Кіріспе
Апостолдық синдикт - бұл католиктік ми, ол Киелі орынның атынан және өкілеттігімен, уақытша жағдайларды және әсіресе францискан монастырларын қолдау мен пайдасына арналған ақшалай қайыр-садақаны қамқорлық пен азаматтық басқаруды қабылдайды және олардан бауырластардың қажеттіліктерін қамтамасыз етеді.
Тарих
Кіші Монахиняларға корпоративтік және жеке меншік конституция немесе ережемен тыйым салынды. Орденнің алғашқы жылдары бұл ережені сөзбе-сөз сақтау, мүмкіндігінше, ешқандай қиындық туғызған жоқ; бірақ уақыт өте келе, және тәртіп үлкен ұйым ретінде дамып, бүкіл әлемге тарады, сансыз қиындықтарға тап болды және ғасырлар бойы жалғасқан quaestio de paupertate. Франциск Ассизидің сөздері мен толық "иесіздену" рухы мүмкіндігінше сақталып, қорғалу үшін папалар монастырдан алынған барлық мүлікке иелік етудің fictio juris әдісін қабылдады. Осылайша, монахтар заңды түрде жай ғана пайдаланушылар ретінде қарастырылды, мұралық құқық Рим папасына берілді, егер донорлар өз атынан нақты сақтап қалған жағдайда ғана. Алайда, жеке мүддеге ие мүліктерді азаматтық басқару меншік актісі болғандықтан, және бұл ережемен тыйым салынғандықтан, мұндай басқаруды Киелі орын тағайындаған немесе кем дегенде уәкілеттік берген басқарушы жүзеге асыруы керек еді. Николай III Декреті бойынша "Exiit qui seminat" (м. 1279 ж. 14 тамыздағы No 2) жарлығымен, Апостолдық Синдикті тағайындау билік иелері немесе орденнің кардинал қорғаушысына тиесілі болды; кейде епископтар бұл мәселеде олардың өкілі ретінде әрекет етті; бірақ Мартин IV ("Exultantes", 18 қаңтар 1283) өздерінің құзыреті шегінде орденнің басшыларына - генералға, провинциалдарға және custodes - жағдайларға байланысты синдиктерді тағайындау және жоюға өкілеттік берді. Мартин IV және оның мұрагерлері Мартин V ("Constitutiones Martinianae" in Wadding, "Annales", X, 301) және Пауль IV ("Ex Clementi", 1 шілде 1555) Синдикустың үлкен өкілеттігі Синдикус коммуниске қарама-қайшы Синдикус Мартинян атауын берді. Соңғысы Николай III (Exiit) және Клемент V ("Exivi de Paradiso", 6 мамыр 1312), тек жылжымалы мүлікпен (бағалы заттарды қоспағанда) және сатып алу ақшасымен айналыса алатын. Мартиниялық синдикт, екінші жағынан, монахтар атынан Киелі орынның сенімгері және өкілі ретінде, барлық жылжымалы және жылжымайтын мүлікті (ақшалай ұсыныстар, мұралар және сыйақылар) қабылдап, иеленуі мүмкін және оның сенімін жүзеге асыру үшін сот процесін бастауы және ол пайдасына әрекет еткен қауымның мүддесін қорғау үшін қажетті деп саналатын басқа да шараларды қабылдауы мүмкін. Апостолдық синдика мен оның әйелі мен балаларына барлық және әр түрлі индульгенциялар, кешірімдер мен артықшылықтар берілді, олар монахтардың өздері алған немесе алатын қасиетті орыннан (Клемент VII, "Dum Consideramus", 16 сәуір 1526 ж.).