Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Психикалық бұзылулар психологиялық жағдай ретінде жіктеледі, ол негізінен жеке адамның қалыпты психологиялық және жиі әлеуметтік жұмыс істеуін ауыр зақымдауға жеткілікті тұлға, ақыл-ойы мен эмоциялары. Психикалық аурумен ауыратын адамдар қоғамдағы қалыпты өмір сүре алмайды. Психикалық бұзылулар бірнеше аффективті, мінез-құлық, танымдық және қабылдау компоненттерінен тұрады. Психикалық ауруларды тану мен түсіну уақыт өте келе және мәдениеттер бойынша өзгерді. Психикалық аурулардың анықтамасы, жіктелуі және емдеуі әлі де әртүрлі.
Mental disorders are classified as a psychological condition marked primarily by sufficient disorganization of personality, mind, and emotions to seriously impair the normal psychological and often social functioning of the individual. Individuals diagnosed with certain mental disorders can be unable to function normally in society. Mental disorders may consist of several affective, behavioral, cognitive and perceptual components. The acknowledgement and understanding of mental health conditions has changed over time and across cultures. There are still variations in the definition, classification, and treatment of mental disorders.
Тарих
Жылдар өте келе психикалық ауруларға қатысты қоғамның көзқарасы мен емдеу әдістері едәуір өзгерді. Психикалық ауруларды емдеудің көптеген әдістері кейіннен тиімді емес әрі қауіпті деп танылды. Бұрынғы емдеу әдістерінің бірі - трефиндеу және қан құю. Трефинация - адамның бас сүйегіне кішкентай тесік бұрғылау арқылы жын-перілерді шығарып тастау, өйткені бұл психикалық бұзылуларға қатысты бұрынғы сенім. Қан құю - химиялық тепе-теңдіктің бұзылуы психикалық бұзылыстарға әкеледі деген сенімге байланысты адамның денесінен белгілі бір мөлшерде қан құйылуы. Бұл психикалық аурулардың ғылыми негізделген себебі, бірақ екі емдеу де қауіпті және тиімсіз болды. Алайда 17 ғасырда психикалық аурулары бар көптеген адамдар білімді емдеудің жоқтығынан мекемелерге жабылып қалды. Психиатриялық мекемелер ұзақ уақыт бойы негізгі емге айналды. Алайда, көптеген жылдар бойы жүргізілген зерттеулерге, зерттеулерге және медициналық жетістіктерге қарамастан, қазіргі кездегі көптеген ем-домдар емделушілер үшін тиімді әрі қауіпсіз болып отыр. Психикалық ауруларды емдеудің алғашқы көріністері, ақыл-ой аурулары үшін алғашқы американдық аурухананы құрған Сэмюэл Уиллардтың (дәрігер) суық суға батыруын қамтиды. Психикалық бұзылуларды емдеу тарихы жылдар бойы негізінен психотерапияда (когнитивтік терапия, мінез-құлық терапиясы, топтық терапия және ЭКТ) және психофармакологияда (психикалық бұзылуларда қолданылатын дәрілер) дамудан тұрады. Психологиялық бұзылулардың себептері туралы әртүрлі көзқарастар пайда болды. Кейбіреулер психологиялық бұзылулар ми мен жүйке жүйесінің ерекше аномалияларынан туындайды деп сенді, яғни принцип бойынша оларды емдеу үшін физикалық аурулармен бірдей тәсілмен қарастыру керек (Гиппократтың идеяларынан пайда болды). Психотерапия - психикалық ауруларды емдеуде қолданылатын салыстырмалы түрде жаңа әдіс. Психикалық ауруларды емдеу үшін жеке психотерапияны қолдану 100 жылдай уақытқа созылған. Зигмунд Фрейд (18561939) психоанализде бұл ұғымды алғаш рет енгізген. Когнитивті мінез-құлық терапиясы - 1960 жылдары америкалық психиатр Аарон Т. Бектің негізін қалаған жаңа терапия. Бұл психотерапияның жүйелі және құрылымды бөлігі. Бұл аурудың алдын алудың тиімді тәсілдерін үйретуден тұрады. Әдеп-тәрбие терапиясының негізі эксперименталды психологияда жатыр. Е. Л. Торндайк пен Б. Ф. Скиннер мінез-құлық терапиясы бойынша алғашқылардың бірі болды. Конвульсивті терапияны 1934 жылы Ладислас Медуна енгізді. Ол шизофренияны емдеу үшін инъекциялар арқылы ұстамалар жасады. Ал Италияда Уго Серлетти инъекцияларды электрмен алмастырды. Осы ауыстырмалылықтан жаңа теория электроконвульсивті терапия (ЭКТ) деп аталды. Психотерапиядан басқа, психикалық бұзылуларды емдеуде дәрі-дәрмектердің кең ауқымы қолданылады. Бұл мақсатта қолданылатын алғашқы дәрілер психоактивті қасиеттері бар өсімдіктерден алынған. Луи Левин 1924 жылы осы қасиеттерге ие дәрілер мен өсімдіктерді жіктеуді алғаш рет енгізді. Психикалық ауруларға қолданылатын дәрілердің тарихы жылдар бойына өте көп дамыды. Қазіргі заманғы дәрі-дәрмектердің ашылуы ХХ ғасырда болды. Литийді, көңіл-күйді тұрақтандыратын, Джон Ф. Кейд 1949 жылы маниа ауруын емдеу ретінде ашқан, "және Хаммонд (1871) литий бромиді "депрессиямен ауыр маниа" үшін қолданған". 1937 жылы Даниэль Бовет пен Энн Мари Стауб алғашқы антигистаминді тапты. 1951 жылы Пол Шарпентье хлорпромазин антипсихотигін синтездеді.
