Америка Тәуелсіздігінің Символы – Бостандық Қоңырауы

Кіріспе

Америка тәуелсіздігі мен бостандығының символы

Бостандық қоңырауы, бұрын Мемлекеттік үйдің қоңырауы немесе Ескі Мемлекеттік үйдің қоңырауы деп аталған, Филадельфияда орналасқан Америка тәуелсіздігінің айқын символы. Бастапқыда Пенсильвания штатының Мемлекеттік үйінің мұнарасында орналасқан, қазір Тәуелсіздік залы деп аталады, Бостандық қоңырауы бүгін Тәуелсіздік ұлттық тарихи паркіндегі Бостандық қоңырауы орталығында, Тәуелсіздік залынан көше арғы бетінде орналасқан. 1752 жылы Пенсильвания провинциялық ассамблеясы Лондондағы Лестер және Пак фирмасынан қоңырау жасауды тапсырды, кейін Уайтчепел қоңырау құю зауыты деп аталды. Ол "Левит кітабынан" алынған "Барлық жер бетіндегі халқына Азаттықты жариялаңыз" деген жазумен құйылды. Қоңырау Филадельфияға келгеннен кейін алғаш рет соққанда жарылды және жергілікті шеберлер Джон Пасс пен Джон Стоу екі рет қайта құйды, олардың тегі қоңыраудың бетінде жазылған. Алғашқы жылдары қоңырау заң шығарушыларды сессияларға шақыру және азаматтарды қоғамдық жиналыстар мен жарияланымдар туралы хабардар ету үшін қолданылды. Екінші Континенталдық Конгрестің Ли резолюциясы, 1776 жылғы 2 шілдедегі тәуелсіздікке дауыс беруі немесе екі күннен кейін, 1776 жылғы 4 шілдеде АҚШ Тәуелсіздік декларациясын бірауыздан қабылдауы туралы дереу хабарлама жасалмаса да, Бостандық қоңырауының алғаш рет соғылуы 1776 жылғы 8 шілдеде болған болуы мүмкін. Осы күні Филадельфиядағы басқа қоңыраулармен бірге Тәуелсіздік декларациясы алғаш рет халыққа оқылып берілді. Бостандық қоңырауының соғылуы туралы заманауи есептер жоқ болғанымен, көптеген тарихшылар сол күні соғылған қоңыраулардың арасында осы қоңыраудың да болғанын сендіреді. Қоңырау шамамен бір ғасыр бойы ауыр қолданыстан кейін ерекше үлкен жарыққа ие болды, бірақ оның нақты қашан жарылғаны туралы тарихи консенсус жоқ. Ұлттық парк қызметінің мәліметінше, "ең ықтимал түсіндірме – 90 жылға жуық уақыт бойы ауыр қолданыстан кейін 1840 жылдардың басында тар жарық пайда болды. 1846 жылы қала Джордж Вашингтонның туған күніне (23 ақпан) дейін қоңырауды жөндеуге шешім қабылдады. Металл жұмысшылары жарықты кеңейтіп, оның одан әрі таралуын болдырмау үшін және 'тоқтату бұрғылауы' деп аталатын әдіс арқылы қоңыраудың дыбысын қалпына келтірді". Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Филадельфия Ұлттық парк қызметіне қоңырауды күзетуге рұқсат берді, бірақ меншік құқығын сақтап қалды. Қоңырау "суық соғыс" кезінде бостандықтың символы ретінде пайдаланылды және 1960 жылдары наразылық акцияларының танымал орны болды. 1976 жылы ол Тәуелсіздік залындағы ұзақ жылдар бойы тұрған үйінен Independence Mall-дегі жақын маңдағы шыны павильонға, ал 2003 жылы павильонға іргелес орналасқан үлкен Бостандық қоңырауы орталығына көшірілді. Қоңырау монеталар мен маркаларда бейнеленген, ал оның аты мен суреті корпорациялар тарапынан кеңінен қолданылады.

The Liberty Bell, previously called the State House Bell or Old State House Bell, is an iconic symbol of American independence located in Philadelphia. Originally placed in the steeple of Pennsylvania State House, now known as Independence Hall, the Liberty Bell today is located across the street from Independence Hall in the Liberty Bell Center in Independence National Historical Park. The bell was commissioned in 1752 by the Pennsylvania Provincial Assembly from the London based firm Lester and Pack, later renamed the Whitechapel Bell Foundry, and was cast with the lettering "Proclaim LIBERTY Throughout all the Land unto all the Inhabitants Thereof", a Biblical reference from the Book of Leviticus The bell first cracked when rung after its arrival in Philadelphia, and was twice recast by local workmen John Pass and John Stow, whose last names appear on the bell. In its early years, the bell was used to summon lawmakers to legislative sessions and to alert citizens about public meetings and proclamations. Although no immediate announcement was made of the Second Continental Congress's Lee Resolution, the vote for independence on July 2, 1776, or its unanimous adoption of the United States Declaration of Independence two days later, on July 4, 1776, it is most likely that the first ringing of the Liberty Bell was on July 8, 1776, when, along with other bells in Philadelphia, the Declaration of Independence was first read to the public. While no contemporary account of the Liberty Bell's ringing exists, most historians believe the Liberty Bell was among the bells rung that day. The bell did not acquire its distinctive large crack until after almost a century of heavy use, though there is no historical consensus on the exact date it was cracked. According to the National Park Service, " the most likely explanation is that a narrow split developed in the early 1840s after nearly 90 years of hard use. In 1846, when the city decided to repair the bell prior to George Washington's birthday holiday (February 23), metal workers widened the thin crack to prevent its farther spread and restore the tone of the bell using a technique called 'stop drilling'." After World War II, Philadelphia allowed the National Park Service to take custody of the bell, while retaining ownership. The bell was used as a symbol of freedom during the Cold War and was a popular site for protests in the 1960s. It was moved from its longtime home in Independence Hall to a nearby glass pavilion on Independence Mall in 1976, and then to the larger Liberty Bell Center adjacent to the pavilion in 2003. The bell has been featured on coins and stamps, and its name and image have been widely used by corporations.

