Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Манкус (кейде манкосус немесе басқаша жазылады, арабша manqūsh منقوش) - ерте ортағасырлық Еуропада қолданылған термин, ол алтын монетаны, 4.25 г алтын салмақты (Исламдық алтын динарына тең, сондықтан Византиялық солидустан жеңіл) немесе отыз күміс пенске есептік бірлікті білдіреді. Бұл ақшаның құны шебер жұмысшының, мысалы қолөнершінің немесе сарбаздың бір айлық жалақысына тең болатын. Бұл мақсаттарды ажырату өте қиын болуы мүмкін: 955 жылы қайтыс болған англосаксон патшасы Эдредтің өсиетінде "екі мың алтын манкусты алып, манкус етіп соғып алу" (nime man twentig hund mancusa goldes және gemynetige to mancusan) сұранысы бар.
Term used in early medieval Europe to denote a certain gold coin
Mancus (sometimes spelt mancosus or similar, from Arabic manqūsh منقوش) was a term used in early medieval Europe to denote either a gold coin, a weight of gold of 4.25g (equivalent to the Islamic gold dinar, and thus lighter than the Byzantine solidus), or a unit of account of thirty silver pence. This made it worth about a month's wages for a skilled worker, such as a craftsman or a soldier. Distinguishing between these uses can be extremely difficult: the will of the Anglo Saxon king Eadred, who died in 955, illustrates the problem well with its request that "two thousand mancuses of gold be taken and minted into mancuses" (nime man twentig hund mancusa goldes and gemynetige to mancusan).
Мерзім
Манкус сөзінің шығу тегі ұзақ уақыттан бері пікірталасқа түсіп келеді. Қазіргі кезде манкус араб сөзінен шыққан деп қабылданады منقوش (үшеуі де сөзбе-сөз n q sh 'балқыту, ою, жазу'), ол көбінесе нумизматикалық контекстте 'жарып' деген мағынада қолданылған. Филипп Гриерсон оны латындық mancus, яғни "қате" деген қосымша сөзбен байланыстырды, бұл 8-ғасырда Италияда айналыстағы алтын монеталардың сапасы нашар екендігіне сілтеме болды. 770-ші жылдары алғаш рет пайда болғаннан кейін, манкус термині Солтүстік және Орталық Италияда тез тарады, ал 780-ші жылдары Англияға жету үшін Галлияға дейін секірді. 798 жылы Мерсия патшасы Коенвульфке жазылған Рим папасы Лев III-нің хатында 786 жылы король Офаның Римге жыл сайын 365 манкус жіберуге уәде еткені туралы айтылған. Манкус термині 9 - 11 ғасырлар аралығында ең көп қолданылған және одан кейін тек нақты орындар мен контексттермен шектелген.
The origin of the word mancus has long been a cause of debate. It is now generally accepted that mancus derives from the Arabic word منقوش (from the triliteral verbal root n q sh 'to sculpt, engrave, inscribe'), which was often employed in a numismatic context to mean 'struck'. Philip Grierson once linked it to the Latin adjective mancus, meaning 'defective', which was thought to be a reference to the poor quality of gold coinage circulating in 8th century Italy. After its first appearance in the 770s, use of the term mancus quickly spread across northern and central Italy, and leapfrogged over Gaul to reach England by the 780s. A letter written in 798 to King Coenwulf of the Mercians by Pope Leo III mentions a promise made in 786 by King Offa to send 365 mancuses to Rome every year. Use of the term mancus was at a peak between the 9th and 11th centuries, and was only restricted to very specific locations and contexts thereafter.
