Кіріспе
Оскар Уайльдтың 1891 жылғы очергі "Социализмдегі адамның жаны" - Оскар Уайльдтың 1891 жылғы очергі. Онда ол либертариандық социалистік дүниетанымын және қайырымдылықты сынға алады. "Адамның жаны" кітабын жазу Уайльдтың анархистік философияға айналуынан кейін, Пётр Кропоткиннің шығармаларын оқығаннан кейін болды. "Адамның жаны" атты еңбегінде Уайльд капитализм жағдайында "адамдардың көпшілігі өз өмірлерін зиянды және асыра сілтеген альтруизмге батырып, оларды бұзады" деп айтады: олар өздерінің шынайы таланттарын түсінудің орнына, капитализм тудырған әлеуметтік мәселелерді шешу үшін уақыттарын текке кетіреді, олардың ортақ мәселесін алып тастамайды. Осылайша, қамқор адамдар "кедейлікте көріп отырған жамандықтарды жоюға барынша тырысады, бірақ олардың шаралары ауруды емдемейді, тек оны ұзартады" өйткені, Уайльд айтқандай, "нағыз мақсат - кедейлікті жоятын қоғамды қайта құру".
"The Soul of Man Under Socialism" is an 1891 essay by Oscar Wilde in which he expounds a libertarian socialist worldview and a critique of charity. The writing of "The Soul of Man" followed Wilde's conversion to anarchist philosophy, following his reading of the works of Peter Kropotkin. In "The Soul of Man" Wilde argues that, under capitalism, "the majority of people spoil their lives by an unhealthy and exaggerated altruism—are forced, indeed, so to spoil them": instead of realising their true talents, they waste their time solving the social problems caused by capitalism, without taking their common cause away. Thus, caring people "seriously and very sentimentally set themselves to the task of remedying the evils that they see in poverty but their remedies do not cure the disease: they merely prolong it" because, as Wilde puts it, "the proper aim is to try and reconstruct society on such a basis that poverty will be impossible."
Шолу
Уайльд мейірімділік пен альтруизмді проблема ретінде көрмеді; оны алаңдатқан нәрсе - мәселенің тамырын шешпейтін жолмен оның дұрыс қолданылуы: "алтруистік ізгіліктер бұл мақсатты жүзеге асыруға кедергі келтірді. Ең нашар құл иелері құлдарына мейірімді болған адамдар болған сияқты, және осылайша жүйеден зардап шеккендер оның қорқынышын түсінуге және оны қарастырғандар түсінуге жол бермеді, сондықтан Англиядағы қазіргі жағдай бойынша ең көп зиян келтіретін адамдар жүйеді сақтап жүріп, ең көп жақсылық жасауға тырысатын адамдар. Уайльдты ең көп уайымдаған нәрсе - адамның жаны; ол кедейлікті және оның себептері мен салдарын "Социализмдегі адамның жаны" атты еңбегінде талдағанда, оны жай ғана кедейлердің материалдық әл-ауқаты емес, қоғамның оларға өзін-өзі түсіну мен ағарту формасына қол жеткізуге мүмкіндік бермеуі. Ол назареттік Исаны жоғары индивидуализмнің символы ретінде қабылдады. Уайльд социализмді жақтады, ол "индивидуализмге әкелетіндіктен ғана құнды болады" және "байланысты бәсекелестіктің орнына алмастырып, қоғамды толықтай салауатты организмнің тиісті жағдайына қайтарады және қоғамның әрбір мүшесінің материалдық әл-ауқатын қамтамасыз етеді". Джульет Жак эсседе социализмді жүзеге асыру үшін саяси іс-қимыл туралы ешқандай ұсыныс жасалмайтынын атап өтті: керісінше, жеке меншік жойылған болжамдық социалистік қоғамда суретшілердің мүмкін өмірін талқылайды. Уайльд өзін-өзі толық дамыту мен өнерге берілгендік үшін қажетті саяси жағдайларды зерттеді, "Өнер - бұл индивидуализм, ал индивидуализм - бұл алаңдататын және ыдырайтын күш. Оның баға жетпес құндылығы да осында жатыр. Өйткені ол типтің бірқалыптылығын, әдет-ғұрыптың құлдығын, әдет-ғұрыптың төрешілігін және адамды машина деңгейіне дейін төмендетуді бұзуға тырысады". өзін анархист деп жариялады. Кропоткин өз кезегінде Уайльдтың шығармашылығына құлшылық еткен: Роби Росспен хат алысқанда, ол Уайльдқа анархистік қозғалыста "ең терең қызығушылық пен жанашырлық" туралы жазды және "Социализмдегі адамның жаны" "қалыпталуға лайық" деген сөздерді қамтығанын айтты. Анархист тарихшы Джордж Вудкок үшін "Уайльдтың "Социализмдегі адамның жаны" атты еңбегінде мақсаты - суретшіге ең қолайлы қоғамды іздеу. Уайльд үшін өнер - ең жоғарғы мақсат, оның ішінде ағартушылық пен қайта жаңғыру бар, оған қоғамдағы барлық басқа нәрселер бағынылуы керек. Уайльд анархистті эстет ретінде бейнелейді". Вудкок бұл эсседі "1890-шы жылдардағы әдеби анархизмге ең үлкен үлес" деп атады және оны негізінен Уильям Годвиннің ой-пікірінің әсерімен тапты. және кітап.
Басылымдар
Оскар Уайльд, Оскар Уайльдтың толық шығармалары, 5-ші басылым, (Лондон: Коллинз, 2003), 1174 1197 беттер. (Бесінші басылым - Колинстің толық жинағы "Жүз жылдық баспасының" [төртінші басылымының] қазіргі түзетілген нұсқасы; 1999 жылы алғаш рет жүз жылдық басылымда орынсыз кеткен өте ұзын абзацтың орны түзетілді; 2000 жылға дейінгі қазіргі басылымдардың көпшілігінде абзац орынсыз орналасқан). Оскар Уайльд, Оскар Уайльдтың толық шығармалары. IV том: Сын: Тарихи сын, Ниеттер, Адамның жаны, Джозефин М. Гай, редактор. (Оксфорд: Оксфорд университетінің баспасы, 2007), 231 268 бет. (ОПУ-ның вариорум басылымы қате орналастырылған абзацты бастапқы орнында сақтайды).