Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
La Vie de Marianne (Марианнаның өмірі: немесе *** графинінің оқиғалары) - Пьер де Маривоның аяқталмаған романы, Жакоб ван дер Шли суреттеген. Роман бөлімдермен жазылған, оның он бірі 1731 және 1745 жылдар аралығында жарық көрген. Мадам Риккобонидің жалғасы жазылған, бірақ ол да толық емес.
La Vie de Marianne (The life of Marianne: or, the adventures of the Countess of ***) is an unfinished novel by Pierre de Marivaux and illustrated by Jakob van der Schley. The novel was written in sections, eleven of which appeared between 1731 and 1745. A Continuation was produced by Madame Riccoboni, but this too is incomplete.
Талдау
"Марианнаның өмірі" кітабының табысты болуы автордың, оның заманының, кейіпкерлері мен оқырмандарының арасындағы кемелді сәйкестіктің арқасында болды. Бұл еңбегінде Марво көптеген суреттерден гөрі көрегендік пен шешендік танытып, тақырыпты нақты әрі нақты суреттеген. Қиындықтар мен оқиғалар сюжетке байланысты, олардың шешімін кейінге қалдырып, сюжеттің тартымдылығын арттырады. Мариво кейіпкерлерді нақты тұлғаларға ұқсатып қана қоймай, сонымен қатар жалпы адамдардың, әсіресе оның заманының адамдарының болмысын бейнелейді. "Марианна өмірі" өз замандастарының көңілінен шықты. Олар кішігірім бастамасынан бастап жас жетімнің саяхатқа шығуын ұнатады. Романның аяқталмағандығына байланысты нақты мәліметтер белгісіз болса да, танылу мен байлыққа қол жеткізуге дейін қиын сынақтарға тап болды. Мариво роман жанрын тиімді пайдаланып, әртүрлі 18-ғасыр әлемінің көрнекті және ешқашан бірқалыпты суретін суретке түсірді. Жаңаша инновация ретінде, қиял-ғажайыптар оқиғаға жан серпіп, жанқиярлықпен бірге, ой-пікірлер де әсерлі ой-пікірлер де әсерге толы. Суреттер, ойлар, анекдоттар бірін-бірі толықтырып, бір-бірімен ұқыпты байланысады. Кейіпкерлер мұқият зерттеліп, оларға нақты өмір сыйланады. Автордың сюжеттен толықтай бас тартып, Марианнаға тікелей сөйлеуге мүмкіндік беруі иллюзияны күшейтеді және оны оқырманның санасында күмәнсіз ұстайды. Марианна өзін шынайы сезініп, оқырманға оқиғаның өзекті рөлін ойнаған адамның жазған оқиғасын оқып отырғанына сенбеу қиын. Кейіпкерлер жақсы анықталады, берік және қолдау табады. Мариво өзінің қаһармандығын ерте ойлаудың, ақыл-ойдың, ерекшеліктің және сұлулықтың бейнесі ретінде жасайды. Оның тууының құпиясы оған тиесілі атрибуттарға сенімділік береді, ол қызығушылықты күшейтеді. Марианнаның жан дүниесінде ашық, мақтаныш пен ақыл-ойы бар, оның ішінде табиғи және оңай сезінетін кокеткелік бар. "Марианнаның өмірі" көркемдікке толы, бірінші тұлғада баяндалған оқиғалар әлемдегі әйелдің уақыт өткен сайынғы ойларын бөлісу үшін тамаша таңдау болып табылады. Жастық шағы туралы әңгімелескенде, Марианнаның аурасы үлкен әйелдің аурасын шашып шығады. Жылдар өткен сайын Марианнаның, қазір графша болған, жан-жақтылығы суып, оның сөзінде бақыттылық әдетіне деген көзқарасынан біршама алыстаған болса да, ол өз әңгімесінде келтірген пікірлер, ойлар мен сезімдерді талдау, егер оқырман оларды надан бақылаушының қаламнан келгенін елестетсе, құмарлықты суытады. "Марианнаның өмірі" кітабының он екінші бөлігін толықтай Мари Жанна Риккобони жазған. Өз уақытында ол Маривоның стилін шеберлікпен қабылдағаны үшін мақтау алды, бірақ түпнұсқаға адалдық сезімі қазіргі заманға дейін сақталмады.