Құрылтай (17511753)

Филадельфия қаласының қоңырауы 1682 жылы қаланың негізі қаланғаннан бері халықты жариялаулар мен азаматтық қауіптер туралы ескерту үшін пайдаланылып келді. Алғашқы қоңырау Пенсильвания штатының үйінің артындағы ағашқа ілінген, қазір ол Тәуелсіздік залы (Independence Hall) деп аталады және оны қаланың негізін қалаушы Уильям Пен әкелген деген әңгіме бар. 1751 жылы Пенсильвания штатының үйіне қоңырау мұнарасы салынып жатқанда, азаматтық билік жылдам өсіп келе жатқан қалада алыстан естілетін, жақсырақ сапалы қоңырау іздеді. Пенсильвания провинциялық ассамблеясының спикері Айзек Норрис колонияның Лондон агенті Роберт Чарльзге "шамамен екі мың фунт салмақты жақсы қоңырау" алуға тапсырыс берді. Норристің бұйрығындағы Леуіліктер кітабына сілтеме жасау, қоңыраулардың нақты құрамы мен құюын көрсететін ерекше қасиеттер берудің сол кездегі кең таралған әдетін көрсетеді.

Америка революциясы

Норрис қоңыраудан қанағаттанбағандықтан Чарльзге екінші қоңырау тапсыруды және Лестер мен Пактың бірінші қоңырауды қайтарып алып, металл құнын есепке жатқызуға болатынын қарастыруды бұйырды. 1754 жылы Ассамблея екі қоңырауды да сақтап қалуға шешім қабылдады; жаңасы мұнара сағатына орнатылды, ал ескі қоңырау Ассамблея шешімімен «Бұл үй кейін тағайындайтын мақсаттарға» арналды. 1760 жылы Джордж III таққа отырғанда қоңырау соғылды. 1776 жылғы 4 шілдеде Екінші Континенттік Конгресс Тәуелсіздік декларациясын бірауыздан қабылдағаннан кейін «Еркіндік қоңырауы» соғылған деген әңгіме бар, бірақ оны растайтын ешқандай дәлел жоқ, себебі Тәуелсіздік декларациясының алғашқы ресми оқылысы төрт күннен кейін, 1776 жылғы 8 шілдеде ғана өтті. Декларация алғаш рет Филадельфияда 1776 жылғы 8 шілдеде оқылып шыққанда, оны еске алу үшін қоңыраулар соғылғаны туралы тарихи мәліметтер бар. «Еркіндік қоңырауы» туралы нақты мәлімдеме болмаса да, көптеген тарихшылар 1776 жылғы 8 шілдеде Декларация оқылып жатқанда, «Еркіндік қоңырауы» да соғылған қоңыраулардың бірі болды деген пікірде. Дегенмен, Мемлекеттік үйдің қоңырау мұнарасының нашар күйі қоңыраудың соғылуына кедерілген болуы мүмкін. Егер 1776 жылғы 8 шілдеде Филадельфияда «Еркіндік қоңырауы» соғылса, оны Ассамблея мен Континенттік Конгрестің қақпашысы Эндрю МакНейр соғып алған болуы мүмкін, ол қоңырауды соғуға жауапты болды. МакНейр сәуір мен қараша аралығында екі күнді белгісіз себеппен қатыспады. Егер сол күндердің бірі 1776 жылғы 8 шілде болса, онда оны МакНейрден кейін Конгресс қақпашысы болған Уильям Харри соғып алған болуы мүмкін. 1777 жылғы 4 шілдеде Тәуелсіздіктің бірінші жылдығын тойлау үшін де қоңыраулар соғылды. Қоңырау тоғыз ай бойы Аллентаунда жасырын сақталды. 1778 жылғы 18 маусымда британдықтар Филадельфиядан шегінгеннен кейін, ол қайтадан қайтарылды. Қоңырау Филадельфияға оралғанда, Мемлекеттік үйдің мұнарасы нашар күйде болды, содан кейін бұзылып, жаңадан салынды. 1785 жылға дейін қоңырау сақтауға қойылды, содан кейін оны қайтадан соғу үшін орнатты. Вашингтон мен Континенттік армияның Революциялық соғыстағы жеңісінен кейін қоңырау Мемлекеттік үйдің жоғарғы қабатына орнатылды және Тәуелсіздік күні, Вашингтонның туған күні және сайлау күні сайлаушыларға дауыс берулерін еске салу үшін соғылды. Сондай-ақ, Пенсильвания университетінің студенттерін жақын маңдағы Философиялық залға сабаққа шақыру үшін де қолданылды. 1785 және 1799 жылдар аралығында, Пенсильвания штатының астанасы қысқа мерзімге Ланкастерге көшірілгенде, ол штаттық заң шығарушыларды сессияға шақыру үшін соғылды. Пенсильвания штаты енді Мемлекеттік үйге мұқтаж болмағандықтан, оны бұзып, жерін құрылыс учаскелеріне сатуды жоспарлағанда, Филадельфия қаласы жерді, Мемлекеттік үйді және «Еркіндік қоңырауын» $70,000-ға сатып алды, бұл бүгінгі күнгі ақшамен шамамен тең.

