7-8 ғасырдағы Мерсия патшасы Этельред

Кіріспе

7 және 8 ғасырлардағы Мерсия патшасы, Мерсияның сегізінші ғасырдағы патшасы.

Этельред ( /æθ/əl/r/ɛ/; 704 жылдан кейін қайтыс болды) 675 жылдан 704 жылға дейін Мерсия патшасы болды. Ол Мерсияның Пендасының ұлы және 675 жылы, оның ағасы Мерсияның Вулфхері аурудан қайтыс болғанда таққа отырды. Патшалыққа келгеннен кейін бір жыл өткен соң ол Кентке жорық жасап, оның әскерлері Рочестер қаласын қиратты. 679 жылы ол Трент шайқасында Нортумбрияның Эгфритін, өз қайнағасынан жеңді: бұл шайқас Нортумбриялықтар үшін ауыр жеңіліс болды және олардың Хэмберден оңтүстікке қарай Англия істеріне әскери араласуын тоқтатты. Бұл сондай-ақ Линдси Корольдігін Мерсияның иелігіне қайтарды. Дегенмен, Этельред өзінің ізашарларының Оңтүстік Британиядағы үстемдігін қайта орната алмады. Ол ізгі, діншіл христиан патша ретінде танымал болды және шіркеуге көптеген жерлерді сыйлады. Оның билігінде Кентербери архиепископы Теодор шіркеудің епархиялық құрылымын қайта ұйымдастырып, Мерсия мен Нортумбрияда бірнеше жаңа епископтықтар құрды. Этельред Йорк епископы Уилфридпен достық қарым-қатынас жасады, Уилфрид Нортумбриядан қуылған кезде; Этельред Уилфридті жер аударылған кезінде Орталық Англияның епископы етіп тағайындады және шамамен 702 жылы Аустерфилд синодында оны қолдады, онда Уилфрид Нортумбрияда өзінен тартып алынған шіркеу жерлерін қайтару мәселесін қозғады. Этельредтің әйелі Острит, 7 ғасырдың күшті Нортумбрия патшаларының бірі Освиудың қызы болды. Острит 697 жылы белгісіз жағдайда өлтірілді, ал 704 жылы Этельред тақтан бас тартып, тақты Вулфхердің ұлы Коенредке қалдырды. Этельред Барднидегі монастырьда монах болды, оны ол әйелімен бірге құрған, және ол жерде жерленді. Этельредтің ұлы (бірақ Остриттен емес) Сеолред Коенредтен кейін патша болды; сондай-ақ Этельредтің Сеолредтен бұрын қысқа мерзімге патша болған Сеолвальд есімді тағы бір ұлы болған болуы мүмкін.

