Кіріспе

Британдық өнеркәсібі және парламенттің радикалды мүшесі [[File:John Fielden 1845. jpg "Umwe mubantu b'inararibonye, abatunzi, abanyabwenge, және адамгершілiк" корольдікте "Бас жұмысты бастады әкесі мақта зауытында оннан аз, ол болды берік және жомарт қолдаушы фабрика реформасы қозғалысы. Ол сондай-ақ, "жаңа кедейлер заңын" жоюды және "елдің қиындықтарын" (әсіресе, қолмен тоқушылардың қиын жағдайын) жеңілдету үшін шаралар қабылдауды талап етті, бірақ парламентте бұл мәселелерде аз қолдау тапты. Кедейлердің мәселелеріне "Он фунттық парламент" (1832 жылы сайлауға сайланған) ешқашан тиісті назар аудармайтынын ойлап, ол "адамгершілік күш" болып табылады. Чартистік ұлттық петицияның сәтсіздігіне байланысты ол қозғалыстың одан әрі петициялар ұйымдастыруын талап етті; бұл кеңес қабылданбаған кезде ол чартистік іс-шараларға қатысудан бас тартты: чартизмнің мақсаттарын қолдаған кезде, ол реформаға кеңірек қолдау көрсетуге тырысып, жекелеген мәселелерге назар аударды (оның ішінде чартизмге немесе оның толық күн тәртібіне байланысты болатын адамдар). 1847 жылы ол әйелдер мен балалардың тоқыма фабрикаларында жұмыс уақытын шектеу туралы он сағаттық заңды ұсынды. "Ол тек қана адамгершілік пен әділдік сезімінен қозғалғандықтан, әйелдер мен балалардың зауыттардағы жұмыс уақытын қысқарту туралы парламент актісін қабылдауға көп уақытын, көп еңбегін және ақшалай қаражатының көп бөлігін жұмсады".

Жеке өмір

1811 жылы ол Рочдейлдің Энн Гриндроды үйленді және "Coach and Horses" қонақ үйін сатып алып, оны Доусон Вейр деп аталатын отбасылық үй ретінде өзгертті. Олардың 7 баласы болды: Джейн (1814), Самуил (1816), Мэри (1817), Энн (1819), Джон (1822), Джошуа (1827) және Эллен (1829). Энн 1831 жылы қайтыс болды; Джон 1834 жылы Галифакстан Элизабет Дирденге қайта тұрмысқа шықты; ол 1851 жылы қайтыс болды. Фильден дінге қатты құлшыныс танытқан, бірақ әрқашан өздерінің көзқарастарына сай келмейтін адам болған. Квакер отбасында туып, он жеті жасында ол методист жексенбілік мектебінде мұғалім болды. Кейіннен методисттер мен унитариандықтар (одан кейін олар жай ғана унитариандықтар) қауымы бөлініп кеткенде, Джон да олармен бірге болды. Банк көшесінде, Тодмордэнде 1823 жылы унитариандық часовня салынды, бірақ қаржы жағынан қиын болды. 1828 жылы Джон шіркеуді сатып алып, оның қарызын төлеп, өмір бойы оның шығынын қамтамасыз етті. Ол көп жылдар бойы жексенбілік мектепте сабақ беріп, ақырында оның меңгерушісі болды. Ол басқа бірнеше жексенбілік мектептерді құрды (және фабрикалық заңнаманың фабрикалық балаларды оқыту жөніндегі талаптарын нақты орындауға мүмкіндік беру үшін Тодмордэндегі Фиелден фабрикасында мектеп болды). Ол шіркеудің кішкентай жерлеу орнына (қазіргі пәтер) жерленген.

Саясат

Атасы тори болғанмен, Джон мен оның ағалары радикалдар болды. Джон Уильям Коббеттің ізбасары. және зауыттық реформалар (оның ішінде Майкл Томас Садлердің "Он сағаттық заң жобасы").

