Vladimir Palace

Кіріспе

Владимир сарайы (Влади́мирский дворе́ц, Владимирский dvorets) - Александр II ұлы Ресейдің Ұлы князі Владимир Александровичтің бұрынғы сарайы. Бұл - Санкт-Петербургте (Ресей) салынған соңғы император сарайларының бірі. Оны архитекторлар тобы, соның ішінде Василий Кенел, Александр Резанов, Андрей Хун, Иероним Китнер, Владимир Шретер және Максимилиан Мессмахер жобалаған. Су жағасындағы құрылыс жұмыстары 1867 жылдан 1872 жылға дейін жалғасты, қосымша құрылыс және кеңейтулер 1880 және 1890 жылдары жалғасты. Негізгі қалпына келтіру жұмыстары 1980 жылдары және 2010 жылы жүргізілді. Қысқы сарай мен Мрамор сарай сияқты Владимир сарайы да Нева өзенінің оңтүстік жағалауындағы су жағалауында орналасқан. Нео-реенессанстық қасбеті, глюкозамен әшекейленген, Флоренциядағы Леон Баттиста Альбертидің палацциінен үлгі алған. Басты веранда Бремен құмтасынан салынған, гриффтермен, гербтермен және құйма темір шамдармен безендірілген. Басқа бөлшектер портланд цементінен құйылады. Сарай мен оның қосалқы ғимараттарында 360-қа жуық бөлме бар, олардың барлығы эклектикалық тарихи стильдерде безендірілген: нео-реенессанстық (қабылдау бөлмесі, қонақ бөлмесі), готикалық қайта өрлеу (асхана), орыс қайта өрлеуі (Ок залы), рококо (ақ зал), византиялық стиль (оқу), Людовик XIV, әртүрлі шығыс стильдері және т.б. Бұл ішкі орнаментті 1881-1891 жылдары Максимилиан Мессмахер одан әрі кеңейтті, оны Николай Пунин сияқты өнер тарихшылары 19-ғасырдағы тарихилық құмарлықтың басты ескерткіші деп санайды. Ұлы князь Владимир өзінің пәтерлерін Илья Репин, Иван Айвазовский, Федор Бруни, Василий Верещагин, Иван Крамской, Михаил Врубель, Николай Сверчков және Френц, Рудольф Фердинандович сияқты өз заманының үздік суретшілерінің орыс картиналары жинағымен безендірді. 1917 жылғы Қазан төңкерісінен кейін алғашқы иелері тазаланып, елден қашып кетті. Совет үкіметі бұл мүлікті тәркілеп алды. Бірнеше жыл бойы дау-дамайлар мен белгісіздіктер болғаннан кейін, 1920 жылдары сарай мен оның ішкі дизайнынан қалған бөлігі Ғалымдар үйіне (Дом Учёных) (Максим Горький есімімен аталған) берілді. Ресей ғылым академиясының қамқорлығымен сарай мен оның ішкі құрылысы басқа Романовтар отбасы резиденцияларына қарағанда көбірек сақталған. Көптеген тартымды плиткалар және көптеген ішкі сәулеттік бөлшектер сақталып, қалпына келтірілді. Сонымен қатар, Владимирдің 19-ғасырдың аяғындағы фарфор жинағының көп бөлігі сақталған, оның көпшілігі Император фарфор фабрикасында өндірілген және оның жетекші суретшілері сурет салған немесе безендірген. Жинаққа ертедегі кеңестік кезеңдегі қызықты фарфор бұйымдары, соның ішінде Шаляпин мен Нижинскийдің фигуралары, сондай-ақ конструктивизмге сүйенген вазалар мен кешкі ас қызметтерін қосу үшін кеңейтілген.

The Vladimir Palace (Влади́мирский дворе́ц, Vladimirsky dvorets) is the former palace of Grand Duke Vladimir Alexandrovich of Russia, son of Alexander II. It was one of the last imperial palaces to be constructed in Saint Petersburg, Russia. It was designed by a team of architects including Vasily Kenel, Aleksandr Rezanov, Andrei Huhn, Ieronim Kitner, Vladimir Shreter and Maximilian Messmacher. Construction work on the waterfront lasted from 1867 to 1872, additional construction and extensions continued in the 1880s and 1890s. Major restorations were made in the 1980s and in 2010. Like the Winter Palace and the Marble Palace, the Vladimir Palace is on the waterfront of the South bank of the river Neva; the location on Palace Embankment was extremely prized by the Russian aristocracy. The Neo renaissance façade, richly ornamented with stucco rustication, was patterned after Leon Battista Alberti's palazzi in Florence. The main porch is built of Bremen sandstone and adorned with griffins, coats of arms, and cast iron lanterns. Other details are cast in portland cement. The palace and its outbuildings contain some 360 rooms, all decorated in eclectic historic styles: Neo Renaissance (reception room, parlor), Gothic Revival (dining room), Russian Revival (Oak Hall), Rococo (White Hall), Byzantine style (study), Louis XIV, various oriental styles, and so on. This interior ornamentation, further augmented by Maximilian Messmacher in 1881–1891, is considered by art historians, such as Nikolay Punin, a major monument to the 19th century passion for historicism. Grand Duke Vladimir decorated his apartments with his collection of Russian paintings by the best artists of his time, such as Ilya Repin, Ivan Aivazovsky, Feodor Bruni, Vasili Vereshchagin, Ivan Kramskoy, Mikhail Vrubel, Nikolai Sverchkov and Френц, Рудольф Фердинандович. After the October Revolution of 1917, the original owners were purged and fled the country. The property was confiscated by the Soviet government. After several years of disputes and uncertainty, in the 1920s the palace and what was left of the interior design was transferred to House of Scientists (Дом Учёных), (named after Maxim Gorky). Under the patronage of Russian Academy of Sciences, the palace and its interior has been preserved to a greater extent than other Romanov family residences. Much attractive tiling, and many internal architectural details have been retained and restored. Also preserved has been much of Vladimir's collection of late 19th century porcelain, most of it manufactured in the Imperial Porcelain Factory, and painted or decorated by its leading artists. The collection has been extended to include interesting porcelain from the early Soviet period, including figures of Chaliapin and Nijinsky, as well as vases and dinner services inspired by constructivism.