Кіріспе

Судалаи Мадан (Sudalai Madan) - негізінен Оңтүстік Үндістанда, әсіресе Тхутхукуди, Вирудунагар, Тирунелвели, Тенкаси, Каньякумари және Тхеруванантапурам аудандарында табынатын ауылдық дравидтік халықтық дін құдайы. Оған Шива мен Парватидің ұлы деп қарайды. Ол Айянар сияқты Тамил Надудағы ауылдар мен қауымдардың ата-бабаларының қамқоршы рухтарынан шыққан сияқты. Ол адамдарды зұлым күштерден қорғайтын кавал деивам (қорғаншы құдай) ретінде қарастырылады. Судала Маданды Мадан тампуран, Чудала Мадан немесе жай ғана Мадан деп те атайды. Шива тәңірі оны жаратқан және оған Судалай Мадан деген есімді зұлым күштерден қорғайтын, зираттар мен кремация алаңдарынан (судалай) шығатын деп айтады. Ол әдетте ана құдайы Печиамман, Брахмашакти Аман және Судалаи Мунданмен бірге кездеседі. Мадахи оның жұбайы. Судалай - бірнеше ғибадатханалардағы кодимарамның (жалаушаның) қамқоршысы, сонымен қатар халық аңыздарының құдайы.

Аңыз

Судалаи Мадан туралы аңыз Оңтүстік Үндістанның дравид халық дәстүрінен бастау алады. Парвати әйел құдайы балалы болуды қалайды; оның күйеуі Шива оған балалы болу үшін қажылық жасауды ұсынады. Осыған сәйкес, Парвати Шиваның көктегі мекені Кайлашадағы Айрамкал Мандапамда қайырымдылықпен Шиваны қуантады. Ол шашты бір-ақ рет жұлып алады, бірақ оны лақтырып жіберген кезде, шашы отқа айналады. Ол (аяқ киімнің) бір бөлігін от жағып алады. Оттан Судала Мадан дүниеге келеді. Парвати балаға ана сүті орнына амирта (өлімсіздік нектары) береді, оны өлместікке жеткізеді. Бала қатты тағам жегісі келеді. Ол Кайлашадағы кремация алаңына (судалай) барып, жанған өлекселерді жей бастайды. Ол етке құмар болғандықтан, Шива оған жерге барып, адамдарды қорғауға нұсқау береді. Оған пісірілген тамақ пен сусын тартуы керек, оның ықыласын іздеу.

Дін

Судалаи Мадан мүсіндері көбінесе үшбұрышты бағана тәрізді құрылымдар болып келеді. Фигуралы мүсіндер таспен оюланған. Ол ашық жерде немесе қарапайым шатыр астында орналасқан. Судалай әлі күнге дейін Веда дінінен бұрынғы әдет-ғұрыптармен немесе оның Шейвизммен синкретизмімен құрметтеледі, бұл дравидтік халық дінінің ырымдары ретінде қарастырылады. Бауырлары оған вегетариандық емес тағамдар ұсынады, бұл индустар дәстүріне қайшы келеді. Оған ешкі, тауық, шошқалар құрбандыққа шалынып, қызмет етіледі. Жұма күндері Оған ғибадат ету үшін белгіленеді. Оның негізгі мейрамдары жыл сайын өткізіледі. Бұл мерекелер "Кодай" деп аталады. Қодай мерекесі бір күннен бірнеше күнге дейін, құлшылық етушілердің қажеттілігіне қарай өткізіледі. Кейбір атақты ғибадатханалар оны 10 күн бойы тойлайды. Бұл мерекенің құрметіне құдайларды гүлмен безендіреді. Кейбір адамдар жын-перілерге билік басады деп сендіріледі, ал олар арқылы құдайлармен сөйлеседі. Бұл құдайдың осы рухани билік еткен адам арқылы зиратта аң аулап жүргені айтылады. Тапаттай биісі, Каниян Кутху (Магуда Качери) және Виллупаттту - Судалаи Мадан Кодай фестивалінің негізгі қойылымдары.

Үндістаннан тыс жерлерде

Мадан Шри-Ланка, Сингапур, Малайзия, Реюньон және Кариб теңізіндегі француз теңізден тыс аумақтарындағы тамил диаспорасы арасында танымал.