Парламенттік реформа

Джон Манчестердегі реформалық заңға қарсы агитациямен айналысты. Ол Лондонға реформа туралы заң жобасы қабылданғанға дейін Жәбірленуші палатаға ұсынысты дауыс беруден бас тартуға шақыратын өтінішхатты алып барған делегацияның мүшесі болды. Жергілікті радикалдар мен вигтердің арасындағы айырмашылықтарды шешу үшін ол заң жобасын әзірледі және үлкен реформалық кездесуде корольге жалпы еркек сайлау құқығын артық көретінін, бірақ Лорд Грейдің реформалық заң жобасын қабылдауға дайын екенін мәлімдеген. Манчестер реформа қауымдастығын құруға ниеттенгендіктен, ережелерді және наразылық мәлімдемесін әзірлеу үшін кіші комитет құрылды: Фиелден кіші комитеттің мүшесі болды және әзірленген жоба үшін жауапты болды. Реформа туралы заң қабылданған кезде Фильден ағайындылары бүкіл жұмыс күшін кешкі асқа дайындады "Екі мың фунт салмақтағы ең таңдаулы ет, әрқайсысының салмағы 7 немесе 8 фунт болатын үштен төрт жүзге дейінгі пудингтер және басқа да тағамдар, нан мен көкөністер. Бар еді 24 баррель немесе 3456 литр жақсы қоңыр сым мырзалар Филдэнс үстелдерде көмек көрсетті. Жұмысшылар түскі ас ішкеннен кейін, жұмыстарға қатысы жоқ 2000 адам тамақтың қалған бөлігін жеді".

Парламентке сайлау

Манчестер үшін бұл өте орташа радикалдың ғана сайлауға үміткер болуы мүмкін деп ойлады Уильям Коббет үшін ол сайлауға үміткер болмауы керек: ол парламентте ысырап болар еді; ол пікірлесушіге қарағанда жақсы сөйлеуші және екеуіне қарағанда жақсы жазушы еді. Ол Коббетті өзінің құрметіне ұйымдастырылған кешкі асқа шақырды. Фильденді (оның бұл тапсырмаға басқалар жақсырақ сай келетіндігіне қарсы) кездесуге төрағалық етуге көндірді. Оның Қош келдіңіздер сөзі мен Коббетті таныстыруы оның Коббеттің көзқарастарын жақын ұстанымы екенін көрсетті. Коббет оны өте жақсы сөйлеген деп ойлады, өзінің сөйлеуінде де осылай деді және оны екі апта бойы өзінің апталық саяси журналында жариялады. (Манчестер Guardian банктік және қағаз ақша туралы пікірлерін сынға алды; ол тез арада (сөзінмен бірге) "Қағаз ақшаның жамандықтары мен әділетсіздігі" деп жариялаған үш хат сериясында жауап берді.) Коббеттің Манчестер үшін тұруына дайындық жүріп жатқанда, Фиелден Рочдейл үшін емес (тек бір депутатты сайлайтын), бірақ Олдхэм үшін (екі сайлаушы) тұруды шешті. Ол Коббет Олдхэм немесе басқа бір орынға сайланбаса, депутат болғысы келмейтінін мәлімдеді. Коббет Манчестер үшін сайлануға үміттенген (Престонға жетпеген), бірақ оның есімі Олдхэм үшін басқа Радикалдық кандидат ретінде алға жылжуына мүмкіндік берді. "Мұндай адам ретінде таңдалған құрметті емес, мырза Джон Fielden оның әріптесі ретінде тозақтық барша бұқаралық сауда және олардың төмен және қанды баспасөзге менің және менің отбасымның үстінен тигізуге қабілетті болды үшін сыйақыдан артық емес пе?" Филден сол кезде өзінің энергиясын, ықпалын және ресурстарын Олдхэм үшін өзі мен Коббеттің сайлауын қамтамасыз етуге арнады. Фильден мен Коббет Олдхэмге сайланды, Фильден сайлауда көш бастап тұрды. Коббет Манчестерде сәтті (Whig) кандидаттардың жартысы дауыспен сауалнаманың соңында болды: ол мұны Манчестер сауалнамасының ерте кезеңінде белгілі болған Олдэм сайлауының нәтижесіне кінәлады.

