Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Haathi Mere Saathi - 1971 жылы түсірілген үнді тіліндегі драмалық фильм. М. А. Тирумагамның режиссері, Салим Жавед (Салим Хан мен Жавед Ахтар) сценарий жазған, Индер Радж Ананд диалогтарын жазған. Фильм Диснейдің әсеріне ие, бірақ үндістердің көңілінен шыққан. "Хати мерэ саати" 1971 жылы ең үлкен хит болып, ол кинодағы ең көп кассалық түсірілімге ие болды. Фильмде Раджеш Ханна мен Танужаның рөлдері бар. Бұл фильм сол кезде Оңтүстік Үндістан продюсерлерінің ең үлкен хиті болды. Тарихи туындыны продюсер Сандоу М.М.А. Чиннаппа Тевар жазды. Тевар фильмде кішкентай камео рөлін де сомдаған. Фильмнің режиссері мен редакторы - Тевардың ағасы М. А. Тирумугам. Фильмнің музыкасын Лаксмикант Пярелал, ал әнін Ананд Бакши жазған. Бұл фильмде Салим Жавед (Салим Хан мен Жавед Ахтар) алғаш рет бірге жұмыс істеді. Фильм Сандоу М. М. А. Чиннаппа Тевардың 1967 жылғы "Дейва Чеял" фильмінің желісі бойынша түсірілген. Бұл фильмнің табысынан кейін Тевар оны 1972 жылы Тамилге қайта түсіріп, Налла Нерам деп атады. Бұл фильм 1969-1971 жылдар аралығында түсірілген 17 фильмнің қатарында, Марайада және Андаз атты екі батырлық фильмдері 1969-1971 жылдар аралығында түсірілген 15 фильмнің қатарында.
Haathi Mere Saathi is a 1971 Indian Hindi language drama film, directed by M. A. Thirumugam, with screenplay written by Salim–Javed (Salim Khan and Javed Akhtar) and dialogues by Inder Raj Anand. The movie has a Disneyesque appeal with an Indian twist. Haathi Mere Saathi was the biggest hit of 1971 going by box office collections, and was also critically acclaimed. The film stars Rajesh Khanna and Tanuja. The film at that point in time was the biggest hit ever made by a South Indian producer in Hindi. The story was written by producer Sandow M. M. A. Chinnappa Thevar who is of Tamil origin and owned Devar Films in Tamil Nadu. Thevar also played a small cameo in the film. Directed and edited by Thevar's brother M. A. Thirumugham, it had music by Laxmikant Pyarelal and lyrics by Anand Bakshi. The film was also the first collaboration of Salim Javed (Salim Khan and Javed Akhtar), who were officially credited as screenplay writers. The film was based on Sandow M. M. A. Chinnappa Thevar's 1967 Tamil movie Deiva Cheyal. After the success of this movie, Thevar remade it in Tamil again in 1972 as Nalla Neram. This film is counted among the 17 consecutive hit films of Rajesh Khanna between 1969 and 1971, by adding the two hero films Marayada and Andaz to the 15 consecutive solo hits he gave from 1969 to 1971.
Сюжет
Жетім қалған Раджу төрт пилмен бірге өмір сүру үшін көше бұрыштарында өнер көрсетуі керек. Ақырғы оқиғасы - жетім бала кезінде олар оның өмірін барс құтқарып қалған. Уақыт өте келе ол оны үлкен етіп, әртүрлі жабайы жануарлар мен оның пілдері тұратын жануарлар дүниесін (Пяр Ки Дунья) құрады, олардың ішінде Раму оған ең жақын. Бірте-бірте ол байлық жинап, жеке зоопарк салып, онда жолбарыстар, арыстандар, аюлар және төрт пил тұрады. Ол барлық жануарларды досындай көреді. Ол Танумен танысады, екеуі де ғашық болады. Тануның бай әкесі Ратанлал бұл одаққа қарсы, бірақ кейіннен жеңіліп, жас жұпқа үйленуге рұқсат береді. Алайда, көп ұзамай-ақ, Тану өзін елемейтін сезінеді. Балалары дүниеге келгеннен кейін жағдай нашарлайды, ал Тану, филдер баласына зиян келтіреді деп қорқып, Раджуға филдер мен оның отбасы арасында таңдау жасауды айтады. Раджу өмір бойы достарын әйелі мен ұлына қарағанда таңдағанда, Раму бөлінген жұпты біріктіруге шешім қабылдайды, бірақ отбасын және баланы зұлым Сарван Кумардан құтқару үшін ол өз өмірін құрбан етеді.
