілеп. Франсис киім киіп, ол шын мәнінде ресми емес жазғы костюм (бұл біз қазір деп атайтын сияқты) бөлек итәк пен жакеті бар, киім емес, ашық көк түсті, Гейнсбороу жиі өзінің алғашқы әйелдерінен, оның ішінде анасынан алған, және ол осы түстің нақты киімін білдірмеуі мүмкін. Ол бейресми қалпақ және сабан шапқышын киеді. Алайда, олардың кейіпкерлері, әрине, әртүрлі, Роберттің жайбарақат кейіпкеріне "тізекпен тік отырған" Франсис сәйкес келмейді. Корсет және әйелдерден күтілетін салмақтылықтан басқа, оның фигурасы киінген суретшінің манекенінен суреттелген болуы мүмкін. Ол отырған рококолық орындық осы уақытта ағаштан жасалған болуы керек, және бұл Гейнсбороның Грейвольтпен болған кезеңінен пайда болған өнертабысы деп есептеледі. Гейнсбороу (бәлкім, Лондонда) Франсистің ата-анасын 1747-1748 жылдары (қазіргі Tate Britain) Эсекс штатының Буллингдон үйінің мырзасы мен миссис Картерінде суретке түсірген. Бұл сурет көптеген жағынан Эндрюс суретімен қызықты салыстыруды жасайды. Франсис Джамино, кейін Картер ханым болды, француз ата-анасы болды, және ол және оның күйеуі шынымен де Гейнсбороу суреттегендей өлшемдері бойынша пропорционал емес пе, белгісіз. Олар Роберт Эндрюстің идеясы болған сияқты. Шын мәнінде, бүкіл бидай даланы үйге шын мәнінде болғанынан әлдеқайда жақын әкелді; ол "жасалған немесе алыстан көшірілген. Егер сөзбе-сөз оқысақ, онда жүгері баулары Ауберидің сарайының ауласына дейін жетіп барады". Сурет әдеттегідей емес, сыртқы әңгімелесу бөлігі ретінде сипатталған, бұл тақырыптар өз үйлерінің бақшаларында емес, ауыл шаруашылығының аяғында, бірақ бұл басқа да ертедегі Гейнсбороларда да көрінеді. Оның шамамен 1754 жылғы топтық портреті Гравенор отбасының ата-анасы мен екі қызын (төменде суреттелген) сол жақтағы екі дуалмен, сол жақтағы тұрған әке мен отырған ананың артында және қыздары оң жақта, тұрып тұрған жүгері жиегіне жақын орналасқан. Алыстағы көрініс жүгеріден жоғары көрінеді, бірақ Грейвенор Ипсвиктегі "жетістікке жеткен дәріханашы" болған, ол жергілікті саясатқа жаңадан кірген және жүгері мен көрініске ие болмаған сияқты. Бұл сурет қазір Йельдегі Британдық өнер орталығында сақталған. Оның қолында Гейнсбороудың "Оқуға киінген майор Дейд" суреті де бар. Ол сурет 1755 жылы салынған. Эндрюс тұрған емен ағашының алдында орналасқан жердің таңдауынан тыс бірнеше түс�...

Жоғалған аумақ

Эндрюс ханымның аяғындағы бір жер "қаулы" деп аталады, яғни оның киіміне көк бояу салынбаған. Қоңыр бояу "ұзақ уақыт бойы кең тараған идеяны" білдірді, бұл сурет 1 қыркүйекте фазан маусымының заңды басталуынан бұрын орнатылған болса да, онда құс фазан орналастырылуы керек еді. Мүмкін, көбірек жұмыс тосы, кестелеу, "татуировка немесе түйіндеу", ол жиі портреттерде, кітаптарда, желдеткіште, қояншақта немесе тіпті әлі туылмаған сәбиде кездеседі.