VII ғасырдағы Мерсия

VII ғасырда Англия екі жүз жыл бұрын Ұлыбританияға келген англосакстар билеген патшалықтарға толық бөлінді. Мерсия патшалығы қазіргі Англияның орталық аймақтарын алып жатты. Патшалықтың пайда болуы туралы жазбалар жоқ, бірақ Англосаксон шежіресінде және Англия жинағында сақталған патшалық руларының тегі Icel есімді негізін қалаушыдан басталады деп көрсетілген; сондықтан Мерсия патшалық үйі Иклингалар деп танылады. Мерсияның ең ертедегі патшасы, туралы нақты тарихи мәлімет сақталған – Этельредтің әкесі, Мерсиялық Пенда. Ірі көрші патшалықтардың қатарында солтүстікте Берниция және Дейра патшалықтарынан құралған, жақында біріккен Нортумбрия, шығыста Шығыс Англия және оңтүстікте Батыс саксондардың патшалығы – Уэссекс болды. VIII ғасырдың монахы Беда жазған «Англия халқының шіркеу тарихы» атты кітабында, басқа патшалықтарға билік еткен жеті ерте англосаксон басшысы туралы айтылады. Олардың бесіншісі – Нортумбриялық Эдвин, ол Хатфилд Чейз шайқасында Гвинедтің британдық патшасы Кадваллон мен Пенданың біріккен әскерлерімен қаза тапты. Эдвиннің өлімінен кейін Нортумбрия қысқа мерзімге Берниция және Дейра екі кіші патшалығына бөлінді. Бір жыл ішінде Эдвиннің туысы Освальд Кадваллонды өлтіріп, патшалықтарды қайта біріктірді, содан кейін Англияның оңтүстігінде Нортумбрияның үстемдігін қайта орнатты. Бірақ Нортумбрия тағы да екіге бөлінді. Освальдтың ұлы Освиу Берниция тағына мұрагер болды, ал Осриктің ұлы Освин Дейраға, екі патшалықтың оңтүстігіне отырды. 655 жылы Освиу Винваэд шайқасында Пенданы жеңіп, өлтірді. 670-ші жылдардың басында Вулфхер Оңтүстік Британияның ең қуатты патшасы болды, Нортумбриядан басқа барлық англосаксон патшалықтарына тиімді үстемдік жүргізді. Осы кезеңнің негізгі дереккөзі – шамамен 731 жылы аяқталған Беданың «Тарихы». Бұл кітап шіркеу тарихына бағытталған болса да, ерте англосаксон патшалықтары туралы құнды ақпарат береді. Уэссекс және Кент үшін Беданың әр провинциядағы шіркеу тарихы туралы мәлімет берген хабардарлары болды, бірақ Мерсияда осындай байланыс болмаған сияқты, сондықтан ол туралы ол аз біледі. Осы кезең туралы тағы бір дереккөз – 9 ғасырдың соңында Уэссексте жинақталған Англосаксон шежіресі. Шежіренің анонимді авторы бұрынғы кезеңдерде жазылған көптеген мәліметтерді пайдаланған көрінеді.

By the 7th century, England was almost entirely divided into kingdoms ruled by the Anglo Saxons who had come to Britain two hundred years before. The kingdom of Mercia occupied what is now the English midlands. The origin of the kingdom is not recorded, but royal genealogies preserved in the Anglo Saxon Chronicle and the Anglian collection agree that the royal houses were descended from a founder named Icel; the Mercian royal house is hence known as the Iclingas. The earliest Mercian king about whom definite historical information has survived is Penda of Mercia, Æthelred's father. The larger neighbouring kingdoms included Northumbria to the north, recently united from its constituent kingdoms of Bernicia and Deira, East Anglia to the east, and Wessex, the kingdom of the West Saxons, to the south. According to Ecclesiastical History of the English People, a history of the English church written by the 8th century monk Bede, there were seven early Anglo Saxon rulers who held imperium, or overlordship, over the other kingdoms. The fifth of these was Edwin of Northumbria, who was killed at the battle of Hatfield Chase by a combined force including Cadwallon, a British king of Gwynedd, and Penda. After Edwin's death, Northumbria briefly fell apart into its two subkingdoms of Bernicia and Deira. Within a year Oswald, Edwin's nephew, killed Cadwallon and reunited the kingdoms, subsequently re establishing Northumbrian hegemony over the south of England. and Northumbria was again divided. Oswald's son Oswiu succeeded to the throne of Bernicia, and Osric's son Oswine to Deira, the southern of the two kingdoms. In 655, Oswiu defeated and killed Penda at the Battle of the Winwaed. By the early 670s, Wulfhere had become the most powerful king in southern Britain, with an effective hegemony over all the Anglo Saxon kingdoms except for Northumbria. The main source for this period is Bede's History, completed in about 731. Despite its focus on the history of the church, this work also provides valuable information about the early Anglo Saxon kingdoms. For Wessex and Kent, Bede had informants who supplied him with details of the church's history in each province, but he appears to have had no such contact in Mercia, about which he is less well informed. A further source for this period is the Anglo Saxon Chronicle, compiled at the end of the 9th century in Wessex. The Chronicles anonymous scribe appears to have incorporated much information recorded in earlier periods.