Treatments, as well as societies attitudes towards mental illnesses have substantially changed throughout the years. Many earlier treatments for mental illness were later deemed as ineffective as well dangerous. Some of these earlier treatments included trephination and bloodletting. Trephination was when a small hole was drilled into a person's skull to let out demons, as that was an earlier belief for mental disorders. Bloodletting is when a certain amount of blood was drained out of a person, due to the belief that chemical imbalances resulted in mental disorders. A more scientific reason behind mental disorders but both treatments were dangerous and ineffective nevertheless. During the 17th century however, many people with mental disorders were just locked away in institutions due to lack of knowledgeable treatment. Mental institutions became the main treatment for a long period of time. But though years of research, studies, and medical developments, many current treatments are now effective and safe for patients. Early glimpses of treatment of mental illness included dunking in cold water by Samuel Willard (physician), who reportedly established the first American hospital for mental illness. The history of treatment of mental disorders consists in a development through years mainly in both psychotherapy (Cognitive therapy, Behavior therapy, Group Therapy, and ECT) and psychopharmacology (drugs used in mental disorders). Different perspectives on the causes of psychological disorders arose. Some believed that stated that psychological disorders are caused by specific abnormalities of the brain and nervous system and that is, in principle, they should be approached for treatments in the same way as physical illness (arose from Hippocrates's ideas). Psychotherapy is a relatively new method used in treatment of mental disorders. The practice of individual psychotherapy as a treatment of mental disorders is about 100 years old. Sigmund Freud (1856–1939) was the first one to introduce this concept in psychoanalysis. Cognitive behavioral therapy is a more recent therapy that was founded in the 1960s by Aaron T. Beck, an American psychiatrist. It is a more systematic and structured part of psychotherapy. It consist in helping the patient learn effective ways to overcome their problems and difficulties that causes them distress. Behavior therapy has its roots in experimental psychology. E. L. Thorndike and B. F. Skinner were among the first to work on behavior therapy. Convulsive therapy was introduced by Ladislas Meduna in 1934. He induced seizures through a series of injections, as a means to attempt to treat schizophrenia. Meanwhile, in Italy, Ugo Cerletti substituted injections with electricity. Because of this substitution the new theory was called electroconvulsive therapy (ECT). Beside psychotherapy, a wide range of medication is used in the treatment of mental disorders. The first drugs used for this purpose were extracted from plants with psychoactive properties. Louis Lewin, in 1924, was the first one to introduce a classification of drugs and plants that had properties of this kind. The history of the medications used in mental disorders has developed a lot through years. The discovery of modern drugs prevailed during the 20th century. Lithium, a mood stabilizer, was discovered as a treatment of mania, by John F. Cade in 1949, "and Hammond (1871) used lithium bromide for 'acute mania with depression'". In 1937, Daniel Bovet and Anne Marie Staub discovered the first antihistamine. In 1951 Paul Charpentier synthesized chlorpromazine an antipsychotic.