Сыни қабылдау

1927 жылы сыншылардың назарына түскеннен кейін, картина бастапқыда сыншылар мен өнер тарихшыларының сүйіктісі болды. Лорд Дьювин америкалық плутократтарға сатқан Grand Manner портреттері үшін әлі де үлкен бағаға қол жеткізгенмен, сыншы Гейнсбороның кішірек және жаңа ерте портреттерін жоғары бағалады. Сэр Джон Ротенштейн үшін 1947 жылы "цивилизованный адамның мәдени табиғатпен қарым-қатынасында одан да сүйкімді немесе психологиялық терең түсініктері бар", ал басқа жазушылар еңбекте құнарлылық, молшылық және табиғатқа қызығушылық тақырыптарын талдауды дамытты. Кеннет Кларктың "Ландшафт в искусство" (1949) еңбегінде: "бұл таңғажайып шығарма осындай сүйіспеншілікпен және шеберлікпен суреттелген", - деп мақтаған. Бұл өз кезегінде марксистік өнер сыншысы Джон Бергердің "Көріс жолдары" (1972) еңбегінде мақтап айтқан. Олар жер иелері, ал олардың айналасындағыларға деген меншік қатынасы олардың ұстанымы мен сөзінен көрінеді". Бергердің қысқаша ескертулері адам географиясы және гуманитарлық ғылымдардың басқа да бөліктері туралы кітаптарда негізінен жауыз пікірлер дәстүрін бастады, олар тарихи портреттің қалыпты ерекшеліктерін 18 ғасырдағы ағылшынның жағымсыз жақтарын атап өту үшін біршама зұлым деп қарастырады. 2004 жылы ол "адам географтары кеңінен сілтеме жасаған сурет деп сипатталды, біз оны адам географиясының тәжірибесі туралы өзін құрметтейтін ешқандай түсініктеме елемейтін бір мәдени артефактке айналды деп санаймыз". Басқа географтың айтуынша: "Ендрюс мырза мен ханым, географтардың келісетін бейнесі: бұл ландшафттық перспективаның визуалды кеңістігімен заңдылық танытатын және санкцияланатын капиталистік меншік қатынастарының белгісі". Бұл дәстүрде, қаламға арналған қымбат мұнайдың өзі және суреттегі шаруа жұмысшыларының жоқтығы қосымша дәлел ретінде келтіріледі, ал миссис Эндрюстің біршама қатты отырған орны оның төменгі және пассивті мәртебесін білдіреді, өйткені ол күйеуінің басқа да мүлкі сияқты көрініске шығарылады. Екі қараушының сыртқы келбеті мен мимикасы, олардың киімдері мен поздары, сондай-ақ м-н Эндрюстің қару ұстағаны туралы қатты сөздер айтылды. Кейбір авторлар үшін Гейнсбороның портретті жасау ниеті сатирикалық, бірақ көптеген өнер тарихшылары бұған келіспейді. Керісінше, Эндрю Грэм Диксон суретті "күлкісіз, қарапайым түрде, эротикалық суреттің шедеврлерінің бірі" деп санайды; Роберттің "киімдері одан құлап қалады, олар өте бос және сермелі", ал Франсис "өзінің жанына еріген, лаңгуровый көзқарасы бар". Эрика Лангмюр үшін бұл "өнер тарихындағы ең қатал лирикалық сурет. Эндрю мырзаның жақсы күтіп-бапталған егістік жерлерінен алған қанағаттануы суретшінің алтын мен жасыл далалар мен бау-бақшаларға деген сезімімен салыстырғанда ештеңе емес, құнарлы жердің иілгіш қисықтары әсем бұлттармен кездеседі ".

Тарих

1927 жылы Гейнсбороның туғанына 200 жыл толуын атап өткен Ипсвич көрмесінде қайтадан ашылғаннан кейін, картина 1929 жылы Брюсселде, 1930 жылы Лондонда, 1934 жылы Лондонда және Манчестерде, 1936 жылы Амстердамда, 1937 жылы Лондонда және 1938 жылы Париждегі Луврде көрсетілді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1948 жылы Норвичте көрінді, 1949-1950 жылдары Британ Кеңесі үшін гастрольге шықты, 1951 жылы Лондон фестивалінде болды, 1953 жылы Париж мен Лондон, 1954 жылы Форт-Уорт, Техас, 1955 жылы Роттердам және Брюссель, 1958 жылы Гейнсбороның үйін сатып алу туралы үндеуді қолдау үшін. Ұлттық галереяға тиесілі болған кезде ол 1967 жылы Монреальдегі Expo 67-ге, 1981 жылы Парижге, Мадридтегі Прадоға 1988-89 жылдары, Лондондағы Ұлттық портрет галереясына 1991-92 жылдары және 1997 жылы Норвич пен Ньюкасл-апон-Тайнға саяхатқа шықты. Бұл әлі де 1921 жылы Генри Хантингтон Джозеф Дювенге төлеген 621 000 доллардан төмен (ол кезде шамамен 148 000 фунт стерлинг) The Blue Boy үшін және 1970 жылы жазушы Джеральд Райтлингерге "арзан" болып көрінді, сурет бағалары қазіргі деңгейге көтеріле бастады. Сурет жоғарыда айтылған арнайы аумақтан басқа, жақсы күйде және толығымен аяқталды.