Кіріспе

Constitutio Criminalis Carolina (кейде Carolina деп қысқартылады) неміс қылмыстық құқығының бірінші органы ретінде танылады (Strafgesetzbuch). Ол сондай-ақ Карл V-нің Halsgerichtsordnung (ажал жазасына кесілген қылмыстарды соттау тәртібі) деп аталды. Оның негізі 1507 жылы Иоганн Фрайхерр фон Шварценберг жасаған Бамбергтің Halsgerichtsordnung (бамбергенцис деп те аталады) болды, ол өз кезегінде Рим құқығының гуманистік мектебіне қайтып оралды. Каролина 1530 жылы Аугсбургте Киелі Рим императоры Карл V тұсында келісілді және екі жылдан кейін Регенсбургтегі диетада ратификацияланды (1532) (бұл сот тұрғысынан Хофтаг, бейресми кездесу), бұл кезде ол заңға айналды. Ол негізінен қылмыстық құқықпен қатар азаматтық құқықпен қамтылған. Constitutio Criminalis Carolina-ның ережелеріне сәйкес, адам өлтіру, адам өлтіру, тонау, өрт сөндіру, гомосексуалистік қатынастар және сиқыршылық сияқты әрекеттер бұдан былай ауыр қылмыстар ретінде анықталды. Атап айтқанда, Каролина 1580 және 1680 жылдар аралығында массалық сиқыршылық сот процестерінің негізін қалап, сиқыршылық арқылы зиян келтірген кінәлі деп табылғандарды отқа жағу керектігін нақтылады. Сонымен қатар, бұл қылмысты мойындауды азаптау арқылы алудың негізі болды. Constitutio Criminalis Carolina-ның мақсаты - Киелі Рим империясының құқықтық жүйесін біріктіру және сол кезге дейін империяның мемлекеттері арасында кездейсоқ өзгерген қылмыстық юрисдикцияға тоқтату болды. Каролина бұл жағдайда императорлық елдiң жеке заңдарына қосымша маңызы бар Каролинаның бөлiну шарты болғанмен, сәтті болды. Бұл бөліну шарты императорлық естiктердiң өздерiнiң заңдық және заң шығарушы өкiлеттiктерiн ұстап тұруға ниеттенгенiне келiсiмiн қамтамасыз ету үшiн қажет болды. Дегенмен, бөлінуге қабілеттілік шарты Каролинаның құқықтық жүйесін біріктіруіне кедергі келтірмеді және оның қылмыстық құқықтағы реформалау әсері даусыз болды. Constitutio Criminalis Carolina-ның тарихи маңыздылығы оның итальяндық инквизиция институтының каноникалық құқықтық институтын алғаш рет қабылдауынан туындайды. Бұрын қылмыстық құқық қылмыс құрбаны айыптаумен ғана айналысты, өздігінен тергеу жүргізбейді. Инквизиция сотқа мәселені өз бетінше қарауға және тараптардың мүддесін ескермей, тек фактілерге сүйене отырып, шешім шығаруға мүмкіндік берді.