Әсерлер
Қазіргі заманғы психикалық бұзылуларды емдеуге ықпал еткен дәрігерлер бар. XVIII ғасырда Филипп Пинель деген француз дәрігері психикалық аурулармен ауыратын науқастарды жақсы емдеуге көмектесті. Филадельфиялық дәрігер П. Раш сияқты науқастар заманауи өмірдің қысымынан бас тартуға уақыт керек деп сенді. Оның ойынша, бұл психикалық бұзылыстардың пайда болуына себепші болды. Бенджамин Раш ((17461813) психикалық денсаулық саласындағы көптеген еңбектері мен зерттеулері үшін американдық психиатрияның атасы деп саналады. Ол психикалық аурулардың түрлерін жіктеуге тырысты, олардың себептері туралы теориялар ойлап тапты және оларды емдеудің мүмкіндігін іздестірді. Раш психикалық бұзылуларды қан айналымының нашарлауы туғызады деп сенді, бірақ ол қателесті. Ол сондай-ақ Савант синдромын сипаттап, оған тәуелділікпен күресудің әдісін ұсынды. Басқа маңызды ертедегі психиатрлар Джордж Паркман, Оливер Венделл Холмс аға, Джордж Зелер, Карл Юнг, Лео Каннер және Питер Бреггин. Джордж Паркман (17901849) Шотландиядағы Абердин университетінен медицина дәрежесін алды. Оған Бенджамин Раш ықпал етті, ол оны мемлекеттік ауруханаларға қызығушылық танытуға талпындырды. Ол Париждегі ауруханада оқыған. Паркман психикалық ауруларды емдеу туралы бірнеше мақалалар жазды. Оливер Венделл Холмс аға (Oliver Wendell Holmes Sr. ((18091894)) - американдық дәрігер, медициналық емдеу туралы көптеген атақты жазбалар жазған. Джордж Зеллер (18581938) психикалық ауруларды емдеу әдісімен танымал болды. Ол оларды адамдар сияқты қарастыру керек деп сенді және оны қамқорлықпен жасады. Ол Пейория мемлекеттік ауруханасында болған кезде есірткі, механикалық бұғаулау және түрмеге қамауды тыйым салды. Питер Бреггин (1939 қазіргі) электроконвульсивті терапия сияқты қатал психиатрияның тәжірибелерімен келіспейді.
There are numbers of practitioners who have influenced the treatment of modern mental disorders. During the 18th century in Philippe Pinel a French physician helped/advocated for better treatment of patients with mental disorders. Similar to Pinel Benjamin Rush, a Philadelphian physician believed patients just needed time away from the stresses of modern life. Which he believed was the cause of mental disorders to develop. Benjamin Rush(1746–1813) was considered the Father of American Psychiatry for his many works and studies in the mental health field. He tried to classify different types of mental disorders, he theorized about their causes, and tried to find possible cures for them. Rush believed that mental disorders were caused by poor blood circulation, though he was wrong. He also described Savant Syndrome and had an approach to addictions. Other important early psychiatrists include George Parkman, Oliver Wendell Holmes Sr., George Zeller, Carl Jung, Leo Kanner, and Peter Breggin. George Parkman (1790–1849) got his medical degree at the University of Aberdeen in Scotland. He was influenced by Benjamin Rush, who inspired him to take interest in the state asylums. He trained at the Parisian Asylum. Parkman wrote several papers on treatment for the mentally ill. Oliver Wendell Holmes Sr.(1809–1894) was an American Physician who wrote many famous writings on medical treatments. George Zeller (1858–1938) was famous for his way of treating the mentally ill. He believed they should be treated like people and did so in a caring manner. He banned narcotics, mechanical restraints, and imprisonment while he was in charge at Peoria State Asylum. Peter Breggin (1939–present) disagrees with the practices of harsh psychiatry such as electroconvulsive therapy.
Жіктеу
Неміс дәрігері Эмиль Крейпелин психикалық бұзылыстардың себебін және оларды жіктеу мүмкіндігін көбірек қызықтыратын. Бұл маниакалды-депрессиялық және шизофрениялық ауруларды жіктеуге, сондай-ақ басқа да бұзылыстарды жіктеудің негізін қалауға әкелді. Алайда, зерттеудің бұл әдісі / жұмыс әмбебап сыныптау жүйесіне қажеттілікке дейін елемеді. Бұл қажеттілік кейін DSM-нің құрылуына әкелді. Бұл психикалық ауруларды жіктеуді ғана емес, емдеуді қайдан бастау керектігін түсінуге көмектесті.