Ата-бабалары мен алғашқы билік

Этельред Мерсияның Пенданың ұлы болды. Пенданың патшайымы Циневизаны Беда есімдерімен атады, бірақ оның балалары туралы ештеңе айтылмаған; Пенданың басқа әйелдері белгісіз, сондықтан ол Этельредтің анасы болуы мүмкін, бірақ бұл нақты емес. Англо-саксондық жылнамада Пенданың 626 жылы елу жаста болғаны және оның отыз жыл патшалық құрғаны айтылады, бірақ бұл Пенданың қайтыс болғанда сексен жаста болғанын көрсетеді, бұл оның екі ұлы (Вулфхер мен Этельред) өлтірілген кезде жас болғандықтан, ықтимал емес деп есептеледі. Керісінше, Пенданың таққа отырғанда емес, қайтыс болғанда елу жаста болғаны мүмкін. Этельредтің туған күні белгісіз, бірақ Беда Вулфхердің 658 жылы таққа отырғанда жас болғанын айтады, сондықтан олар екеуі де сол кезде он бес жасқа жуық болған болуы мүмкін. Алғашқы дереккөздерде Этельредтің Вулфхерден үлкен немесе кіші болғаны айтылмаған. Этельредтің балалық шағы туралы ештеңе белгілі емес. Оның тағы бір ағасы Пеада, екі әпкесі Кинебур және Кинесвит болды; сондай-ақ, Магонсæте патшасы Меревал Этельредтің ағасы болуы мүмкін. 674 жылы Рипондық Стефанның айтуынша, Вулфхер "[Нортумбрияға] қарсы оңтүстік елдерін қоздырды", бірақ оны Освиудың ұлы Эггфрит жеңіп, Линдсейді беруге және салық төлеуге мәжбүр етті. Вулфхер жеңілістен аман қалды, бірақ 675 жылы, мүмкін, аурудан қайтыс болды, ал Этельред патша болды. Этельредтің патшалық құрған кезіндегі алғашқы тіркелген әрекеті 676 жылы болды, оның әскерлері Кентке шабуыл жасап, Батыс Кент епископтарының резиденциясы Рочестерді қиратты. Оның шабуылдау себебі белгісіз, бірақ ол Кент патшасы Хлотердің Суррейді қайтадан бақылауға алуына жол бермеуді қалаған болуы мүмкін, оны Вулфхер Мерсияның ықпалына алған еді. Сондай-ақ, Этельред Кенттік Эорменредтің ұлдарын өлтіргені үшін кек алуға тырысқан болуы мүмкін; өлтірулерді Хлотердің ағасы Кенттік Эггберт ұйымдастырған болуы мүмкін, және Этельред өлтірілген княздердің ағасы болуы мүмкін. Үшінші болжам бойынша, Эссекс патшалары шабуылға шақырып, Кенттің Шығыс Саксондарға үстемдік ету әрекетіне жауап ретінде әрекет еткен болуы мүмкін. Себебі қандай болса да, Хлотер Этельредтің билігін қабылдауға мәжбүр болды. Этельредтің билік басында Кентербери архиепискобы Теодор Мерсиядағы шіркеуді қайта ұйымдастыруға кірісті. 675 жылы ол Винфредті Личфилд епископы лауазымынан шеттетуге мәжбүр етті, ал келесі төрт жылда ол Мерсияның кең аумағын Лестер, Личфилд, Ворчестер, Дорчестер және Херефордтың бес діни округіне бөлді. Этельред діншіл патша болды, "соғыс шеберлігінен гөрі, ізгі ниетімен танымал" болды және өсіп келе жатқан шіркеуге жер сыйлады, соның ішінде Тетбери, Лонг Ньюнтон және Сомерфорд Кейнс жерлерінде. Сондай-ақ, Этельредтің Оксфордширдің оңтүстігіндегі Абингдон аббаттығының негізін қалаумен байланысты екендігі туралы дәстүр бар.

