Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эварт Милн (1903 жылы 25 мамыр - 1987 жылы 14 қаңтар) - әртүрлі кітаптардың мұқабаларында өзін "Испаниядағы Азамат соғысы кезінде мачта алдындағы теңізші, жедел жәрдем жүргізушісі және курьер, 2-дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін Англияда жер жұмысшысы және ипотекалық менеджер" және "Ұлттық, саяси, әлеуметтік және жай ғана адамзаттық жоғалған істердің құмаршысы" деп сипаттаған ирланд ақыны.
Ewart Milne (25 May 1903 – 14 January 1987) was an Irish poet who described himself on various book jackets as "a sailor before the mast, ambulance driver and courier during the Spanish Civil War, a land worker and estate manager in England during and after World War 2" and also "an enthusiast for lost causes – national, political, social and merely human".
Поэзия
The Times газетінің некрологында жазылғандай, Милн "жас кезінде басымдықты иеленген кельттік түнек мектебіне қарсы шықты", Ятстың кейінгі поэзиясы өзінің бұрынғы өлеңінде белгіленген түнек модасын жоюға тырысты. Сонымен қатар, Милн өзінің замандастарымен жиі поэтикалық диалогқа кірісті, бірақ Йейтспен қатар, олардың қатарында Езра Пунд, Дилан Томас және Сильвия Плат және басқалар бар. Шын мәнінде, Милнге әсер еткен ирландтық көздер Йейтспен салыстырғанда мүлдем басқа еді. Ол өзінің әңгімелесуінде де, өлеңінде де екі түрлі мұрасының арқасында ұмытылып кеткеніне шағымданады: "Англистер мені ағылшын емес деп біледі, ал ирландтар мен ағылшынмын". Ол санаттауға қарсылық білдірді, ал Ирландия теңізінің арғы жағында тұратын жері өзгерді, бұл мәселені одан әрі көбейтті. 1970 жылдан бастап Испанияда Азамат соғысында атқарған рөлі оның есімін қайта жаңғыртты және оны жалғастыруда. Ол бұл тақырыпта жазған өлеңдері негізінен екінші кітабындағы бір бөлімге ғана шектелген, Ирландиядан хат (1940). Бұларға ол кезде жазған автобиографиялық негізделген әңгімелер қосылды, олардың үшеуі ғана 1930 жылдары жарық көрді; олар және қалған төртеу, сондай-ақ оның қару-жарақ саудасына қатысы туралы кейінірек жазған есебі 1985 жылы ғана пайда болды (Трамптар аяқталмай, Скай аралы). Мильннің поэзиясы өте әртүрлі болды және оның ішінде жеңіл, ауыр және сексуалдық. Ең жақсысы, ол ұзақ мерзімді баяндауды, ырғақты риториканы қолданды. Оның екі томдық таңдамалы өлеңдерінде осыған және бірнеше jeux d'esprit-ке жақсы мысалдар бар: Diamond Cut Diamond (Лондон 1950) және A Garland for the Green (Лондон 1962). Соңғысын таңдау Патрик Галвин мен Тельма Милнге Дублинге қайтып оралғанға дейін қалдырылды және оның жазуының ирланд жағын баса көрсетті. Кейінгі жылдары оның поэзиясы автобиографиялық болып кетті. Мильннің 80 жасқа толуына негізінен оның жасына арналған "Қойылған жапырақ" (Аквила, Скай аралы, 1983) атты өлеңдер кітабының, сондай-ақ Prospice әдеби журналының арнайы санының (#14) және Дублинде бір сағат бойы өлең оқыған. Ол өлер алдында "Сынған аркалар" атты жинағын аяқтау үстінде жұмыс істеген, бірақ ол ешқашан жарық көрген жоқ.
Milne "set himself against the Celtic Twilight school which had dominated his youth", as The Times obituary put it, much as Yeats's later poetry sought to undo the twilit fashion set by his own earlier verse. In addition, Milne frequently entered into a poetic dialogue with his contemporaries, but besides Yeats these included Ezra Pound, Dylan Thomas and Sylvia Plath, among many others. In reality, the Irish sources that inspired Milne were quite other than Yeats. Both in his conversation and in his poetry, Milne used to complain of being passed over because of his dual heritage: "The English see I am not English To the Irish I am Anglo." He resisted categorisation, and his changes of residence back and forth across the Irish Sea only added to the problem. From the 1970s onwards, the part he had played during the Spanish Civil War brought his name back into notice and continues to do so. The poems he wrote on the subject were largely confined to a section in his second book, Letter from Ireland (1940). These were supplemented by the autobiographically based stories he wrote at the time, only three of which were published in the 1930s; they and the remaining four, plus a later account of his involvement in a gun running deal, appeared only in 1985 (Drums Without End, Isle of Skye). Milne's poetry was very varied and included the slight, the serious and the sexy. At its best it employed a fluent long lined narrative, a rhythmically driven rhetoric. There are good examples of this, and of several jeux d'esprit, in his two volumes of selected poems: Diamond Cut Diamond (London 1950) and A Garland for the Green (London 1962). Selection for the latter was left to Patrick Galvin and Thelma Milne prior to the move back to Dublin and over emphasises the Irish side of his writing. In later years his poetry became increasingly more autobiographical. Milne's 80th birthday was celebrated by the publication of a book of poems largely centred on his youth, The Folded Leaf (Aquila, Isle of Skye, 1983), as well as a special issue of the literary magazine Prospice (#14) and an hour long poetry reading that he gave in Dublin. He was working to complete another collection, The Broken Arcs, just before his death, but it was never published.