Кіріспе
Британдық өнеркәсібі және парламенттің радикалды мүшесі [[File:John Fielden 1845. jpg "Umwe mubantu b'inararibonye, abatunzi, abanyabwenge, және адамгершілiк" корольдікте "Бас жұмысты бастады әкесі мақта зауытында оннан аз, ол болды берік және жомарт қолдаушы фабрика реформасы қозғалысы. Ол сондай-ақ, "жаңа кедейлер заңын" жоюды және "елдің қиындықтарын" (әсіресе, қолмен тоқушылардың қиын жағдайын) жеңілдету үшін шаралар қабылдауды талап етті, бірақ парламентте бұл мәселелерде аз қолдау тапты. Кедейлердің мәселелеріне "Он фунттық парламент" (1832 жылы сайлауға сайланған) ешқашан тиісті назар аудармайтынын ойлап, ол "адамгершілік күш" болып табылады. Чартистік ұлттық петицияның сәтсіздігіне байланысты ол қозғалыстың одан әрі петициялар ұйымдастыруын талап етті; бұл кеңес қабылданбаған кезде ол чартистік іс-шараларға қатысудан бас тартты: чартизмнің мақсаттарын қолдаған кезде, ол реформаға кеңірек қолдау көрсетуге тырысып, жекелеген мәселелерге назар аударды (оның ішінде чартизмге немесе оның толық күн тәртібіне байланысты болатын адамдар). 1847 жылы ол әйелдер мен балалардың тоқыма фабрикаларында жұмыс уақытын шектеу туралы он сағаттық заңды ұсынды. "Ол тек қана адамгершілік пен әділдік сезімінен қозғалғандықтан, әйелдер мен балалардың зауыттардағы жұмыс уақытын қысқарту туралы парламент актісін қабылдауға көп уақытын, көп еңбегін және ақшалай қаражатының көп бөлігін жұмсады".
[[File:John Fielden 1845. jpg|thumb|"One of the most experienced, most wealthy, most intelligent, and most humane men in the kingdom" Having started work in his father's cotton mill when little more than ten, he was a firm and generous supporter of the factory reform movement. He also urged repeal of the New Poor Law and pressed for action to be taken to alleviate the 'distress of the country' (in particular the plight of hand loom weavers), but found little support in Parliament on these issues. Despairing that the concerns of the poor would never be given adequate attention by a 'Ten Pound Parliament' (elected on the 1832 franchise), he became a 'moral force' Chartist. On the failure of the Chartist National Petition he argued for the movement to organise further petitions; when this advice was rejected he ceased to appear at Chartist events: whilst supporting the aims of Chartism, he concentrated on single issues, striving to attract wider support for reform (including those who would be deterred by any linkage to Chartism or its full agenda). In 1847 he introduced and piloted through the Commons the Ten Hours Act, limiting the hours of work of women and children in textile mills. "Prompted solely by humanity and a sense of justice, he spent much valuable time, much earnest labour, and much of his pecuniary means, in procuring an act of parliament for shortening the hours of labour of women and children in factories."
Жеке өмір
1811 жылы ол Рочдейлдің Энн Гриндроды үйленді және "Coach and Horses" қонақ үйін сатып алып, оны Доусон Вейр деп аталатын отбасылық үй ретінде өзгертті. Олардың 7 баласы болды: Джейн (1814), Самуил (1816), Мэри (1817), Энн (1819), Джон (1822), Джошуа (1827) және Эллен (1829). Энн 1831 жылы қайтыс болды; Джон 1834 жылы Галифакстан Элизабет Дирденге қайта тұрмысқа шықты; ол 1851 жылы қайтыс болды. Фильден дінге қатты құлшыныс танытқан, бірақ әрқашан өздерінің көзқарастарына сай келмейтін адам болған. Квакер отбасында туып, он жеті жасында ол методист жексенбілік мектебінде мұғалім болды. Кейіннен методисттер мен унитариандықтар (одан кейін олар жай ғана унитариандықтар) қауымы бөлініп кеткенде, Джон да олармен бірге болды. Банк көшесінде, Тодмордэнде 1823 жылы унитариандық часовня салынды, бірақ қаржы жағынан қиын болды. 1828 жылы Джон шіркеуді сатып алып, оның қарызын төлеп, өмір бойы оның шығынын қамтамасыз етті. Ол көп жылдар бойы жексенбілік мектепте сабақ беріп, ақырында оның меңгерушісі болды. Ол басқа бірнеше жексенбілік мектептерді құрды (және фабрикалық заңнаманың фабрикалық балаларды оқыту жөніндегі талаптарын нақты орындауға мүмкіндік беру үшін Тодмордэндегі Фиелден фабрикасында мектеп болды). Ол шіркеудің кішкентай жерлеу орнына (қазіргі пәтер) жерленген.