Dissatisfied with the bell, Norris instructed Charles to order a second one, and see if Lester and Pack would take back the first bell and credit the value of the metal towards the bill. In 1754, the Assembly decided to keep both bells; the new one was attached to the tower clock while the old bell was, by vote of the Assembly, devoted "to such Uses as this House may hereafter appoint." The bell was rung in 1760 to mark the accession of George III to the throne. Despite the legend that the Liberty Bell rang following the unanimous adoption of the Declaration of Independence by the Second Continental Congress on July 4, 1776, there is no evidence to support that, and it is unlikely since the first public readings of the Declaration of Independence were not until four days later, on July 8, 1776. When the Declaration was publicly read for the first time in Philadelphia, on July 8, 1776, there is historical documentation that bells were run to commemorate its reading. While the Liberty Bell is not specifically referenced, most historical authorities agree that the Liberty Bell was among the bells that rang on July 8, 1776, as the Declaration was read. However, there is some chance that the poor condition of the State House bell tower prevented the bell from ringing. If the Liberty Bell was rung in Philadelphia on July 8, 1776, it was most likely rung by Andrew McNair, the doorkeeper to the Assembly and the Continental Congress, who was responsible for the bell's ringing. McNair was absent on two unspecified days between April and November. Had one of those days been July 8, 1776, it might have been rung by William Hurry, who succeeded McNair as doorkeeper for Congress. Bells were also rung to celebrate the first anniversary of Independence on July 4, 1777. The bell remained hidden in Allentown for nine months. In June 1778, following the British retreat from Philadelphia on June 18, 1778, it was returned. Upon the bell's return to Philadelphia, the steeple of the State House was in poor condition, and was subsequently torn down and restored. The bell was placed in storage until 1785, when it was again mounted for ringing. Following the victory of Washington and the Continental Army in the Revolutionary War, the bell was placed on an upper floor of the State House, and was rung on Independence Day, on Washington's Birthday, and on Election Day to remind voters to hand in their ballots. It also rang to call students at the University of Pennsylvania to their classes at nearby Philosophical Hall. Between 1785 and 1799, when the Pennsylvania state capital was briefly moved to Lancaster, it was rung to summon state legislators into session. When Pennsylvania, having no further use for its State House, proposed to tear it down and sell the land for building lots, the City of Philadelphia purchased the land, the State House, and the Liberty Bell, for $70,000, equal to $ today.