Æthelred was the son of Penda of Mercia. Penda's queen, Cynewise, is named by Bede, who does not mention her children; no other wives of Penda are known and so it is likely but not certain that she was Æthelred's mother. The Anglo Saxon Chronicle gives Penda's age as fifty in 626, and credits him with a thirty year reign, but this would put Penda at eighty years old at the time of his death, which is generally thought unlikely as two of his sons (Wulfhere and Æthelred) were young when he was killed. At least as likely is that Penda was fifty years old at his death, rather than at his accession. Æthelred's date of birth is unknown, but Bede describes Wulfhere as a youth at the time of his accession in 658, so it is likely he and Æthelred were in their middle teens at that time. The early sources do not say whether Æthelred was older or younger than Wulfhere. Nothing is known of Æthelred's childhood. He had another brother, Peada, and two sisters, Cyneburh and Cyneswith; it is also possible that Merewalh, king of the Magonsæte, was Æthelred's brother. In 674, according to Stephen of Ripon, Wulfhere "stirred up all the southern nations against [Northumbria]", but he was defeated by Oswiu's son Ecgfrith who forced him to surrender Lindsey, and to pay tribute. Wulfhere survived the defeat, but died in 675, possibly of disease, and Æthelred became king. The first recorded act of Æthelred's reign is in 676, when his armies ravaged Kent, destroying Rochester, the seat of the bishops of West Kent. The reason for his attack is not recorded, but he may have wished to prevent King Hlothhere of Kent from regaining control of Surrey, which had been recently brought into the Mercian orbit by Wulfhere. It may also be that Æthelred sought revenge for the murder of the sons of Eormenred of Kent; the murders had been instigated by Ecgberht of Kent, Hlothhere's brother, and it is possible that Æthelred was the uncle of the murdered princes. A third suggestion is that the kings of Essex solicited the invasion, in response to recent Kentish attempts to gain dominance over the East Saxons. Regardless of the reason, Hlothhere was likely then forced to accept Æthelred's overlordship. Early in Æthelred's reign, Theodore, the Archbishop of Canterbury, began a substantial reorganization of the church in Mercia. In 675 he removed Winfred from his position as Bishop of Lichfield, and over the next four years he divided the vast Mercian see into the five dioceses of Leicester, Lichfield, Worcester, Dorchester and Hereford. Æthelred was a devout king, "more famed for his pious disposition than his skill in war", and he made several gifts of land to the expanding church, including grants at Tetbury, Long Newnton, and Somerford Keynes. There is also a tradition that Æthelred was associated with the founding of Abingdon Abbey, in southern Oxfordshire.