Саясат
Атасы тори болғанмен, Джон мен оның ағалары радикалдар болды. Джон Уильям Коббеттің ізбасары. және зауыттық реформалар (оның ішінде Майкл Томас Садлердің "Он сағаттық заң жобасы").
Парламенттік реформа
Джон Манчестердегі реформалық заңға қарсы агитациямен айналысты. Ол Лондонға реформа туралы заң жобасы қабылданғанға дейін Жәбірленуші палатаға ұсынысты дауыс беруден бас тартуға шақыратын өтінішхатты алып барған делегацияның мүшесі болды. Жергілікті радикалдар мен вигтердің арасындағы айырмашылықтарды шешу үшін ол заң жобасын әзірледі және үлкен реформалық кездесуде корольге жалпы еркек сайлау құқығын артық көретінін, бірақ Лорд Грейдің реформалық заң жобасын қабылдауға дайын екенін мәлімдеген. Манчестер реформа қауымдастығын құруға ниеттенгендіктен, ережелерді және наразылық мәлімдемесін әзірлеу үшін кіші комитет құрылды: Фиелден кіші комитеттің мүшесі болды және әзірленген жоба үшін жауапты болды. Реформа туралы заң қабылданған кезде Фильден ағайындылары бүкіл жұмыс күшін кешкі асқа дайындады "Екі мың фунт салмақтағы ең таңдаулы ет, әрқайсысының салмағы 7 немесе 8 фунт болатын үштен төрт жүзге дейінгі пудингтер және басқа да тағамдар, нан мен көкөністер. Бар еді 24 баррель немесе 3456 литр жақсы қоңыр сым мырзалар Филдэнс үстелдерде көмек көрсетті. Жұмысшылар түскі ас ішкеннен кейін, жұмыстарға қатысы жоқ 2000 адам тамақтың қалған бөлігін жеді".
Парламентке сайлау
Манчестер үшін бұл өте орташа радикалдың ғана сайлауға үміткер болуы мүмкін деп ойлады Уильям Коббет үшін ол сайлауға үміткер болмауы керек: ол парламентте ысырап болар еді; ол пікірлесушіге қарағанда жақсы сөйлеуші және екеуіне қарағанда жақсы жазушы еді. Ол Коббетті өзінің құрметіне ұйымдастырылған кешкі асқа шақырды. Фильденді (оның бұл тапсырмаға басқалар жақсырақ сай келетіндігіне қарсы) кездесуге төрағалық етуге көндірді. Оның Қош келдіңіздер сөзі мен Коббетті таныстыруы оның Коббеттің көзқарастарын жақын ұстанымы екенін көрсетті. Коббет оны өте жақсы сөйлеген деп ойлады, өзінің сөйлеуінде де осылай деді және оны екі апта бойы өзінің апталық саяси журналында жариялады. (Манчестер Guardian банктік және қағаз ақша туралы пікірлерін сынға алды; ол тез арада (сөзінмен бірге) "Қағаз ақшаның жамандықтары мен әділетсіздігі" деп жариялаған үш хат сериясында жауап берді.) Коббеттің Манчестер үшін тұруына дайындық жүріп жатқанда, Фиелден Рочдейл үшін емес (тек бір депутатты сайлайтын), бірақ Олдхэм үшін (екі сайлаушы) тұруды шешті. Ол Коббет Олдхэм немесе басқа бір орынға сайланбаса, депутат болғысы келмейтінін мәлімдеді. Коббет Манчестер үшін сайлануға үміттенген (Престонға жетпеген), бірақ оның есімі Олдхэм үшін басқа Радикалдық кандидат ретінде алға жылжуына мүмкіндік берді. "Мұндай адам ретінде таңдалған құрметті емес, мырза Джон Fielden оның әріптесі ретінде тозақтық барша бұқаралық сауда және олардың төмен және қанды баспасөзге менің және менің отбасымның үстінен тигізуге қабілетті болды үшін сыйақыдан артық емес пе?" Филден сол кезде өзінің энергиясын, ықпалын және ресурстарын Олдхэм үшін өзі мен Коббеттің сайлауын қамтамасыз етуге арнады. Фильден мен Коббет Олдхэмге сайланды, Фильден сайлауда көш бастап тұрды. Коббет Манчестерде сәтті (Whig) кандидаттардың жартысы дауыспен сауалнаманың соңында болды: ол мұны Манчестер сауалнамасының ерте кезеңінде белгілі болған Олдэм сайлауының нәтижесіне кінәлады.