German Physician Emil Kraepelin was more interested in the causes of mental disorders and potential classifications rather than focusing on and attempting to treating symptoms of mental disorders. This led to the classification of manic depression and Schizophrenia, as well as the start of a framework for classifying other disorders. However this method of research/work was ignored until the need for a universal classification system. This need would later lead to the creation of the DSM. Which not only provided classification of mental disorders but helped to understand where to start in terms of treatment.
Дәрі-дәрмектер
Психиатриялық дәрі-дәрмектер де психикалық бұзылуларды емдеуде кеңінен қолданылады. Бұл дәрілер психоактивті дәрілер, оларды әдетте психиатр немесе отбасылық дәрігер жазып береді. Бірнеше негізгі топтар бар. Антидепрессанттар клиникалық депрессияны емдеу үшін, сондай-ақ жиі алаңдаушылық пен басқа да бұзылыстарды емдеу үшін қолданылады. Анксиолитиктер, әдетте, қысқа мерзімді, алаңдаушылық бұзылыстары мен физикалық белгілер мен ұйқысыздық сияқты байланысты проблемалар үшін қолданылады. Көңіл күйін тұрақтандырғыштар негізінен биполярлық бұзылыста қолданылады, олар депрессияға емес, манияға бағытталған. Антипсихотикалық дәрілер психотикалық ауруларға, әсіресе шизофренияға қолданылады. Алайда, олар жиі биполярлық бұзылысты емдеу үшін, ал кішігірім дозада алаңдаушылықты емдеу үшін қолданылады. Стимуляторлар жиі қолданылады, әсіресе ADHD үшін. Дәрілік заттардың топтарының әртүрлі атауларына қарамастан, олар нақты көрсетіліп отырған аурулар түрінде айтарлықтай ауыспалы болуы мүмкін. Сондай-ақ, таңбадан тыс пайдалануы мүмкін. Жағымсыз әсерлер мен жабысу проблемалары болуы мүмкін.
Psychiatric medication is also widely used to treat mental disorders. These are licensed psychoactive drugs usually prescribed by a psychiatrist or family doctor. There are several main groups. Antidepressants are used for the treatment of clinical depression as well as often for anxiety and other disorders. Anxiolytics are used, generally short term, for anxiety disorders and related problems such as physical symptoms and insomnia. Mood stabilizers are used primarily in bipolar disorder, mainly targeting mania rather than depression. Antipsychotics are used for psychotic disorders, notably in schizophrenia. However, they are also often used to treat bipolar disorder in smaller doses to treat anxiety. Stimulants are commonly used, notably for ADHD. Despite the different conventional names of the drug groups, there can be considerable overlap in the kinds of disorders for which they are actually indicated. There may also be off label use. There can be problems with adverse effects and adherence.
Антипсихотикалық дәрілер
Антидепрессанттармен емдеуге жеткіліксіз жауап берген жағдайларда, әдебиетте жақсы қолдау тапқан, өте танымал стратегия болып табылады, бірақ бұл дәрілер жағымсыз оқиғаларға байланысты емдеуді тоқтатуға әкелуі мүмкін. Арипипразол - бұл қазіргі эпизодта антидепрессанттық терапияға жеткіліксіз жауап берген ересектердегі МДД- ні қосымша емдеу үшін АҚШ- тың Тамақ және дәрі-дәрмек басқармасы мақұлдаған алғашқы дәрі-дәрмек. Арипипразолдың ұсынылатын дозасы 2 мг/ тәулік пен 15 мг/ тәулік аралығында 2 ірі, көп орталықты, рандомизацияланған, екі рет соқыр, плацебомен бақыланатын зерттеулерге негізделген, олар кейін үшінші ірі зерттеумен расталды. Фенотиазиндер сияқты әдеттегі антипсихотикалық препараттардың көпшілігі D2 допамин рецепторларын бұғаттау арқылы жұмыс істейді. Атипикалық антипсихотикалық препараттар, мысалы, клозапин D2 допамин рецепторларын және 5HT2A серотонин рецепторларын бұғаттап тұрады. Атипиялық антипсихотикалық препараттар әдеттегі антипсихотикалық препараттарға қарағанда артықшылыққа ие, өйткені олар Псевдопаркинсонизмнің таралуын азайтады, бұл Паркинсон ауруына ұқсас тербеліс пен бұлшық еттердің қатаюына әкеледі. Антипсихотикалық препараттардың ең ауыр жанама әсері - агранулоцитоз, белгісіз себеппен ақ қан клеткаларының төмендеуі, сондай- ақ кейбір пациенттерде фотосезімталдық болуы мүмкін. Атипиялық және дәстүрлі антипсихотиктер де ерекшеленеді, өйткені атипиялық дәрілер оң және теріс симптомдарға көмектеседі, ал дәстүрлі дәрілер тек оң симптомдарға көмектеседі; теріс симптомдар адамның мотивациясын төмендету сияқты нәрселер, ал оң симптомдар - иллюзияларды көру сияқты нәрселер.