The success of La Vie de Marianne owes much to the perfect alignment between the author, his era, the characters, and the readers. In this work, Marvaux displayed a level of insight and eloquence that surpassed many, skillfully depicting the subject with rich details that closely adhere to reality. The narrative, with its intricate twists, seamlessly weaves through numerous incidents, intricately connected to the plot, enhancing its appeal while delaying the resolution. Marivaux effortlessly portrays characters that not only resemble specific individuals but also capture the essence of people in general, particularly those of his time. La Vie de Marianne resonated with its contemporaries, who enjoyed following the journey of a young orphan from humble beginnings, facing challenging trials before achieving recognition and fortune, even if the specifics remain unknown due to the unfinished nature of the novel. Marivaux effectively utilized the novel genre to paint a vivid and never monotonous picture of the diverse 18th century world. In a novel innovation, intellect breathes life into the narrative alongside passion, interwoven with insightful reflections seamlessly integrated into the action. Representations, reflections, and anecdotes charmingly intertwine, enhancing each other. Characters are meticulously studied, granting them tangible life. The author's complete withdrawal from the narrative, allowing Marianne to speak directly, enhances the illusion and undoubtedly sustains it in the reader's mind. Marianne feels so authentic that it's challenging for the reader not to believe they are reading an account from someone who genuinely played a pivotal role in the recounted adventures. The characters are well defined, firm, and supported. Marivaux crafts his heroine as an epitome of premature reason, intelligence, distinction, and beauty. The mystery surrounding her birth adds credibility to the attributes attributed to her, intensifying the interest she evokes. Marianne embodies a mix of frankness, pride, and reason, infused with a hint of coquetry that feels natural and effortless. La Vie de Marianne exhibits artistry, with the first person narrative proving an excellent choice for a woman of the world to share her confidences as she reflects on the passage of time. When recounting her youthful impressions, Marianne exudes the aura of a great lady. Though the years may have tempered Marianne's vivacity, now a countess, and introduced a touch of detachment from the habit of happiness into her expression, the remarks, reflections, and sentiment analyses she weaves into her story would seem to cool passion if the reader imagined they came from the pen of a naive observer. The twelfth part of La Vie de Marianne was entirely written by Marie Jeanne Riccoboni. In her time, she received praise for adeptly adopting Marivaux's style, yet this impression of fidelity to the original did not endure into the modern age.
Сюжет
Ренненің маңында ауылдағы тұрғын үйді жалға алғаннан кейін, баяндаушы үй ішінде бірнеше кітап табады, онда әйелдің өз қолымен жазған әңгімесі баяндалады. Достарының өтінішіне жауап ретінде ол оның естеліктерін редакциялауға және жариялауға келіседі. Автобиографияда өзін Марианна деп атаған ханым графша, жазу кезінде шамамен елу жаста. Ол өзінің өткенін жақын досының өтінішімен айтып отырғанын түсіндіреді, ол оны өмірінің толық оқиғасын бөлісуге шақырды. Сол әңгімесінде Марианна досының кеңесіне құлақ асып, өзінің жетіспеушілігінен қорқатынына қарамастан жазуға кіріседі. Оның ата-анасы өлтірілген тонаудан аман қалған алғашқы жылдары болған қайғылы оқиға оның шығу тегін құпияға айналдырады. Марианнаны ауылдағы діни қызметкердің әпкесі тәрбиелеп, ол әсем, мойынсұнғыш қызға айналады. Жағдай оларды Парижге баруға мәжбүрлейді, бірақ діни қызметкердің әпкесі қайтыс болғаннан кейін Марианна жалғыз қалады. Ол үмітсіз күйінде монахтан көмек сұрайды, ол оны білім алуына көмектесуге дайын бай адам - мистер Клималмен таныстырады. Алғыс білдірген, бірақ масқараланған Марианна Климальдың романтикалық ниеттерін білмей, оның сыйлықтарын қабылдайды. Көп ұзамай Марианна Клималды жақсы көретінін түсінеді, бірақ оны жігерлендірмейді. Тағдырдың бір бұрылысы оны Valville, шіркеуде кездескен жас дворянмен таныстырады. Өзінің жағдайы мен Клималмен байланысын айта алмай, Марианна өзін қарым-қатынастардың күрделі желісіне түсіп қалғандай сезінді. Клималдың ұсынысы мен Валвиллдің күтпеген келуі жағдайдың түйіспелі екенін көрсетеді. Өз атын сақтап қалу үшін Марианна Клималды Вальвиллге түсіндіруді сұрайды, бұл қоғамдық жанжалға әкеледі. Масқараланып, жалғыз қалған Марианна абыстайға пана іздеп барады, онда мейірімді әйел оған қолдау көрсетуге ұсыныс жасайды. Бұл әйел