"Фабрика жүйесінің қарғысы"
1833 жылы Фиелден лорд Эшлидің Он сағаттық заң жобасын қолдады. Оның орнына Алторптың заңы (1833 жылғы фабрика туралы заң) қабылданды, Алторп егер ересектер фабрика жұмысшылары жұмыс уақытын шектегісі келсе, оны өздері жасауы керек деп түсіндірді. Фильден басқалармен бірге Ұлттық жаңғыру қоғамын құрды, ол фрезерлік жұмысшыларды жинап, фрезер иелеріне ересектер мен балалар сегіз сағаттан артық жұмыс істемеу керектігін талап етті. Бұл жағдай зауыттық реформалардың көшбасшыларымен араздыққа әкелді, олар әлі де заң арқылы он сағаттық актіні қамтамасыз етуге үміттенді. 1834 жылдың көктемінде диірмен иелеріне талаптарды ұсынуды үйлестіру жоспары ештеңеге жетпеді. Ол ұлттық кәсіподақ құруға тең болды; бұл ең жақсы уақытта қиын болды (1834, Толпудл шейітін айыптаған жыл, жоқ) және кәсіподақ жұмыс берушілердің алдын ала әрекетімен бұзылды. 1835 жылы ол үкіметке қолмен тоқыма жұмысына ең төменгі жалақыны белгілеуді ұсынды. Қолмен тоқу тоқымашыларына жауап ретінде оның шыншылдығына күмән келтіріп, оның орнына басқа шараларды, соның ішінде электр тоқымаларына салық салуды ұсынған Фиелден көптеген басқа шаралардың орындылығына келісті, бірақ машиналарға ең жақсы салық оны жұмыс істейтін сағаттарды шектеу деп тапты. 1836 жылы ол Пулет Томсонның заңына қарсы шығып, оған парламентте қарсы сөйлеп, "Фабрика жүйесінің қарғысы" ("Фабрикадағы қатыгездіктің шығу тегі туралы қысқаша есеп; Балаларды заңмен қорғау туралы; Олардың қазіргі азаптары; Оларға қатысты біздің міндетіміз; Томсон мырзаның заң жобасының әділетсіздігі; Саяси экономистердің ақымақтық; Оңтүстіктегі балаларды Солтүстік фабрикаларына жіберу туралы ескерту") атты кітапша шығарды. Оның мақсаты "жұмысшыларды қатыгездікпен ұстағанын және ұстағанын көрсету; олар қорғаныс сұраған жоқ, бірақ адамгершілік пен әділдік оны талап етеді; біз оларға беру арқылы өзімізге зиян келтірмейміз; бірақ әрқашан мануфактураны желге тастаймын, жұмысшыларды құлдыққа түскенді, майып, жүрегі мен жүрегінде сынған және бұзылғанды көрмейміз, бірақ бұл беттерде де, бірақ қазір де олар жеткілікті дәлелденіп отыр" деп қорытты. Ол өзінің қырық жыл бұрын фабрикада жұмыс істеген балалық тәжірибесі туралы айтып, 1830-шы жылдары