19 ғасыр

1828 жылы Филадельфия қаласы екінші Лестер мен Пак қоңырауын Санкт-Августин Рим-католик шіркеуіне сатты, ол 1844 жылы Филадельфиядағы католиктерге қарсы толқуларда өртенді. Қоңыраудың қалдықтары қайта құйылып, қазір Вилланова университетінде сақталған, Пенсильвания штатының Вилланова қаласында орналасқан. Бостандық қоңырауының қашан және қалай жарылғаны нақты белгісіз, бірақ зақым 19 ғасырдың басында, 1817 мен 1846 жылдар аралығында, ықтималды түрде осы кезеңнің соңында болғандығы мәлім. 1837 жылы қоңырау құлдыққа қарсы басылымда бейнеленген, онда жарық байқалмайды. Қоңыраудың жарылуы туралы алғашқы хабар 1846 жылы жарияланды. Тоғыз жылдан кейін, 1846 жылдың ақпан айында, «Public Ledger» газеті қоңыраудың Вашингтонның туған күніне, 23 ақпанда соғылғанын хабарлады. 22 ақпан жексенбі болғандықтан, той келесі күні өтті. Газетте қоңыраудың бұрын жарылғаны, бірақ жарықтарды тегістеу арқылы «жөнделгені» айтылды. Газетте 23 ақпанның түскісінде қоңыраудың соғуы жарықты кеңейткені анықталды және «ескі Тәуелсіздік қоңырауы қазір үлкен қалалық манарада жөнделмейтіндей жарылып, мәңгіге үнсіз қалды» делінген. 1876 жылы пайда болған қоңыраудың жарылуы туралы ең көп таралған әңгіме – 1835 жылы Жоғарғы Соттың Бас судьясы Джон Маршалл қайтыс болғанда қоңырау соғылған кезде болды. Тәуелсіздік залының ерікті сақтаушысы, полковник Фрэнк Эттинг қоңыраудың жарылуының шындығын анықтағанын мәлімдеді. Эттингтің пікірін қолдайтын дәлелдер аз болғанымен, ол кеңінен қабылданды және оқытылды. Жарықтың шығу тегіне қатысты басқа да әңгімелерге 1824 жылы Лафайеттің АҚШ-қа оралуымен байланысты қарсы алу рәсімдерінде зақымдалғаны, 1829 жылы британдық Рим-католиктерге көмек көрсету туралы заңның қабылдануын жариялағаны және бірнеше бала қоңырауды соғуға шақырылып, қателік жасап зақымдағаны туралы әңгімелер жатады. Дэвид Кимболл Ұлттық саябақтар қызметі үшін жазған кітабында қоңыраудың 1841 және 1845 жылдар аралығында, тәуелсіздік күні немесе Вашингтонның туған күнінде соғылған кезде жарылған болуы мүмкін деп болжайды. Pass and Stow қоңырауы алғаш рет «Бостандық қоңырауы» деп «Құлдыққа қарсы жазбада» аталды, бұл жазба Нью-Йорк құлдыққа қарсы қоғамының журналы болды. Екі жылдан кейін, 1837 жылы қоғамның «Либерти» журналында жарық көрген тағы бір басылымында «Еркіндікті жариялаңдар» деген тақырыппен қоңыраудың суреті мұқабада пайда болды. 1839 жылы Бостонның «Еркіндік достары» құлдыққа қарсы тағы бір тобы өздерінің журналын «Бостандық қоңырауы» деп атады. Сол жылы Уильям Ллойд Гаррисонның құлдыққа қарсы «The Liberator» басылымы Бостондық құлдыққа қарсы памфлетті «Бостандық қоңырауы» атты өлеңмен басып шығарды, онда сол кезде, жазуынша, қоңырау елдің барлық тұрғындарына еркіндік жарияламайды. Қазіргі заманғы қоңыраудың көп бөлігі Американың тәуелсіздік жариялау туралы жарлық ретінде жазушы Джордж Липпардпен жасалды. 1847 жылдың 2 қаңтарында ол «Saturday Courier» газетінде «1776 жылдың 4 шілдесі» атты мақала жариялады. Қысқа әңгімеде 1776 жылдың 4 шілдесінде ескі қоңыраушы қоңыраудың жанында отырып, Конгресс тәуелсіздікті жариялауға батылы жетпейтінінен қорқып отырғаны суреттеледі. Ең қызықты сәтінде жас бала қартқа қоңырау шалуды тапсырады. Кейін ол Липпардтың жинақталған әңгімелерінде жарияланды. Бұл оқиға көпшілік назарында «Бостандық қоңырауы» мен «Тәуелсіздік декларациясы» арасындағы тығыз байланысты болды. Әңгіме элементтері ертедегі тарихшы Бенсон Дж. Лоссингтің «Революцияның суретті далалық нұсқаулығы» (1850 жылы жарық көрген) кітабында тарихи факт ретінде қайта басылып шығарылды және ертегі мектептің бастауыш сыныптарында ұрпақтар бойы кеңінен қайталанды. 