Вальвильдің анасы, мадам де Миран. Ол Марианнаның ізгілігі мен кінәсіздігіне таңғалады, оның ұлының Марианнаға деген сүйіспеншілігін біледі. Мадам де Миран Марианнаның көмегін іздеп, Валвиллге үйленуге көндіру үшін, олар кездесетін әлеуметтік қиындықтарды мойындайды. Марианна махаббат және мадам де Миран үшін Вальвильмен қарым-қатынасын құрбан етіп, оны ұмытуға көндіреді. Марианнаның асыл тұсына таң қалған мадам де Миран олардың махаббатын қоғамның үкімдеріне қарсы қорғауға дайын. Апат кезінде Клималь, мадам де Миранның ағасы, өлмес бұрын Марианнаға жасаған қылмысын мойындап, оған аздаған байлық қалдырады. Марианна монастырда өмір сүруді жалғастырады, ол мадам де Миранның досының қызы ретінде таныстырылады. Алайда, аңыздар таралып, Марианнаны ұрлап алып, басқа монастырға апарады және ультиматум береді: монах боласың немесе басқа біреуге үйленесің. Марианна екеуін де таңдамайды және ортақ адамға қарайды, бұл министр ұйымдастырған сотқа әкеледі. Мадам де Миран мен Вальвилл Марианнаны қолдауға келеді, оның ізгілігі мен адалдығын көрсетеді. Марианнаның әсерінен министр бұдан әрі араласпауға шешім қабылдайды. Марианнаның бақытсыздығы Вальвиллдің жаңа интернатты, мадемуазель Уортонды жақсы көретінін білдіреді. Жүрегі жараланған Марианна екі жігіттің ұсыныстарын алады, бірақ ол әлі де оны жақсы көретін болса да, өзін Вальвильден алыстатуды таңдайды. Жазбалар Марианның өміріндегі жаңа оқиғалар туралы уәждермен аяқталады, көп нәрсе айтылмайды.
Soon after leasing a countryside residence near Rennes, the narrator discovers several notebooks within the house, chronicling the narrative of a lady presented in her own handwriting. Responding to the request of his friends, he consents to edit and publish her memoir. The lady, identifying herself as Marianne in the autobiography, is a countess, approximately fifty years old at the time of her writing. She clarifies that she recounts her past at the behest of a close friend who urged her to share the complete story of her life. In that story, Marianne, following her friend's advice, takes up writing despite fearing her inadequacy. The tragic event from her early years, surviving a robbery that killed her parents, leaves her origins shrouded in mystery. Raised by a village priest's sister, Marianne grows into a graceful, obedient girl. Circumstances force them to Paris, but the priest's sister's death leaves Marianne alone. Desperate, she seeks help from a monk who introduces her to Mr. Klimal, a wealthy man willing to support her education. Grateful but humiliated, Marianne accepts gifts from Klimal, unaware of his romantic intentions. Soon, Marianne realizes Klimal's love but decides not to encourage him. A twist of fate introduces her to Valville, a young nobleman she encountered in church. Unable to reveal her situation or her connection to Klimal, Marianne finds herself entangled in a complex web of relationships. Klimal's proposal and Valville's unexpected arrival expose the tangled situation. In a bid to salvage her reputation, Marianne implores Klimal to explain to Valville, leading to a public confrontation. Humiliated and abandoned, Marianne seeks refuge with an abbess, where a kind lady offers to support her. This lady turns out to be Valville's mother, Madame de Miran. She admires Marianne's virtue and innocence, learning of her son's love for Marianne. Madame de Miran seeks Marianne's help to convince Valville to marry her, acknowledging the societal challenges they will face. Marianne, for the sake of love and Madame de Miran, sacrifices her relationship with Valville and persuades him to forget her. Madame de Miran, impressed by Marianne's nobility, consents to their union, ready to defend their love against societal judgments. Tragedy strikes when Klimal, Madame de Miran's brother, confesses his wrongdoing towards Marianne before his death, leaving her a small fortune. Marianne continues to live in a convent, introduced as the daughter of Madame de Miran's friend. However, rumors spread, and Marianne is kidnapped, taken to another monastery, and given an ultimatum: become a nun or marry someone else. Marianne chooses neither and is placed under the care of a mediocre man, leading to a trial orchestrated by the minister. Madame de Miran and Valville arrive to support Marianne, showcasing her virtue and devotion. The minister, impressed by Marianne, decides not to interfere further. Marianne's misfortunes continue when Valville becomes infatuated with a new boarder, Mademoiselle Wharton. Marianne, heartbroken, receives proposals from two suitors but chooses to distance herself from Valville, even though she still loves him. The notes end with hints of further adventures in Marianne's life, leaving much untold.