In addition of atypical antipsychotics in cases of inadequate response to antidepressant therapy is an increasingly popular strategy that is well supported in the literature, though these medications may result in greater discontinuation due to adverse events. Aripiprazole was the first drug approved by the US Food and Drug Administration for adjunctive treatment of MDD in adults with inadequate response to antidepressant therapy in the current episode. Recommended doses of aripiprazole range from 2 mg/d to 15 mg/d based on 2 large, multicenter randomized, double blind, placebo controlled studies, which were later supported by a third large trial. Most conventional antipsychotics, such as the phenothiazines, work by blocking the D2 Dopamine receptors. Atypical antipsychotics, such as clozapine block both the D2 Dopamine receptors as well as 5HT2A serotonin receptors. Atypical antipsychotics are favored over conventional antipsychotics because they reduce the prevalence of pseudoparkinsonism which causes tremors and muscular rigidity similar to Parkinson's disease. The most severe side effect of antipsychotics is agranulocytosis, a depression of white blood cell count with unknown cause, and some patients may also experience photosensitivity. Atypical and conventional antipsychotics also differ in the fact that atypical medications help with both positive and negative symptoms while conventional medications only help with the positive symptoms; negative symptoms being things that are taken away from the person such as a reduction in motivation, while positive symptoms are things being added such as seeing illusions.
Антидепрессант
Алғашқы антидепрессанттар туберкулезді емдеу бойынша зерттеулер арқылы ашылды және моноамин оксидаза ингибиторлары (МАО) деп аталатын антидепрессанттар класын берді. АҚШ-та тек екі МАО ингибиторы ғана нарықта қалды, өйткені олар тамақтанудағы тирамин амин қышқылының метаболизмін өзгертеді, бұл гипертониялық дағдарысқа әкелуі мүмкін. Фенотиазин антипсихотикасын жақсарту бойынша зерттеулер трициклді антидепрессанттарды әзірлеуге әкелді, олар нейротрансмиттерлер норэпинефрин мен серотониннің синаптылық қабылдануын тежейді. Ең жиі қолданылатын антидепрессанттар - СИОЗ немесе селективті серотонинді қайта қабылдау ингибиторлары. Бұл дәрілер трициклді антидепрессанттармен көп ұқсастықтарға ие, бірақ олардың әсері көбірек таңдамалы. SSRI- ның ең үлкен қаупі - зорлық-зомбылық пен суицидтік мінез-құлықтың артуы, әсіресе балалар мен жасөспірімдерде. 2006 жылы антидепрессанттардың дүниежүзі бойынша сатылуы 15 миллиард АҚШ долларын құрады, ал 226 миллионнан астам рецепт берілді.
Early antidepressants were discovered through research on treating tuberculosis and yielded the class of antidepressants known as monoamine oxidase inhibitors (MAO). Only two MAO inhibitors remain on the market in the United States because they alter the metabolism of the dietary amino acid tyramine which can lead to a hypertensive crisis. Research on improving phenothiazine antipsychotics led to the development of tricyclic antidepressants which inhibit synaptic uptake of the neurotransmitters norepinephrine and serotonin. SSRIs or selective serotonin reuptake inhibitors are the most frequently used antidepressant. These drugs share many similarities with the tricyclic antidepressants but are more selective in their action. The greatest risk of the SSRIs is an increase in violent and suicidal behavior, particularly in children and adolescents. In 2006 antidepressant sales worldwide totaled US$15 billion and over 226 million prescriptions were given.