балалар үшін жұмыс 1790-шы жылдары кездескендей (немесе одан да көп) ауыр болғандығын көрсетті: "Мен жеке өзім және ерте жастан бастап фабрикадағы еңбекпен байланысты операциялармен айналысқандықтан; яғни шамамен 40 жыл бойы менің жеке тәжірибем туралы қысқаша есеп осы жерде пайдасыз болмауы мүмкін, өйткені бұл тәжірибе мені фабрикадағы еңбек туралы "өте жеңіл" және "бұл оңай, бұлшықетті күш салуды қажет етпейді" деп сөйлейтіндердің бейнелерін мазақ етуге үйретеді. Мен жақсы есімде, қашан мен жұмыс істеуге тағайындалған әкемнің диірменде аз ғана он жастан асқан; менің серіктестерім, сондай-ақ, еңбек және демалыс менің жадымда жас. Олардың тек біразы ғана қазір тірі, кейбір өлім өте жас, басқалары өмір сүру үшін, ерлер мен әйелдер, бірақ өмір сүргендердің көпшілігі олар елу жасқа толғанға дейін қайтыс болды, көп есейген көрінеді, ерте көрінеді, мен шын мәнінде, олардың әкелген болатын жұмыспен қамту табиғаты салдарынан болды деп сенемін. Мен диірменде жұмыс істей бастағаннан кейін бірнеше жыл бойы біздің жұмыстарындағы жұмыс уақыты күн сайын, қыста да, жазда да оннан аспады, тіпті сол сағаттардағы еңбекпен де, мен күн аяқталғанға дейін жиі сезінген шаршауды ешқашан ұмытпаймын, және бәріміз де жұмыс істегеннен кейін пайда болған ойын-сауық пен ойын-сауық арқылы жеңілдеуді алудан бұрын біз бастаған өзгермейтін және қиын еңбектен арылу үшін. Мен бұл фактіге сілтеме жасадым, өйткені адамдар үшін бұл әдеттегі нәрсе емес, өйткені фабрикаларда жұмыс істейтін балалар басқа балалар сияқты ойнайды, сондықтан еңбек жеңіл және оларды шаршамайды. Бұл қорытындының керісінше екенін білемін. Мен он сағаттық еңбектің өз басымға әсерін білемін, менде ата-аналардың назарынан артық болатын, олар маған ерекше мүмкіндік беретін серіктестерімнен гөрі. Адам табиғатын білмейтін адам бала үшін ойын-сауық өте маңызды екенін біледі, тіпті ойын-сауық кезінде де шаршап қалады. Сондықтан мен баланың рухы балалық ойын-сауықпен айналысу мүмкіндігінен тыс етіп төмендетілмегендіктен, оның әлсіз дене бітімі мен конституциясы барынша жұмыс істемейді деген ойға қарсымын. Мен өз тәжірибемнен білемін, зауыттардағы жұмыс бұрынғыдан әлдеқайда көп, өйткені балалар 30 - 40 жыл бұрын болған жағдайм...