Orphaned Raju, in the company of four elephants, has to perform with them at street corners, in order to survive. The back story is that as an orphan, they have saved his life from a leopard. In time, he makes it big, and starts Pyar Ki Duniya (The World of Love), a zoo in which various wild animals reside along with his elephants, among whom Ramu is closest to him. Slowly he amasses a fortune, and is able to build his own private zoo, housing tigers, lions, bears, and of course the four elephants. He treats all the animals as his friends. He meets with Tanu, and both fall in love. Tanu's rich dad, Ratanlal, is opposed to this alliance, but subsequently relents, and permits the young couple to get married. However, trouble looms soon after as Tanu feels neglected. Things worsen when their child is born, and Tanu, fearing physical harm to her child from the elephants, tells Raju to choose between the elephants and his family. When Raju chooses his lifelong friends over wife and son, Ramu decides to bring the estranged couple together, but to save the family and the child from the villainous Sarwan Kumar, he sacrifices his life.
Даму
Жавед Ахтарға фильмнің қалай түсірілуі туралы сұрақ қойылса, ол былай дейді: "Бір күні ол Раджеш Ханна Салимсабқа барып, оған Девар мырзаның үлкен қол қою сомасын бергенін айтты, ол оның бунгалосы Аширвад үшін төлемді аяқтай алады. Бірақ бұл фильм Деива Чеялды қайтадан түсірген, ал түпнұсқаның сценариі қанағаттанарлық емес еді. Егер сценарийді дұрыс орындасақ, ақша да, несие де аламыз деп уәде берді. "Мен мұндай қорқынышты сценарийді жасай алмаймын", - деді ол. "Мен оны тастай алмаймын, өйткені маған ақша керек! " деп жазылады.
Javed Akhtar on being questioned as to how the film came about, said "One day, he Rajesh Khanna went to Salimsaab and said that Mr. Devar had given him a huge signing amount with which he could complete the payment for his bungalow Aashirwad. But the film was a remake [of Deiva Cheyal] and the script of the original was far from being satisfactory. He told us that if we could set right the script, he would make sure we got both money and credit. "I can't do such a terrible script," he said. "And I can't leave it because I need the money! '".
Кассалық жинақ
"Хати мерэ саати" 1971 жылы ең көп табыс әкелген үнді фильмдерінің бірі болды. Үндістанда оның таза табысы 35 болды және оның жалпы ішкі жалпы көлемі 70 (US $ 9.34 миллион) 1971 жылы (салыстырмалы немесе 3.65 млрд. 2017 жылы) Кеңес Одағы: 8.7 млн. SUR (US $ 11.54 млн. 93.5 млн.) ефнннн8.1016 1974 жылы АҚШ долларына үнді рупиясы Фильмнің шетелдегі кеңестік жалпы көлемі 8.7 млн. рубль (, немесе 93.5), 1974 жылы 11.54 АҚШ долларына тең, бұл соңғы жылдары инфляциямен бірге шамамен 3,72 млрд. Фильмнің бүкіл әлемдегі жалпы табысы (Индия мен Кеңес Одағыны қоса алғанда) 2017 жылы болғанға тең болды.
Haathi Mere Saathi was the highest grossing Indian film of 1971. In India, its net income was 35 and its total domestic gross was 70 (US$9.34 million) in 1971 (equivalent to or 3.65billion in 2017)
Soviet Union: 8.7 million SUR (US$11.54 million, 93.5 million)efn|8.1016 Indian rupees per US dollar in 1974 The film's overseas Soviet gross was 8.7millionrubles (, or 93.5), equivalent to US$11.54 in 1974 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million (3.72billion) with inflation. The film's total worldwide gross (including India and the Soviet Union) was , equivalent to in 2017.