"Фабрика жүйесінің қарғысы"

1833 жылы Фиелден лорд Эшлидің Он сағаттық заң жобасын қолдады. Оның орнына Алторптың заңы (1833 жылғы фабрика туралы заң) қабылданды, Алторп егер ересектер фабрика жұмысшылары жұмыс уақытын шектегісі келсе, оны өздері жасауы керек деп түсіндірді. Фильден басқалармен бірге Ұлттық жаңғыру қоғамын құрды, ол фрезерлік жұмысшыларды жинап, фрезер иелеріне ересектер мен балалар сегіз сағаттан артық жұмыс істемеу керектігін талап етті. Бұл жағдай зауыттық реформалардың көшбасшыларымен араздыққа әкелді, олар әлі де заң арқылы он сағаттық актіні қамтамасыз етуге үміттенді. 1834 жылдың көктемінде диірмен иелеріне талаптарды ұсынуды үйлестіру жоспары ештеңеге жетпеді. Ол ұлттық кәсіподақ құруға тең болды; бұл ең жақсы уақытта қиын болды (1834, Толпудл шейітін айыптаған жыл, жоқ) және кәсіподақ жұмыс берушілердің алдын ала әрекетімен бұзылды. 1835 жылы ол үкіметке қолмен тоқыма жұмысына ең төменгі жалақыны белгілеуді ұсынды. Қолмен тоқу тоқымашыларына жауап ретінде оның шыншылдығына күмән келтіріп, оның орнына басқа шараларды, соның ішінде электр тоқымаларына салық салуды ұсынған Фиелден көптеген басқа шаралардың орындылығына келісті, бірақ машиналарға ең жақсы салық оны жұмыс істейтін сағаттарды шектеу деп тапты. 1836 жылы ол Пулет Томсонның заңына қарсы шығып, оған парламентте қарсы сөйлеп, "Фабрика жүйесінің қарғысы" ("Фабрикадағы қатыгездіктің шығу тегі туралы қысқаша есеп; Балаларды заңмен қорғау туралы; Олардың қазіргі азаптары; Оларға қатысты біздің міндетіміз; Томсон мырзаның заң жобасының әділетсіздігі; Саяси экономистердің ақымақтық; Оңтүстіктегі балаларды Солтүстік фабрикаларына жіберу туралы ескерту") атты кітапша шығарды. Оның мақсаты "жұмысшыларды қатыгездікпен ұстағанын және ұстағанын көрсету; олар қорғаныс сұраған жоқ, бірақ адамгершілік пен әділдік оны талап етеді; біз оларға беру арқылы өзімізге зиян келтірмейміз; бірақ әрқашан мануфактураны желге тастаймын, жұмысшыларды құлдыққа түскенді, майып, жүрегі мен жүрегінде сынған және бұзылғанды көрмейміз, бірақ бұл беттерде де, бірақ қазір де олар жеткілікті дәлелденіп отыр" деп қорытты. Ол өзінің қырық жыл бұрын фабрикада жұмыс істеген балалық тәжірибесі туралы айтып, 1830-шы жылдары балалар үшін жұмыс 1790-шы жылдары кездескендей (немесе одан да көп) ауыр болғандығын көрсетті: "Мен жеке өзім және ерте жастан бастап фабрикадағы еңбекпен байланысты операциялармен айналысқандықтан; яғни шамамен 40 жыл бойы менің жеке тәжірибем туралы қысқаша есеп осы жерде пайдасыз болмауы мүмкін, өйткені бұл тәжірибе мені фабрикадағы еңбек туралы "өте жеңіл" және "бұл оңай, бұлшықетті күш салуды қажет етпейді" деп сөйлейтіндердің бейнелерін мазақ етуге үйретеді. Мен жақсы есімде, қашан мен жұмыс істеуге тағайындалған әкемнің диірменде аз ғана он жастан асқан; менің серіктестерім, сондай-ақ, еңбек және демалыс менің жадымда жас. Олардың тек біразы ғана қазір тірі, кейбір өлім өте жас, басқалары өмір сүру үшін, ерлер мен әйелдер, бірақ өмір сүргендердің көпшілігі олар елу жасқа толғанға дейін қайтыс болды, көп есейген көрінеді, ерте көрінеді, мен шын мәнінде, олардың әкелген болатын жұмыспен қамту табиғаты салдарынан болды деп сенемін. Мен диірменде жұмыс істей бастағаннан кейін бірнеше жыл бойы біздің жұмыстарындағы жұмыс уақыты күн сайын, қыста да, жазда да оннан аспады, тіпті сол сағаттардағы еңбекпен де, мен күн аяқталғанға дейін жиі сезінген шаршауды ешқашан ұмытпаймын, және бәріміз де жұмыс істегеннен кейін пайда болған ойын-сауық пен ойын-сауық арқылы жеңілдеуді алудан бұрын біз бастаған өзгермейтін және қиын еңбектен арылу үшін. Мен бұл фактіге сілтеме жасадым, өйткені адамдар үшін бұл әдеттегі нәрсе емес, өйткені фабрикаларда жұмыс істейтін балалар басқа балалар сияқты ойнайды, сондықтан еңбек жеңіл және оларды шаршамайды. Бұл қорытындының керісінше екенін білемін. Мен он сағаттық еңбектің өз басымға әсерін білемін, менде ата-аналардың назарынан артық болатын, олар маған ерекше мүмкіндік беретін серіктестерімнен гөрі. Адам табиғатын білмейтін адам бала үшін ойын-сауық өте маңызды екенін біледі, тіпті ойын-сауық кезінде де шаршап қалады. Сондықтан мен баланың рухы балалық ойын-сауықпен айналысу мүмкіндігінен тыс етіп төмендетілмегендіктен, оның әлсіз дене бітімі мен конституциясы барынша жұмыс істемейді деген ойға қарсымын. Мен өз тәжірибемнен білемін, зауыттардағы жұмыс бұрынғыдан әлдеқайда көп, өйткені балалар 30 - 40 жыл бұрын болған жағдайм...