In 1835 he suggested that the government should set minimum piece rates for hand loom work. In response to hand loom weavers doubting his sincerity and proposing instead other measures including a tax on power looms, Fielden concurred with the desirability of many of the other measures, but held that the best tax on machinery was to limit the hours it could be worked. In 1836 he opposed Poulet Thomson's Bill, speaking against it in Parliament and producing a pamphlet The Curse of the Factory System ("A Short Account of the Origin of Factory Cruelties; of the Attempts to Protect the Children by Law; of Their Present Sufferings; Our Duty Towards Them; Injustice of Mr Thomson's Bill; the Folly of the Political Economists; a Warning Against Sending the Children of the South into the Factories of the North") whose object he summarised as "to show that the workpeople have been and are cruelly treated; that they have not idly asked for protection, but that humanity and justice require it; that we shall do ourselves no harm by granting it to them; but always avowing, that I would cast manufactures to the winds, rather than see the workpeople enslaved, maimed, vitiated, and broken in constitution and in heart, as these pages will but too amply prove they now are." He spoke of his own experience as a factory child forty years previous, and showed why the work was as (or more) onerous for children in the 1830s as he had found it in the 1790s: <blockquote>As I have been personally and from an early age engaged in the operations connected with factory labour; that is to say, for about 40 years, a short account of my own experience may not be useless in this place, as it is this experience which teaches me to scoff at the representations of those who speak of the labour of factories as "very light," and "so easy, as to require no muscular exertion." I well remember being set to work in my father's mill when I was little more than ten years old; my associates, too, in the labour and in recreation are fresh in my memory. Only a few of them are now alive; some dying very young, others living to become men and women; but many of those who lived have died off before they had attained the age of fifty years, having the appearance of being much older, a premature appearance of age which I verily believe was caused by the nature of the employment in which they had been brought up. For several years after I began to work in the mill, the hours of labour at our works did not exceed ten in the day, winter and summer, and even with the labour of those hours, I shall never forget the fatigue I often felt before the day ended, and the anxiety of us all to be relieved from the unvarying and irksome toil we had gone through before we could obtain relief by such play and amusements as we resorted to when liberated from our work. I allude to this fact, because it is not uncommon for persons to infer, that, because the children who work in factories are seen to play like other children when they have time to do so, the labour is, therefore, light, and does not fatigue them. The reverse of this conclusion I know to be the truth. I know the effect which ten hours' labour had upon myself; I who had the attention of parents better able than those of my companions to allow me extraordinary occasional indulgence. And he knows very little of human nature who does not know, that, to a child, diversion is so essential, that it will undergo, even exhaustion in its amusements. I protest, therefore, against the reasoning, that, because a child is not brought so low in spirit as to be incapable of enjoying the diversions of a child, it is not worked to the utmost that its feeble frame and constitution will bear. I well know, too, from my own experience, that the labour now undergone in the factories is much greater than it used to be, owing to the greater attention and activity required by the greatly increased speed which is given to the machinery that the children have to attend to, when we compare it with what it was 30 to 40 years ago; and, therefore, I fully concur with the government commissioners, that a restriction to ten hours per day, is not a sufficient protection to children. The work at which I was employed in my boyhood, while it was limited to ten hours a day, was similar to the work that children have to do in the woollen mills of Yorkshire at the present time, with this difference, that wool is the manufacture in the Yorkshire mills to which I allude, and the manufacture that I was employed in was cotton, the mode of manufacturing which has been altogether changed since that period by the improvements made in machinery. These are facts which I mention, because the labour of the child in the woollen now, is what its labour in the cotton was then, the work being done on what are called "billies" and "jennies"; and I mention them, too, because the woollen manufacturers would have it believed that the work of children in woollen mills is still lighter than that in the cotton factories, and that children, much younger than those whose labour is now limited to eight hours a day, may without injury to their