Марапаттар
Бұрын "Пяр ки Дунья" деп аталатын фильм әнші әнші Ананд Бакши үшін Жануарларға қатыгездік жасауды болдырмау қоғамынан (SPCA) арнайы сыйлық алды. Оның HMV-дегі музыкасы (сонда Сарегама белгілі болды) сату үшін күміс диск алды, бұл оны граммофоннан шыққан алғашқы үнділік рекордқа айналдырды.
Earlier titled Pyar Ki Duniya, the film also won a special award from the Society for Prevention of Cruelty to Animals (SPCA) for lyricist Anand Bakshi. Its music on HMV (as Saregama was known then) won a Silver Disc for its sales, making it the first ever Indian gramophone record to do so.
Қабылдау
Times of India газетінде "Хати мере саати" 40 жылдан кейін де өзінің керемет шеберлігімен теңдессіз болып қала беріп отырғаны, ал хинди киносы әлі күнге дейін өзінің мәртебесі мен табысына сай келетін тағы бір балалар фильміне қол жеткізе алмағаны айтылған.
Times of India noted that 40 years down the line, Haathi Mere Saathi remains unmatched in its enduring magic, and Hindi cinema has yet to make another children's feature to match its stature and success.
Фильмдегі цитаталар
Бір сұхбатында Танужа былай дейді: "Мен оларға фильмді Кажол алты, Таниша үш жаста болған кезде көрсеттім, ал екі апта бойы Кажол менімен сөйлеспеді !! "Ана, сіз филді өлтірдіңіз! Сенің кінәңнен ол өлуге мәжбүр болды!" - деп айқайлады. "Танша да ашуланды!" Алғашқыда қатты қорқып жүріп, кейіннен ол филдермен жұмыс істегенді ұнатады. "Олар мені қатты ұната бастады, әсіресе Рамуды ойнаған әйел фил. Бір сәтте ол мені есіктен итеріп, баласын шағып алмақшы болған жыланмен күресуге мәжбүр болды, бірақ фил маған қатты ұнағандықтан, ол бұдан бас тартты! Ақырында олар мені және құлап бара жатқан филді бөлек-бөлек суретке түсірді!" 2011 жылы 5 мамырда оның 40 жылдығында Пайарлал: "Лакшми (Лакшмикант) мен Девар керемет жақсы қарым-қатынаста болды! Девардың музыкаға деген сүйіспеншілігі, ырғақты сезінісі бар еді, оған біздің әннің тақырыбы ұнады. Бірақ, "Нафрат ки Дунья" атты қайғылы әнге қатысты дау туындады. Мен күмәнімді білдіргенімді есімде ұстаймын. Бірақ Лаксми, режиссер және Раджеш Ханна әнді қалдыруды қатты қолдады. Әннің әншісі Ананд Бакшисабтың сөздері тыңдаушылардың көңілін қосты".
In an interview, Tanuja said, "I showed them the film when Kajol was six and Tanishaa around three years old, and for two weeks Kajol did not speak to me!! "Mummy, you killed the elephant! Because of you, he had to die!" screamed Kajol! "And Tanishaa was annoyed too!" Tanuja loved working with the elephants after some initial apprehensions. "They really began to like me, especially the she elephant who played Ramu. There is a sequence where he had to push me through a door and fight a snake that was about to bite the baby, but the elephant had got so fond of me that he refused to do so! Finally, they had to shoot separate close ups of the elephant and my back and of me falling down!" On its 40th anniversary on 5 May 2011, Pyarelal recalled, "Laxmi (Laxmikant) and Devar got along fabulously well! Devar had an innate music sense and a feel for rhythm, and he loved our title track. But the tussle came up over the sad song, "Nafrat Ki Duniya", which was the only song sung by (Mohammed) Rafisaab in the film. I recall voicing my doubts. But Laxmi, the director and Rajesh Khanna were staunchly in favour of keeping that song. And the audience cried with the song and Anand Bakshisaab's lyrics."