Нортумбриямен қарым-қатынастар

Мерсия 633 жылдан бері Нортумбриямен қақтығыста болды, осы кезде Мерсиялық Пенда Хатфилд Чейз шайқасында Нортумбриялық Эдвинді жеңіп, өлтірді. Беда шайқастың себебін атамайды, тек оны Эгфриттің билігінің тоғызыншы жылы болғанын айтады. Ол нәтиже туралы көбірек мәлімет береді. Дейраның жас подкоролі Эльфвин қаза тапты; Эльфвин Острит пен Экгфриттің інісі болды және Этельредтің Остритпен некелескенінен кейін Мерсия мен Нортумбрияда жақсы қабылданды. Беданың айтуынша, оның өлімі екі патшалық арасында одан әрі келіспеушіліктерге әкелуі мүмкін еді, бірақ Кентербери архиепискобы Теодор араласты: «Теодор, Құдайға жақын, Құдайдың көмегімен осы қорқынышты қауіпті денсаулықты кеңесімен басып тастады». Нәтижесінде патшалар мен халықтар арасында бейбітшілік орнатылды және одан әрі қан төгудің орнына король Эгфритке оның інісінің өлімі үшін әдеттегі өтемақы төленді. Этельред шайқастан кейін Линдсейді қайта иеленді; осы жолығы бақылаудағы өзгеріс ұзаққа созылды және Линдсей 9 ғасырдағы викингтердің басқыншылығы Англия картасын жаңартқанға дейін Мерсияның бір бөлігі болып қалды. Нортумбрия мен Мерсия арасындағы қақтығыс осы күннен кейін толығымен тоқтаған жоқ: Шотланд жылнамалары 8 ғасырдағы Мерсия патшасы Этельбальдтың 740 жылы Нортумбрия аумағын шапқанын, ал Нортумбрия королі Эдберт пиктермен соғысқандықтан болмағанын жазды. Алайда, Трент шайқасы Нортумбрияның Оңтүстік Британияға араласуын тиімді тоқтатты. Йорк епискобы Вильфрид пен шіркеу және мемлекеттік билік арасындағы келіспеушілік Вильфридтің Нортумбриядан қуылтуына және оның кең епархиясының бөлінуіне әкелді, ал Этельред Вильфридке қарсы Эгфриттің жағына шықты. 685 жылы Эгфрит қайтыс болғаннан кейін архиепископ Теодор Вильфрид пен Эгфриттің мұрагері Олдфрид арасында келісімге келді, бірақ 692 жылы Олдфрид пен Вильфрид аралары бұзылып, Вильфрид Мерсияға жер аударылды. Этельредтің Вильфридті қолдауы оны Кентербери және Нортумбриямен келіспеушілікке түсірді, оның ниеттері қандай болғаны белгісіз, бірақ Вильфридтің кейбір монастырлары Мерсия аумағында орналасқан болуы мүмкін. Бұл Этельредтің Мерсия ықпалын Батыс Саксония аумағына дейін кеңейте алғанын көрсетеді, бұл Вулфхер бұрын жасағандай. Кентте Освин патша болды, бірақ тек Шығыс Кентте; патшалықтың батыс жартысын Эссекс патшасы Себбидің ұлы Свейфхард басқарды. Этельред Свейфхард пен Освинге қолдау көрсеткен болуы мүмкін; әр патша үшін Этельредтің Кентте жасаған жер берістерін растайтын жарғы сақталған, ал 676 жылы Этельредтің Кентке шабуыл жасауы оның дәстүрлі Кенттік патшалық үйіне қарсы екенін көрсетеді. 691 жылы жазылған Свейфхардтың жарғысы да қызығушылық тудырады, өйткені ол Этельредтің Кентке басып кіргенін көрсетеді; Этельред Вильфридті Кентерберидегі архиепископтық таққа отырғызуды көздеген болуы мүмкін, бірақ ол сәтті болмаса. Сонымен қатар, Этельредке сол кезде Мерсиядан он жыл немесе одан да көп уақыт бойы тәуелсіз болған Шығыс Саксондардан Кентте көмек қажет болған болуы мүмкін. Шығыс саксондар келесі бірнеше жылда Мерсия орбитасына оралды: 693 және 704 жылдар аралығында жасалған Этельредтің жарғысында Лондон епискобы Велдерге жер бергені көрсетілген, ал 704 жылы Этельред Свейхардтың берген жеріне келісті. Соңғы жарғыда мерсиялықтар өз мүдделерін қорғау үшін жергілікті шенеунік тағайындағаны да көрсетілген. Мерсияның оңтүстік-шығысқа араласқанына қарамастан, Этельредтің оңтүстікке қарай экспансиялық амбициялары болғанына өте аз дәлел бар. Кейдвалла мен Ине бастаған Батыс Саксондардың күшейіп келе жатқан күші Мерсия мүмкіндіктерін сол бағытта шектеді. Нортумбрийлер енді алаңдатушы фактор емес еді; олар Трент шайқасынан бері Хамбердің солтүстігінде болды және 685 жылы пиктерден күйреген жеңілістен кейін одан да аз қауіпті болды. Мүмкін, Этельред уэльстермен соғысқа бел буған. Сонымен қатар, осы уақытта Хвицке Мерсия орбитасына жақындады. Патша атағын алған соңғы хвицкий билеушісі Ошере болды, ол 685 жылы қайтыс болды; бірақ 670-жылдардың ортасынан бастап ол Этельредтің жер берістеріне келісімін сұрады, ал Этельред оны қосалқы патша деп қарады. Этельредтің Хвицкеге қатысқаны туралы қосымша дәлелдер Глостерширдегі Хвицке аймағындағы монастырға жер берген жарғыдан келеді; жарғы әдетте жалған деп есептеледі, бірақ ол түпнұсқалы ертеректегі дереккөзге негізделген сияқты.