health, be worked 69 hours per week. Indeed, it is on this, that the Yorkshire mill owners have petitioned the House of Commons to allow them to work children of eight years of age as many as 72 hours in the week, or 12 hours in the day ! He was the only MP present at the great Yorkshire Anti Poor Law Meeting at Hartshead Moor in May 1837 (and spoke at that meeting.) In 1837 8 he was a member of a Commons committee taking evidence on the working of the New Poor Law; when the committee reported favourably Fielden complained that it had taken evidence chiefly from members of the Poor Law Commission and from Poor Law Guardians known to be supportive of the new regime and that his attempts to submit them to hostile questioning had been obstructed. In Parliament, he moved repeatedly for repeal of the 1834 Act: "so long as he had a seat in that House, he would by speech and vote resist a law which was based upon the false and wicked assertion that the labouring people of England, or any material part of them, were inclined to idleness and vice" but he was always defeated by overwhelming majorities, most MPs with misgivings about the administration of the New Poor Law thinking its complete repeal too drastic a step. In 1842, when a Poor Law Amendment Act was required to extend the life of the Poor Law Commission, Fielden repeatedly attempted to obstruct this by procedural means: "Mr. Fielden moved that the Chairman do leave the Chair. Sir R. Peel protested against the course which the hon. Member was pursuing. He hoped that hon. Members would not thus endanger one of the most important privileges of the House. The course now adopted was calculated to obstruct the progress of legislation, to bring the House into great discredit, and to impair their authority as a deliberative assembly"
Fielden attempted to prevent the New Poor Law from being implemented in his area, threatening to close the family firm down unless the Guardians of the Todmorden Poor Law Union resigned. When they did not the Fielden mills duly closed, throwing nearly 3,000 out of work. The Guardians stood firm, troops were moved into the area, and after a week Fieldens re opened (paying their employees as normal for the week not worked)
However, some townships refused to recognise the authority of the Guardians. and instructed (or intimidated) their 'overseer of the poor' to ignore the Guardians' instructions. Two constables were sent from Halifax to distrain the goods of an overseer fined for disobeying the Guardians. The constables were surrounded by a mob summoned from two of Fielden's mills (supplemented by navvies building the Manchester & Leeds Railway), roughly treated and made to promise never to return. The following week a mob again gathered in the belief that another attempt at distraint was to be made; when this did not happen, they attacked the houses of various guardians and supporters of the New Poor Law, causing damage put at over £1000. The Manchester Guardian thought it significant that a JP in residence (meaning Fielden) had made no effort to quell the riot, even though the rioters had marched past his front door. Fielden was not a magistrate; he had been nominated in 1836, but made no attempt to qualify as he would 'have to sit in judgement on men driven to crime by poverty' which the Government had refused to relieve; furthermore, he had not been in Todmorden on the day of the riot. The Guardian thought this to also be significant, but Fielden was never implicated in the riots, although he was ostentatious in his non cooperation with attempts to identify and arrest ringleaders and in his attempts to get those arrested released on bail.
Картизм
Фиелден чартизмнің мақсаттарына келісті және бүкіл қозғалыстың және оның қалыпты басшыларының жақсы досы болды. Алайда ол "адамгершілік күш" (жиын-тойлар мен өтінішхаттар) шегінен тыс нәрсеге қатыспайды. Нәтижесінде ол 1838-1839 жылдары Чартистік қозғалысқа белсенді түрде араласты, оның Ұлттық өтінішін Парламенттегі күш-жігерінен гөрі реформаға үмітті жол деп қарады: "Ол соңғы алты жыл бойы халыққа пайда әкелетін осы бөлшектік еңбектен шаршады. Ол қыркүйек айында Керсал Мурда (Манчестер жарыс алаңы) болған Чартисттер жиналысының төрағасы болды, онда ол тыңдаушыларын біртіндеп реформалар жасау арқылы сатып алуға қарсы ескертті. Бұл оның Ұлттық өтінішті Парламентте ұсынуға қатысуымен аяқталды. Ұлттық петиция қабылданбаған кезде Фиелден басқа петиция жасалуын ұсынды, бірақ бұл жолы тек жарамды қолдарды жинау үшін үлкен қамқорлықпен; өкілді заң шығарушы орган қайталанған петицияларға ұзақ уақыт төтеп бере алмады. Оның кеңесі сәттілікке жетудің баяу және белгісіз жолы деп қабылданбады, ал чартистер "физикалық күш" әдістеріне (жалпы ереуіл немесе олардың болашақта қолданылуының қауіп-қатерімен қару алу, жақын арада көтеріліс емес) бет бұрды. Фильден мұндай әдістерге қарсы болды және қозғалысқа деген барлық ресми байланыстарын үзді. Бұдан кейін ол тек бір мәселе бойынша реформалар үшін кездесулерге қатысып, кездесу қарарларына басқа да чартистік талаптарды енгізуге қарсы болды: Хартиямен нақты реформаның кез келген байланысы чартистік емес симпатиялықтарды аластатады.