1848 жылы қоңырауға қызығушылықтың артуымен қала оны бірінші қабаттағы Декларация палатасы деп аталатын Ассамблея бөлмесіне көшіруді шешті, онда Декларация мен АҚШ Конституциясы талқыланып, қол қойылды. Қала тұрғындары қоңыраудың орнатылған тұғырына орнату жасады. Бостандық қоңырауы келесі ширек ғасыр бойы сол тұғырда көрініс тапты, оның үстінде бүркіт (алғашқыда мүсінді, кейіннен толтырылған) болды. 1853 жылы президент Франклин Пирс Филадельфияға және қоңырауға барды және қоңыраудың американдық революция мен американдық бостандықты бейнелейтінін айтты. Ол кезде Independence Hall сот ғимараты ретінде де пайдаланылды, ал афроамерикалық газеттер федералды судьялар қашқан құл туралы заң бойынша тыңдау өткізген ғимаратта бостандық символын орналастырудың орынсыз екенін атап өтті. 1861 жылдың ақпанында сол кездегі президент сайланған Авраам Линкольн Ассамблея бөлмесіне келіп, Вашингтонға бару жолында ант беру алдында сөз сөйледі. 1865 жылы Линкольннің денесі өлімінен кейін Ассамблея бөлмесіне қайтарылды, оның денесін көру үшін көпшілікке көрсетілді, Спрингфилд, Иллинойс штатында жерлеуге жол жүрді. Уақыт шектеулеріне байланысты, табынға келгісі келетіндердің аз бөлігі ғана көре алды; табынға келгендердің қатары 5 шақырымнан кем болған жоқ. Дегенмен, 120 000 мен 140 000 адам ашық табыннан өтіп, содан кейін қоңыраудың жанына келді, ол Линкольннің басына салынған, осылай келушілер «Жер бетіндегі барлық тұрғындарына еркіндік жариялаңдар» деген жазуды оқи алатын. Бостандық қоңырауы 1900 жылғы Бүкіләлемдік көрмеде көрсетілмегенімен, көптеген көрмеге келгендер оны көруге келді. Оның суреті көрме аумағында кеңінен таралды. Оның суреті немесе пішіні бейнеленген көптеген сувенирлер сатылды, ал штаттық павильондарда тас, темекі және басқа да материалдардан жасалған қоңыраудың көшірмелері болды. 1877 жылы қоңырау Ассамблея бөлмесінің төбесінен он үш буыннан тұратын тізбекпен ілінді. 1885 жылдан 1915 жылға дейін Бостандық қоңырауы жеті көрмеге және тойға апарылды. Әр жолы қоңырау теміржолмен саяхат етті, және жергілікті тұрғындар көре алу үшін қосымша аялдамалар жасалды. 1885 жылға қарай Бостандық қоңырауы бостандық символы ретінде кеңінен танылды және тәуелсіздіктің және бостандықтың бағалы мұрасы болды, сонымен қатар Джордж Липпардтың әңгімелері тарих және мектеп кітаптарында қайта басылып, оның атағы артып келе жатқан еді. 1885 жылдың басында қала оны Жаңа Орлеанға Дүниежүзілік мақта ауданының көрмесіне апаруға келісті. Үлкен адамдар қоңыраудың әр аялдамасында жиналды. Билоксиде, Миссисипи штатында Конфедерациялық Штаттардың бұрынғы президенті Джефферсон Дэвис қоңырауға келді және оған құрмет көрсетіп, ұлттық бірлікке шақырды. 1893 жылы ол Чикагодағы Дүниежүзілік Колумбия көрмесіне жіберілді, онда ол Пенсильвания ғимаратындағы штатының көрмесінің орталық бөлігі болды. 1893 жылдың 4 шілдесінде Чикагода қоңырауға Джон Филипп Сузаның басшылығымен «Бостандық қоңырауы маршының» алғашқы орындалуымен серенада берілді. Филадельфиялықтар Чикагодан жаңа жарықпен оралғаннан кейін оны басқа қалаларға жіберу идеясына суытыла бастады, және әрбір жаңа сапарға қарсылық күшейді. Сондай-ақ, қоңыраудың жеке күзетшісі сувенир ретінде кішкентай бөліктерін кесіп алып отырғаны анықталды. Филадельфия қоңырауды шынымен жабынған емен шкафқа қойды. 1898 жылы ол шыны шкафтан алынып, Independence Hall мұнаралық залында қайта ілінді, бұл бөлме 1975 жылдың соңына дейін оның үйі болып қала берді. Сувенир іздеушілер қоңырауға зиян келтірмеу үшін қоңыраудың қасында күзетші қойылды. 1909 жылға қарай қоңырау алты сапарға жіберілді. Қоңыраудың жарылуы нашарлады, ал сувенир іздеушілер одан бір проценттен астам салмағын кесіп алды. Оның салмағы 1904 жылы жарияланды.