Зерттеу аяқталды
Физикалық белсенділіктің пайдалы екендігіне айғақ болған сайын, физикалық белсенділіктің психикалық пайдасы туралы зерттеулер қарастырылды. Алғашында дене шынықтыру көңіл-күй мен психикалық күйге аз ғана пайда әкеледі деп саналғанмен, уақыт өте келе дене шынықтырудың оң психикалық әсері айқын көріне бастады. Ғалымдар зерттеулерді аяқтауға кірісті, олар жиі пациенттерді сынақтарды аяқтауға, барлық ықтимал айнымалыларды бақылауға және прогресті тексерудің жеткілікті жолдарын табуға байланысты қиындықтарға ұшырады. Деректер көбінесе жағдай мен халықты зерттеу арқылы жиналды, бұл бақылаудың аз болуына мүмкіндік берді, бірақ әлі де байқауларды жинады. Соңғы уақытта зерттеулер бірнеше жас топтары, жыныстар және психикалық аурулар бойынша әртүрлі деңгейдегі және дене шынықтырудың артықшылықтарын түсіну үшін көбірек әдістерді қолдана бастады. Кейбір психологтар пациенттерге фитнеске кеңес береді, алайда дәрігерлердің көпшілігі пациенттерге толық бағдарламамен емді жазып бермейді.
As increasing evidence of the benefits of physical activity has become apparent, research on the mental benefits of physical activity has been examined. While it was originally believed that physical activity only slightly benefits mood and mental state, overtime positive mental effects from physical activity became more pronounced. Scientists began completing studies, which were often highly problematic due to problems such as getting patients to complete their trials, controlling for all possible variables, and finding adequate ways to test progress. Data were often collected through case and population studies, allowing for less control, but still gathering observations. More recently studies have begun to have more established methods in an attempt to start to comprehend the benefits of different levels and amounts of fitness across multiple age groups, genders, and mental illnesses. Some psychologists are recommending fitness to patients, however the majority of doctors are not prescribing patients with a full program.
Нәтижелер
Көптеген зерттеулер физикалық белсенділіктің психикалық аурулары бар адамдарға оң әсерін тигізетініне көз жеткізді. Физикалық белсенділік жасына және жынысына қарамастан пайдалы екені анықталды. Бұл терапияның этикалық және тиімділігі көп жағдайда дау тудырады. Өмір салтын өзгерту және қолдау шаралары жиі қолданылады, оның ішінде құрбыларының қолдауы, өзін-өзі қолдау және тұрғын үй немесе жұмыс. Кейбіреулер тамақ қоспаларын қолданады. Плацебо әсері әсер етуі мүмкін.
Many early studies show that physical activity has positive effects on subjects with mental illness. Physical activity was found to be beneficial regardless of age and gender. This form of therapy is disputed in many cases on its ethicality and effectiveness. Lifestyle adjustments and supportive measures are often used, including peer support, self help and supported housing or employment. Some advocate dietary supplements. A placebo effect may play a role.
Қызметтер
Психикалық денсаулық сақтау қызметі ауруханаларда, емханаларда немесе қоғамда болуы мүмкін. Көбінесе адам әртүрлі емдеу әдістерін қолданады және әртүрлі психикалық денсаулық қызметтерін пайдаланады. Бұл жағдайда емдеуді басқару (кейде "қызметтерді үйлестіру" деп аталады), стационарлық немесе күндізгі емдеуді қолдану мүмкін. Пациенттер психоәлеуметтік оңалту бағдарламасын қолдана алады немесе өзін-өзі ұстайтын қоғамдық емдеу бағдарламасына қатыса алады. Психикалық аурудың алдын алу үшін алдын ала емдеу әдістері қолданылса, оның қайталануы мен мүгедектігінің жалғасуына жол берілмейді. Бұл психоз қызметіне психоздың жаңа ерте араласуына әкелді. Кейбір тәсілдер психикалық бұзылудың қалпына келтіру моделіне негізделген және стигма мен әлеуметтік оқшаулануға қарсы күреске және өкілеттілік пен үміт жасауға бағытталған. Америкада психикалық аурудың ауыр белгілері бар адамдардың жартысының соңғы 12 айда емделмегені анықталды. Психикалық аурудан қорқатын адамдар көмек іздемейді, себебі олар жұрттың алдында қорқады, достарынан бас тартылады, кемсітушілікке ұшырайды.