Балалардың өмірі
Джейн (1814) 1846 жылы 11 қазанда қайтыс болды. Самуэль ("Black Sam") (1816-1889): Отбасылық фирманың негізгі серіктесі. Ол қайтыс болған кезде Манчестер Guardian ол "алғашқыдан бастап соңғыға дейін Радикалды реформатор" болғанын, бірақ "халық адамы" болғысы келмегенін және ешқашан болғысы келмегенін атап өтті. Ол ағалары Джон мен Джошуамен бірге керемет Тодморден унитариан шіркеуін және одан да көп шығындармен Тодморден қала үйін құрып, 45 000 фунт стерлингке сатып алды. (Қазір екеуі де I дәрежелі мұражай болып саналады). Ол ұлттық, өңірлік және жергілікті қайықтық ұйымдарына (оның ішінде Ұлттық құтқару қайығы институты мен Оуэнс колледжі Манчестер) жомарттықпен қайырымдылық жасады. Ол Ланкашир және Йоркшир темір жолының директоры және ең ірі акционері болды және 1,1 млн фунт стерлинг құндық мүлк қалдырды, бұл 2011 жылы сатып алу қабілеті 120 млн фунтқа тең. Мэри: Олдхэм үшін екі рет сәтсіз тұрған Джон Морган Коббетпен (1851) үйленді. Коббет адвокат, Сассекстің сот төрайымы және кейінгі жылдары Батыс Сассекс үшін тоқсандық сессиялардың төрағасы болды. Ол Олдхэмнің депутаты болды 1852 1865: Олдхэмнен тыс жерде ол, әдетте, либералды ретінде 1852 жылы Радикалдық Тори альянсының радикалдық жартысы ретінде сайланғанына қарамастан, либералды бас камшының оған сенім артпайтынын ескеріп, 1857 жылы Лорд Палмерстонды қолдағанын мойындады. 1865 жылы ол консервативті партиямен бірлесіп, екі либералдың қарсылығына ұшырады. Ол 1872 жылы Олдхэм депутаты болып қайта сайланды және 1877 жылы қайтыс болғанға дейін консервативті ретінде қызмет етті (бірақ жыл сайынғы парламенттер мен еркек сайлау құқығын талап ететін). Энн: Генри Броклхерстке үйленген, Джон Броклхерсттің ұлы, Макклсфилдтен депутат. Энн де, Генри де 1870 жылы қайтыс болды; олардың екі кіші баласын Гримстон Паркіне қарасты ағасы Джон Фильден асырап алды. Үйленудің басқа балаларының бірі ((Джон Фильден Броклхерст) 1914 жылы Лорд Ранксборо ретінде жұрты болды. Джон: Тодморден жергілікті кеңесінің төрағасы және JP. Екі рет тұрмысқа шыққан; біріншісі - унитариандық электр тоққышы, екіншісі - англикан дін қызметкерінің қызы. 1873 жылы Беделл Хант кездесуінде болған апат оны содан кейін мүгедек арбаға отырғызды. Қоғамдық адам емес, бірақ Гримстон Парк сатып алғаннан кейін, Тадкастердің маңындағы егістік бір жыл бойы Йоркширдің жоғары шерифі болып қызмет етті және Йоркшир округтік қоғамында жетім Броклхерст немере қызын іске қосты. Ақырында консерватор, кейіннен англикан болды. Джошуа: Джон Броклхерсттің немересі Эллен Броклхерстке үйленді. 1868 жылдан 1880 жылға дейін Консервативті депутаты Батыс Ридингтің Шығыс бөлімінен, консервативтілік өзі сияқты Коббетттік радикал үшін Гладстондық либерализмнен жақсы үй деп дәлелдеді. 1870-ші жылдардың басында Рейгейт маңындағы Натфилд монастырына сатып алынып, көшірілді. Қысқа уақыт бойы Оңтүстік-Шығыс темір жолының директоры, төрағаның автократиялық режиміне қарсылық білдіргеннен кейін отставкаға кетті. 1876-1877 жылдары парламенттен ұзақ уақытқа дейін болмаған денсаулық жағдайына байланысты парламенттен зейнеткерлікке шықты және 1887 жылы қайтыс болды, бұл оны Канн қаласында қыстауға және денсаулығы үшін өзінің булы яхтасы Зингарамен круизге әкелді. Осылайша ол өмірін шатастырып, дүниеден өткенде мүлкі жарты миллион фунттан сәл ғана асып кеткен. Элен: Оран Холл Каттерик Уильям Чардж Бутпен үйленді; екі қызы (1862, 1864); 1864 жылы қайтыс болды.