In 1828, the City of Philadelphia sold the second Lester and Pack bell to St. Augustine's Roman Catholic Church, which was burned down in 1844 by an anti Catholic mob in the Philadelphia Nativist Riots. The remains of the bell were recast and now housed at Villanova University in nearby Villanova, Pennsylvania. It has not been definitively determined when or how the Liberty Bell first came to be cracked, but it is known that the damage occurred in the early 19th century, sometime between 1817 and 1846 and likely toward the end of this period. In 1837, the bell was depicted in an anti slavery publication, and no crack is identifiable in that photo. The first media mention of the bell's crack is in 1846. Nine years later, in February 1846, the Public Ledger reported that the bell was rung the day following Washington's Birthday, on February 23, 1846. Since February 22 was a Sunday, the celebration occurred the next day. The newspaper reported that the bell had long been cracked, but had been "put in order" by having the sides of the crack filed. The paper reported that, around noon on February 23, 1846, it was discovered that the bell's ringing was causing the crack to be extended, and that "the old Independence Bell now hangs in the great city steeple irreparably cracked and forever dumb." The most common story about the cracking of the bell, which originated in 1876, is that it happened when the bell was rung upon the 1835 death of the Supreme Court Chief Justice John Marshall when the volunteer curator of Independence Hall, Colonel Frank Etting, announced that he had ascertained the truth of the bell's cracking. While there is little evidence to support Etting's view, it was widely accepted and taught. Other claims regarding the crack's origin include stories that it was damaged during welcoming ceremonies for Lafayette on his return to the United States in 1824, that it cracked announcing the passing of the British Roman Catholic Relief Act 1829, and that some boys had been invited to ring the bell and inadvertently damaged it. David Kimball, in a book authored for the National Park Service, suggests that it most likely cracked sometime between 1841 and 1845, during its ringing on either Independence Day or on Washington's Birthday. The Pass and Stow bell was first termed "the Liberty Bell" in Anti Slavery Record, a journal published by the New York Anti Slavery Society. Two years later, in 1837, in another publication by the society in the journal Liberty, an image of the bell appears on its cover under the heading, "Proclaim Liberty". In 1839, Boston's Friends of Liberty, another abolitionist group, titled their journal The Liberty Bell. The same year, William Lloyd Garrison's anti slavery publication The Liberator reprinted a Boston abolitionist pamphlet containing a poem entitled "The Liberty Bell" that noted that, at that time, despite its inscription, the bell did not proclaim liberty to all the inhabitants of the land. A great part of the modern image of the bell as a relic of the proclamation of American independence was forged by writer George Lippard. On January 2, 1847, he published an article, "Fourth of July, 1776", in the Saturday Courier. The short story depicted an aged bellman on July 4, 1776, sitting morosely by the bell, fearing that Congress would not have the courage to declare independence. At the most dramatic moment, a young boy appears with instructions for the old man: to ring the bell. It was subsequently published in Lippard's collected stories. The story was widely reprinted and closely linked the Liberty Bell to the Declaration of Independence in the public mind. The elements of the story were reprinted in early historian Benson J. Lossing's The Pictorial Field Guide to the Revolution (published in 1850) as historical fact, and the tale was widely repeated for generations after in school primers. In 1848, with the rise of interest in the bell, the city decided to move it to the Assembly Room, also known as the Declaration Chamber, on the first floor, where the Declaration and United States Constitution had been debated and signed. The city constructed an ornate pedestal for the bell. The Liberty Bell was displayed on that pedestal for the next quarter century, surmounted by an eagle (originally sculpted, later stuffed). In 1853, President Franklin Pierce visited Philadelphia and the bell, and spoke of the bell as symbolizing the American Revolution and American liberty. At the time, Independence Hall was also used as a courthouse, and African American newspapers pointed out the incongruity of housing a symbol of liberty in the same building in which federal judges were holding hearings under the Fugitive Slave Act. In February 1861, then President elect Abraham Lincoln came to the Assembly Room and delivered an address en route to his inauguration in Washington D. C. In 1865, Lincoln's body was returned to the Assembly Room after his assassination for a public viewing of his body, en route to his burial in Springfield, Illinois. Due to time constraints, only a small fraction of those wishing to pass by the coffin were able to; the lines to see the coffin were never less than 3 mile (5 km) long. Nevertheless, between 120,000 and 140,000 people were able to pass by the open casket and then the bell, carefully placed at Lincoln's head so mourners could read the inscription, "Proclaim Liberty throughout all the land unto all the inhabitants thereof." While the Liberty Bell was not displayed at the Centennial Exposition, a great many exposition visitors came to visit it. Its image was ubiquitous throughout the exposition grounds. Myriad souvenirs were sold bearing its image or shape, and state pavilions contained replicas of the bell made of substances ranging from stone to tobacco. In 1877, the bell was hung from the ceiling of the Assembly Room by a chain with thirteen links. Between 1885 and 1915, the Liberty Bell was transported to seven expositions and celebrations. Each time, the bell traveled by railroad, and an extra number of rail stops were made along way so that local people could view it. By 1885, the Liberty Bell was widely recognized as a symbol of freedom, and as a treasured relic of independence and freedom, and was growing increasingly famous as versions of George Lippard's legend were reprinted in history and school books. In early 1885, the city agreed to let it travel to New Orleans for the World Cotton Centennial exposition. Large crowds mobbed the bell at each stop. In Biloxi, Mississippi, the former President of the Confederate States of America, Jefferson Davis, visited the bell and delivered a speech paying homage to it and urging national unity. In 1893, it was sent to the World Columbian Exposition in Chicago, where it was the centerpiece of the state's exhibit in the Pennsylvania Building. On July 4, 1893, in Chicago, the bell was serenaded with the first performance of The Liberty Bell March, conducted by John Philip Sousa. Philadelphians began to cool to the idea of sending it to other cities when it returned from Chicago bearing a new crack, and each new proposed journey met with increasing opposition. It was also found that the bell's private watchman had been cutting off small pieces for souvenirs. Philadelphia placed the bell in a glass fronted oak case. In 1898, it was taken out of the glass case and hung from its yoke again in the tower hall of Independence Hall, a room that would remain its home until the end of 1975. A guard was posted by the bell to prevent souvenir hunters who might otherwise chip at it. By 1909, the bell was sent on six trips. The bell's cracking worsened, and souvenir hunters had chipped off pieces of it, depriving it of over one percent of its weight. Its weight was reported as in 1904.