Mercia had been in conflict with Northumbria since at least 633, when Penda of Mercia defeated and killed Edwin of Northumbria at the Battle of Hatfield Chase. Bede does not mention the cause of the battle, simply saying that it occurred in the ninth year of Ecgfrith's reign. He is more informative on the outcome. Ælfwine, the young subking of Deira, was killed; Ælfwine was brother to Osthryth and Ecgfrith, and was well liked in both Mercia and Northumbria since Æthelred's marriage to Osthryth. According to Bede, his death threatened to cause further strife between the two kingdoms, but Theodore, the Archbishop of Canterbury, intervened:Theodore, the beloved of God, enlisting God's help, smothered the flames of this awful peril by his wholesome advice. As a result, peace was restored between the kings and peoples, and in lieu of further bloodshed the customary compensation was paid to King Ecgfrith for his brother's death. Æthelred took possession of Lindsey again after the battle; the change in control this time was lasting, and Lindsey remained part of Mercia until the Viking invasion of the 9th century remade the map of England. Conflict between Northumbria and Mercia did not completely cease after this date: Scottish annals record that Æthelbald, an 8th century Mercian king, ravaged Northumbrian territory in 740 while King Eadberht of Northumbria was absent fighting the Picts. However, the Battle of the Trent effectively ended Northumbrian involvement in southern Britain. A conflict between Bishop Wilfrid of York and the church and secular establishment led to Wilfrid's expulsion from Northumbria and the division of his vast diocese, and Æthelred sided with Ecgfrith against Wilfrid. After Ecgfrith's death in 685, Archbishop Theodore arranged a reconciliation between Wilfrid and Aldfrith, Ecgfrith's successor, but in 692 Aldfrith and Wilfrid fell out and Wilfrid went into exile in Mercia. Æthelred's support for Wilfrid embroiled him in dispute with both Canterbury and Northumbria, and it is not clear what his motive was, though it may be relevant that some of Wilfrid's monasteries were in Mercian territory. This may indicate that Æthelred was able to extend Mercian influence further into the territory of the West Saxons, as Wulfhere had done before him. In Kent, Oswine emerged as king, though only in eastern Kent; the western half of the kingdom was ruled by Swæfheard, son of Sæbbi, the king of Essex. It is possible that Æthelred provided support to both Swæfheard and Oswine; for each king a charter survives in which Æthelred confirms land grants they made in Kent, and Æthelred's invasion of Kent in 676 indicates his opposition to the traditional Kentish royal house. A charter of Swæfheard's dated 691 is also of interest as it indicates that Æthelred had invaded Kent; it has been suggested that Æthelred intended to place Wilfrid in the Archbishop's seat at Canterbury, but if so he was unsuccessful. Alternatively, Æthelred may have needed assistance in Kent from the East Saxons who may have been independent of Mercia for a decade or more by that time. The East Saxons did return to the Mercian orbit over the next few years: a charter of Æthelred's, dated between 693 and 704, shows him granting land to Wealdhere, the bishop of London, and in 704 Æthelred consented to a grant made by Swæfheard. The latter charter also appears to show that a comes, or local official, was put in place by the Mercians to protect their interests. Despite this evidence of Mercian involvement in the southeast there is very little indication that Æthelred had expansionist ambitions to the south. The increasing strength of the West Saxons under Cædwalla and Ine would have limited Mercian opportunities in that direction. The Northumbrians were no longer a distraction; they had been contained north of the Humber since the Battle of the Trent, and became even less of a threat after their disastrous defeat in 685 at the hands of the Picts. A possible explanation is that Æthelred was preoccupied with war with the Welsh. It was also at this time that the Hwicce came more definitely into the Mercian orbit. The last Hwiccean ruler to take the title of king was Oshere, who died in 685; but from the mid 670s he sought Æthelred's consent for his grants, and Æthelred regarded him as a subking. Further evidence of Æthelred's involvement among the Hwicce comes from a charter in which he grants land for a minster in Gloucestershire, in Hwiccean territory; the charter is generally thought to be a fabrication, but it appears to be based on an authentic earlier source.