Mental health services may be based in hospitals, clinics or the community. Often an individual may engage in different treatment modalities and use various mental health services. These may be under case management (sometimes referred to as "service coordination"), use inpatient or day treatment. Patients can utilize a psychosocial rehabilitation program or take part in an assertive community treatment program. Providing optimal treatments earlier in the course of a mental health disorder may prevent further relapses and ongoing disability. This has led to a new early intervention in psychosis service approach for psychosis Some approaches are based on a recovery model of mental disorder, and may focus on challenging stigma and social exclusion and creating empowerment and hope. In America, half of people with severe symptoms of a mental health condition were found to have received no treatment in the prior 12 months. Fear of disclosure, rejection by friends, and ultimately discrimination are a few reasons why people with mental health conditions often don't seek help.
Стигма және емдеу
Психикалық ауруларға қатысты стигма психикалық аурулары бар адамдарды көмек іздемеуге итермелейді. Психикалық денсаулығындағы стигмалардың екі түрі - әлеуметтік стигма және ұғынылған стигма. Әр түрлі санаттарға бөлінгенмен, екеуі бір-бірімен өзара әрекеттесе алады, онда әлеуметтік стигмадағы бейтарап көзқарастар дискриминациялық қабылдауларды қабылдаудағы стигмаға ішкілендіруге әкеледі. Психикалық ауруларды қорлау стереотиптерді тудыруы мүмкін, олардың кейбіреулері зорлық-зомбылық, қабілетсіздік және кінәлауды қамтиды. Алайда, бұл стереотиптің үзіліссіз түрде бейбітшілікке жетуі әрқашанда орын алмауы мүмкін. Алдымен, бейбітшілік, содан кейін бейбітшілік. Қоғамдық қорлау әлеуметтік мүмкіндіктерге де зиян тигізуі мүмкін. Психикалық аурулары бар адамдарға бейбіт үй табуға немесе жақсы жұмыс табуға мүмкіндік бермейді. Бұл және басқа да стигматизацияның жағымсыз әсерлері зерттеушілерді қоғамдық стигма мен күтім іздеу арасындағы қарым-қатынас туралы зерттеулер жүргізуге итермеледі. Зерттеушілер қоғамдық қорлау мен күтім іздеу арасында, сондай-ақ қорлаушы көзқарастар мен емдеуге ұмтылу арасында кері байланыс бар екенін анықтады. Сондай-ақ, басқалардың не ойлағанын ойлаудың өзі де адамның емге бармауына әсер ететін белгілі бір көзқарастар бар екенін анықтады. Стигмаларды ішкілендіру өзін-өзі қорлауға әкелуі мүмкін, бұл өз кезегінде адамды адамның өмір сүру сапасына кедергі келтіретін жағымсыз эмоциялық реакцияларға әкелуі мүмкін. Зерттеулер ұят пен емделуден қашудың арасында маңызды байланыс бар екенін көрсетті. Осы байланысты өлшеген зерттеуде психикалық аурумен жеке өмірдегі тәжірибелерінен ұялған зерттеу қатысушыларының емдеуге қатысу ықтималдығы төмен екендігі анықталды. Осылайша, қоғамдық стигма өзін-өзі стигмалауға әсер етуі мүмкін, бұл емдеуге қатысуды азайтады. Осылайша, екі құрылым арасындағы өзара іс-қимыл күтім іздеуге әсер етеді.
Stigma against mental disorders can lead people with mental health conditions not to seek help. Two types of mental health stigmas include social stigma and perceived stigma. Though separated into different categories, the two can interact with each other, where prejudicial attitudes in social stigma lead to the internalization of discriminatory perceptions in perceived stigma. The stigmatization of mental illnesses can elicit stereotypes, some common ones including violence, incompetence, and blame. However, the manifestation of that stereotype into prejudice may not always occur. When it does, prejudice leads to discrimination, the behavioral reaction. Public stigmas may also harm social opportunities. Prejudice frequently disallows people with mental illnesses from finding suitable housing or procuring good jobs. This, along with other negative effects of stigmatization have led researchers to conduct studies on the relationship between public stigma and care seeking. Researchers have found that an inverse relationship exists between public stigma and care seeking, as well as between stigmatizing attitudes and treatment adherence. Furthermore, specific beliefs that may influence people not to seek treatment have been identified, one of which is concern over what others might think. The internalization of stigmas may lead to self prejudice which in turn can lead a person to experience negative emotional reactions, interfering with a person's quality of life. Research has shown a significant relationship between shame and avoiding treatment. A study measuring this relationship found that research participants who expressed shame from personal experiences with mental illnesses were less likely to participate in treatment. Hence, public stigma can influence self stigma, which has been shown to decrease treatment involvement. As such, the interaction between the two constructs impact care seeking.