20 ғасыр

1912 жылы Панама-Тынық мұхиты халықаралық көрмесінің ұйымдастырушылары 1915 жылы Сан-Францискодағы көрмеге қоңырауды сұрады, бірақ Филадельфия оны қайтадан саяхаттауға келіспеді. Қала ақыры оны Сан-Францискоға жіберуге келісті, себебі ол ешқашан Сент-Луистен батысқа қарай болған емес, және бұл миллиондаған американдыққа оны көру мүмкіндігін беретін еді, мүмкін олар енді ешқашан мұндай мүмкіндікке ие болмас еді. 1914 жылы Сан-Францискоға дейінгі ұзақ пойыз сапарында жарықтардың көбейіп кетуінен қорқып, Филадельфия қоңыраудың ішіне «өрмек» деп аталатын металл тірек құрылысын орнатты. 1915 жылдың ақпан айында қоңырауды ағаш балғалармен жұмсақ соққанда, көрмені ашу сигналы ретінде дыбыс шығарылды, сонымен қатар бұл трансконтиненталдық телефон байланысының басталуын да білдірді. Пойызбен батысқа сапарлаған кезде шамамен бес миллион американдық қоңырауды көрді. Көрмеде екі миллионға жуық адам оны сүйді, ал оны көрушілердің саны санаусыз болды. Үйге қайтар жолында қоңырау басқа маршрутпен жүріп, тағы бес миллион адам оны көрді. 1924 жылы Independence Hall ғимаратының сыртқы есігінің бірі шынымен ауыстырылды, бұл ғимарат жабық болғанда да қоңырауды көруге мүмкіндік берді. 1940 жылы Конгресс елдегі алғашқы бейбіт уақыттағы әскери шақыруды қабылдағанда, Филадельфиялықтар бостандық қоңырауының алдында ант берді. Соғыс басталғаннан кейін қоңырау қайтадан символға айналды, соғыс облигацияларын сату үшін пайдаланылды. Филадельфияға оралғаннан бері қоңырау тек бес рет сыртқа шығарылды: үш рет Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде және одан кейін патриоттық шаралар үшін, ал екі рет 1976 және 2003 жылдары қоңырау жаңа орналасқан жерлеріне көшірілгенде. Чикаго және Сан-Франциско қалалары жүз мыңдаған балалардың қол қойған өтініштерін алғаннан кейін оны алды. 1933 жылы Чикаго 3,4 миллион мектеп оқушысы қол қойған өтінішпен 1933 жылғы Прогресс ғасыры көрмесі үшін, ал Нью-Йорк 1939 жылғы Нью-Йорк дүниежүзілік көрмесіне қоңыраудың келуін қамтамасыз ету үшін өтініш ұсынды. Екі әрекет те сәтсіз аяқталды. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында қоңырау саботажшылардың немесе жаудың бомбалауынан қауіптің төніп тұрғанынан қорқынышты, сондықтан қала басшылары қоңырауды елдің алтын қорымен бірге Форт-Ноксқа көшіруді қарастырды. Бұл идея ел бойынша наразылық тудырып, одан бас тартылды. Кейін ресми тұлғалар қоңыраудың үстінен темірден жасалған жер асты қоршау салуды қарастырды, қажет болған жағдайда оны төмен түсіруге болатын. Зерттеулер нәтижесінде қазу жұмыстары Тәуелсіздік сарайының іргесін құлатуы мүмкін деген қорытындыға келгеннен кейін жоба тоқтатылды. 1944 жылдың 17 желтоқсанында Уайтчепель қоңырау құю зауыты ағылшын-американдық достық белгісі ретінде қоңырауды тегін қайта құюды ұсынды. D күні, сондай-ақ VE және VJ күндері қоңырау қайтадан соғылды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін және көптеген дау-дамаздардан кейін Филадельфия қаласы қоңырау мен Тәуелсіздік залының қамқорлығын, сонымен бірге меншік құқығын федералды үкіметке беруге келісті. Қала өзінің иелігіндегі түрлі отаршылдық дәуірдегі ғимараттарды да берді. Конгресс 1948 жылы беруді мақұлдады, ал үш жылдан кейін Тәуелсіздік ұлттық тарихи паркі құрылды, ол осы мүлікті біріктіріп, Ұлттық парк қызметі (NPS немесе Парк қызметі) басқарады. Соғыстан кейінгі кезеңде қоңырау «суық соғыста» қолданылған бостандықтың символына айналды. 1950 жылы қоңырау үнемдеу облигациялары науқанының символы ретінде таңдалды. Вице-президент Альбен Баркли айтқандай, бұл науқанның мақсаты елді «бізге ешкім қатыгез, құдайсыз идеологияларды таңдай алмайтындай етіп нығайту» болды. 1955 жылы темір перде артындағы елдердің бұрынғы тұрғындарына өз отандастарына үміт пен жігердің нышаны ретінде қоңырау шалуға рұқсат берілді. Израиль премьер-министрі Дэвид Бен-Гурион және Батыс Берлиннің мэрі Эрнст Ройтер сияқты шетелдік беделді тұлғалар қоңыраудың алдына әкелінді, олар қоңырау АҚШ пен олардың елдері арасындағы байланысты білдіреді деп түсіндірді. Парк қызметі басқаруын бастағаннан бері, қоңырауды Тәуелсіздік залынан оны күтіп-ұстау және келушілерді қабылдау оңайырақ болатын құрылысқа көшіруді көздеді. Мұндай алғашқы ұсыныс 1958 жылы көпшіліктің наразылығынан кейін кері қайтарылды. Парк қызметі 1976 жылы АҚШ-тың екі жүз жылдық мерейтойына арналған жоспардың бір бөлігі ретінде тағы да тырысты. Тәуелсіздік ұлттық тарихи паркі кеңесші комитеті 1969 жылы қоңырауды Тәуелсіздік залынан шығаруды ұсынды, өйткені ғимарат Филадельфияға келуі күтілетін миллиондаған адамды қабылдай алмайды. 1972 жылы Парк қызметі Оңтүстік Үшінші көше мен Каштан көшесінің қиылысындағы жаңа келушілер орталығында қоңырау үшін үлкен шыны мұнара салу жоспарларын жариялады, ол Тәуелсіздік залынан екі блок шығысқа қарай орналасқан, бұл жобаға 5 миллион доллар жұмсалмақ. Алайда, азаматтар тағы да осы қадамға қарсылық көрсетті. Оның орнына, 1973 жылы Парк қызметі Арч және Рейс көшелері арасындағы Тәуелсіздік алаңының солтүстік жағында қоңырау үшін кішкентай шыны павильон салуды ұсынды. Филадельфия мэрі Фрэнк Риццо павильон идеясына келісті, бірақ павильонды Тәуелсіздік залынан Каштан көшесінен бері салуды ұсынды, бұл штат алаңнан тарихи ғимараттың көрінісін жояды деп қорқытты. Риццоның пікірі басым болды, және қоңырау екі жүз жылдық мерейтой басталғанда Тәуелсіздік залының жанындағы шыны және болаттан жасалған Liberty Bell Pavilion-ға көшірілді. Екі жүз жылдық мерейтой кезінде Америкалық кешіктірушілер клубының мүшелері әзілде Уайтчепель қоңырау құю зауытының алдында «Біз лимон алдық» және «Гарантия туралы не?» деген жазулары бар плакаттармен пикетке шықты. Зауыттың өкілдері наразыларға қоңырауды қайта жасауға дайын екендерін, егер ол бастапқы қаптамасында қайтарылса ғана екенін айтты, және ол бұрын Liberty Bell үшін арналған мұнарада орналасқан, Оңтүстік Үшінші көшедегі бұрынғы келушілер орталығында.