Тағзылықтан бас тарту және соңғы жылдар

697 жылы Острит белгісіз себептермен өлтірілді; Беденің айтуынша, өлтірушілер «оның өз халқы, мерциялық басшылары» болды. Беде Пеаданың қырық жыл бұрынғы өлімін «өз әйелінің сатқындығынан» деп жазған; Пеаданың әйелі Эалфлед, Остриттің қарындасы еді. Острит Линдсейдегі Бардниде жерленді, осы монастырда оның әйелінің, Нортумбриялық Освальдтың қабірлік қалдықтары сақталып, құрметтелді, бірақ Бардниде Освальдқа табынуға қарсылық білдірген деректер екі мемлекет арасындағы қарым-қатынастың нашар екенін көрсетеді. VII ғасырдың мерциялық билеушілері көбінесе Мерцияның негізгі аймағынан тыс жерлердегі діни орындарды демеушілік етті, бұл, мүмкін, шеткі провинцияларда қолдау табудың бір жолы болды. Этельред пен Остриттің Бардниге деген қызығушылығы осы үлгіге сәйкес келеді. Орталық Мерция жерлерінен тыс аймақтарда патшалық қасиеттілерге табынуды ынталандыру да саяси шара болған сияқты, және Этельред пен Острит екеуі де кейін Бардниде қасиеттілер ретінде құрметтелді. Этельредтің тақтан бас тарғаннан кейін де мемлекет ішіндегі ықпалы сақталған сияқты: Стивен Рипонның «Вильфридтің өмірі» атты еңбегінде Этельред Коенредті өзіне шақырып, Вильфридпен келісуге кеңес бергені айтылады. Этельредтің қайтыс болған күні белгісіз, бірақ оның Бардниде жерленгені мәлім. Этельредтің кем дегенде бір ұлы болды – Сеолред. XIII ғасырлық «Chronicon Abbatiae de Evesham» бойынша, Сеолред Остриттің ұлы емес еді, бірақ ол Сеолредтің анасының атын атамайды, ал тарихшы Энн Уильямс бұл Этельредтің Остриттен кейін қайта үйленгенін білдіруі мүмкін деп санайды. Дегенмен, Сьюзан Келли Остриттің «көп жағдайда (бірақ нақты емес)» Сеолредтің анасы болғанын айтады. Сеолред 709 жылы таққа отырды, Коенред 709 жылы Римге қажылыққа аттанғаннан кейін. Мерция патшалығының тізімдерінің бір нұсқасында Сеолредтен кейін Цеолвальд есімді патша билік құрғаны көрсетілген, және егер ол болған болса, Цеолвальд та Этельредтің ұлы болуы мүмкін.

Osthryth was murdered in 697, for reasons unknown; according to Bede the murderers were "her own people, the Mercian chieftains". Bede records that Peada's death, forty years earlier, stemmed from "the treachery, it is said, of his own wife"; Peada's wife was Ealhflæd, Osthryth's sister. Hence Osthryth's murder may have been in revenge for Peada's assassination, Osthryth was buried at Bardney in Lindsey, the monastery where, at her urging, the relics of her uncle, Oswald of Northumbria, were kept and revered, though evidence of resistance at Bardney to the cult of Oswald is also indicative of the poor relations between the two kingdoms. Seventh century Mercian rulers often patronised religious establishments outside the Mercian heartlands, perhaps as a way of gaining support in outlying provinces. Æthelred's and Osthryth's interest in Bardney is consistent with this pattern. The encouragement of the cult of royal saints in areas beyond the central Mercian lands also seems to have been a deliberate policy, and both Æthelred and Osthryth were later revered as saints at Bardney. It appears that Æthelred continued to have influence in the kingdom after his abdication: a passage in Stephen of Ripon's Life of Wilfrid shows Æthelred summoning Coenred to him and advising him to make peace with Wilfrid. The date of Æthelred's death is not recorded; though it is known that he was buried at Bardney. Æthelred had at least one son, Ceolred. According to the thirteenth century Chronicon Abbatiae de Evesham, Ceolred was not the son of Osthryth, although it does not name Ceolred's mother, and in the view of the historian Ann Williams this may mean that Æthelred remarried after Osthryth's death. However, Susan Kelly states that Osthryth was "most likely (though not certainly)" Ceolred's mother. Ceolred succeeded to the throne in 709, after Coenred abdicated in 709 to go to Rome on pilgrimage. One version of the regnal lists for Mercia shows a king named Ceolwald reigning after Ceolred, and it is possible that Ceolwald, if he existed, was also a son of Æthelred's.