Картизм

Фиелден чартизмнің мақсаттарына келісті және бүкіл қозғалыстың және оның қалыпты басшыларының жақсы досы болды. Алайда ол "адамгершілік күш" (жиын-тойлар мен өтінішхаттар) шегінен тыс нәрсеге қатыспайды. Нәтижесінде ол 1838-1839 жылдары Чартистік қозғалысқа белсенді түрде араласты, оның Ұлттық өтінішін Парламенттегі күш-жігерінен гөрі реформаға үмітті жол деп қарады: "Ол соңғы алты жыл бойы халыққа пайда әкелетін осы бөлшектік еңбектен шаршады. Ол қыркүйек айында Керсал Мурда (Манчестер жарыс алаңы) болған Чартисттер жиналысының төрағасы болды, онда ол тыңдаушыларын біртіндеп реформалар жасау арқылы сатып алуға қарсы ескертті. Бұл оның Ұлттық өтінішті Парламентте ұсынуға қатысуымен аяқталды. Ұлттық петиция қабылданбаған кезде Фиелден басқа петиция жасалуын ұсынды, бірақ бұл жолы тек жарамды қолдарды жинау үшін үлкен қамқорлықпен; өкілді заң шығарушы орган қайталанған петицияларға ұзақ уақыт төтеп бере алмады. Оның кеңесі сәттілікке жетудің баяу және белгісіз жолы деп қабылданбады, ал чартистер "физикалық күш" әдістеріне (жалпы ереуіл немесе олардың болашақта қолданылуының қауіп-қатерімен қару алу, жақын арада көтеріліс емес) бет бұрды. Фильден мұндай әдістерге қарсы болды және қозғалысқа деген барлық ресми байланыстарын үзді. Бұдан кейін ол тек бір мәселе бойынша реформалар үшін кездесулерге қатысып, кездесу қарарларына басқа да чартистік талаптарды енгізуге қарсы болды: Хартиямен нақты реформаның кез келген байланысы чартистік емес симпатиялықтарды аластатады.