Монеталар
Батыста айналымға шығарылған, манкус деп аталатын алтын монеталардың санын есептеу қиын. Олардың жоғары құндылығынан, мұндай монеталардың жоғалуы басқа бұйымдарға қарағанда аз болды, ал алтынның сирек болуы және оның алтынмен тығыз байланысы монеталардың қайта пайдалану үшін жиі балқытылуына әкелді. Шынында да, батыста 8-13 ғасырлар аралығында жасалған көптеген алтын монеталар белгілі бір мақсатпен аз мөлшерде соғылған және күміс монеталар сияқты коммерциялық айналымға шықпаған. Көп жағдайда олар белгілі бір билік органдарымен, мысалы, патшамен (мысалы, Мерсияның Коенвульфы), императормен (мысалы, Льюи Пейус) немесе архиепископпен (мысалы, Йорктың Вигмунд) тығыз байланыста болды. Екінші жағынан, олар ешқандай патшаға сілтеме жасамауы мүмкін және оларды шығарған қалаға (мысалы, Шартр) немесе ақша берушіге (Оффаның кезінде Лондондағы Пендред пен Циолхард сияқты) қатысты болуы мүмкін. Кейбір алтын монеталар жай ғана күміс металлдан соғылған. Батыста жасалған, мағыналы жазулары бар алтын монеталардан басқа, араб динары мен олардың көшірмелері таралған. Бір қызығы, осы динарлардың бірнешеуі, соның ішінде Мерсиялық Оффаның есімін бейнелейтін атақты үлгісі, 157 жылы (773 немесе 774 жылы) жасалған түпнұсқаға негізделген. Мұның нақты мәні белгісіз: бұл осы жылдың монеталарының мұқият көшірмелері кеңінен таралған болуы мүмкін немесе осы жылдың көптеген динары батысқа қандай да бір себептермен кірген болуы мүмкін. Бастапқы ортағасырлық алтын монеталардың батыстағы сақталған үлгілері бастапқы қордың өте кішкентай бөлігін ғана білдіретін болса да, 13 ғасырдан бұрын алтын монеталар Батыс Еуропада өте сирек кездесетінін естен шығармаған жөн: мысалы, Англияда шамамен 650-1066 жылдар аралығында мағыналы аңыздары бар сегіз ғана алтын монеталар белгілі, оларды сол кезеңнен жарты ондаған араб алтыны және мүмкін он Каролингтер алтын монеталары немесе олардың имитациясымен толықтыруға болады. Алтын монеталарды тұрақты түрде өндіру тек 13 ғасырда қайта басталды.
The number of actual gold coins circulating in the west that would have been termed mancuses is difficult to calculate. Because of their high value, such coins were less likely than other pieces to be lost, whilst the rarity of gold and its close relationship to bullion meant that coins were often melted down for re use. Indeed, many gold coins minted in the west between the 8th and 13th centuries were struck in small numbers with a specific purpose in mind, and probably did not circulate commercially in quite the same way as silver coins. In many cases they had strong associations with specific issuing authorities such as a king (e. g., Coenwulf of Mercia), emperor (like Louis the Pious) or archbishop (e. g., Wigmund of York). On the other hand, they might not reference any king at all, and may relate to the issuing city (e. g., Chartres) or moneyer (like Pendred and Ciolhard at London under Offa). Some gold pieces were simply struck from regular silver dies. In addition to these gold pieces with meaningful inscriptions issued in the west, there circulated some genuine Arabic dinars and imitations of them. Curiously, several of these imitative dinars—including the famous example bearing the name of Offa of Mercia—are based on originals struck in the year 157 AH (773 or 774 AD). The precise significance of this remains uncertain: it may be that careful copies of a coin of this year circulated widely, or that particularly many dinars of this year entered the west for some reason. For all that the surviving western specimens of early medieval gold coins must represent only a tiny proportion of the original stock, it must be borne in mind that before the 13th century gold coins were extremely rare in western Europe: in England, for instance, only eight native gold pieces with meaningful legends are known from c. 650 to 1066, which can be complemented by finds from the same period of half a dozen Arabic gold and perhaps ten Carolingian gold pieces or imitations of them. Substantial and regular production of gold coinage only resumed in the 13th century.