Балалардың өмірі

Джейн (1814) 1846 жылы 11 қазанда қайтыс болды. Самуэль ("Black Sam") (1816-1889): Отбасылық фирманың негізгі серіктесі. Ол қайтыс болған кезде Манчестер Guardian ол "алғашқыдан бастап соңғыға дейін Радикалды реформатор" болғанын, бірақ "халық адамы" болғысы келмегенін және ешқашан болғысы келмегенін атап өтті. Ол ағалары Джон мен Джошуамен бірге керемет Тодморден унитариан шіркеуін және одан да көп шығындармен Тодморден қала үйін құрып, 45 000 фунт стерлингке сатып алды. (Қазір екеуі де I дәрежелі мұражай болып саналады). Ол ұлттық, өңірлік және жергілікті қайықтық ұйымдарына (оның ішінде Ұлттық құтқару қайығы институты мен Оуэнс колледжі Манчестер) жомарттықпен қайырымдылық жасады. Ол Ланкашир және Йоркшир темір жолының директоры және ең ірі акционері болды және 1,1 млн фунт стерлинг құндық мүлк қалдырды, бұл 2011 жылы сатып алу қабілеті 120 млн фунтқа тең. Мэри: Олдхэм үшін екі рет сәтсіз тұрған Джон Морган Коббетпен (1851) үйленді. Коббет адвокат, Сассекстің сот төрайымы және кейінгі жылдары Батыс Сассекс үшін тоқсандық сессиялардың төрағасы болды. Ол Олдхэмнің депутаты болды 1852 1865: Олдхэмнен тыс жерде ол, әдетте, либералды ретінде 1852 жылы Радикалдық Тори альянсының радикалдық жартысы ретінде сайланғанына қарамастан, либералды бас камшының оған сенім артпайтынын ескеріп, 1857 жылы Лорд Палмерстонды қолдағанын мойындады. 1865 жылы ол консервативті партиямен бірлесіп, екі либералдың қарсылығына ұшырады. Ол 1872 жылы Олдхэм депутаты болып қайта сайланды және 1877 жылы қайтыс болғанға дейін консервативті ретінде қызмет етті (бірақ жыл сайынғы парламенттер мен еркек сайлау құқығын талап ететін). Энн: Генри Броклхерстке үйленген, Джон Броклхерсттің ұлы, Макклсфилдтен депутат. Энн де, Генри де 1870 жылы қайтыс болды; олардың екі кіші баласын Гримстон Паркіне қарасты ағасы Джон Фильден асырап алды. Үйленудің басқа балаларының бірі ((Джон Фильден Броклхерст) 1914 жылы Лорд Ранксборо ретінде жұрты болды. Джон: Тодморден жергілікті кеңесінің төрағасы және JP. Екі рет тұрмысқа шыққан; біріншісі - унитариандық электр тоққышы, екіншісі - англикан дін қызметкерінің қызы. 1873 жылы Беделл Хант кездесуінде болған апат оны содан кейін мүгедек арбаға отырғызды. Қоғамдық адам емес, бірақ Гримстон Парк сатып алғаннан кейін, Тадкастердің маңындағы егістік бір жыл бойы Йоркширдің жоғары шерифі болып қызмет етті және Йоркшир округтік қоғамында жетім Броклхерст немере қызын іске қосты. Ақырында консерватор, кейіннен англикан болды. Джошуа: Джон Броклхерсттің немересі Эллен Броклхерстке үйленді. 1868 жылдан 1880 жылға дейін Консервативті депутаты Батыс Ридингтің Шығыс бөлімінен, консервативтілік өзі сияқты Коббетттік радикал үшін Гладстондық либерализмнен жақсы үй деп дәлелдеді. 1870-ші жылдардың басында Рейгейт маңындағы Натфилд монастырына сатып алынып, көшірілді. Қысқа уақыт бойы Оңтүстік-Шығыс темір жолының директоры, төрағаның автократиялық режиміне қарсылық білдіргеннен кейін отставкаға кетті. 1876-1877 жылдары парламенттен ұзақ уақытқа дейін болмаған денсаулық жағдайына байланысты парламенттен зейнеткерлікке шықты және 1887 жылы қайтыс болды, бұл оны Канн қаласында қыстауға және денсаулығы үшін өзінің булы яхтасы Зингарамен круизге әкелді. Осылайша ол өмірін шатастырып, дүниеден өткенде мүлкі жарты миллион фунттан сәл ғана асып кеткен. Элен: Оран Холл Каттерик Уильям Чардж Бутпен үйленді; екі қызы (1862, 1864); 1864 жылы қайтыс болды.