In 1912, the organizers of the Panama–Pacific International Exposition requested the bell for the 1915 fair in San Francisco, but Philadelphia was reluctant to let it travel again. The city finally agreed to let it be transported to San Francisco since it had never been west of St. Louis, and it was a chance to allow millions of Americans to see it who might never again have the opportunity. In 1914, fearing that the cracks might lengthen during the long train ride to San Francisco, Philadelphia installed a metal support structure inside the bell, called the "spider". In February 1915, the bell was tapped gently with wooden mallets to produce sounds that were transmitted to the fair as the signal to open it, a transmission that also inaugurated transcontinental telephone service. Some five million Americans saw the bell on its train journey west. It is estimated that nearly two million kissed it at the fair, with an uncounted number viewing it. The bell was taken on a different route on its way home during which another five million people viewed it. In 1924, one of Independence Hall's exterior doors was replaced by glass, allowing some view of the bell even when the building was closed. When Congress enacted the nation's first peacetime draft in 1940, the first Philadelphians required to serve took their oaths of enlistment before the Liberty Bell. Once the war started, the bell was again a symbol, used to sell war bonds. Since the bell returned to Philadelphia, it has been moved out of doors only five times: three times for patriotic observances during and after World War I, and twice as the bell occupied new homes in 1976 and 2003. Chicago and San Francisco obtained its after presenting petitions signed by hundreds of thousands of children. In 1933, Chicago tried again, with a petition signed by 3.4 million schoolchildren, for the 1933 Century of Progress Exhibition and New York presented a petition to secure a visit from the bell for the 1939 New York World's Fair. Both efforts failed. In the early days of World War II, it was feared that the bell might be in danger from saboteurs or enemy bombing, and city officials considered moving the bell to Fort Knox, to be stored with the nation's gold reserves. The idea provoked a storm of protest from around the nation, and was abandoned. Officials then considered building an underground steel vault above which it would be displayed, and into which it could be lowered if necessary. The project was dropped after studies concluded that the digging might undermine the foundations of Independence Hall. On December 17, 1944, the Whitechapel Bell Foundry offered to recast the bell at no cost as a gesture of Anglo American friendship. The bell was again tapped on D Day, as well as in victory on V E Day and V J Day. After World War II, and following considerable controversy, the City of Philadelphia agreed that it would transfer custody of the bell and Independence Hall, while retaining ownership, to the federal government. The city would also transfer various colonial era buildings it owned. Congress agreed to the transfer in 1948, and three years later Independence National Historical Park was founded, incorporating those properties and administered by the National Park Service (NPS or Park Service). In the postwar period, the bell became a symbol of freedom used in the Cold War. The bell was chosen for the symbol of a savings bond campaign in 1950. The purpose of this campaign, as Vice President Alben Barkley put it, was to make the country "so strong that no one can impose ruthless, godless ideologies on us". In 1955, former residents of nations behind the Iron Curtain were allowed to tap the bell as a symbol of hope and encouragement to their compatriots. Foreign dignitaries such as Israeli Prime Minister David Ben Gurion and West Berlin Mayor Ernst Reuter were brought to the bell, and they commented that the bell symbolized the link between the United States and their nations. Almost from the start of its stewardship, the Park Service sought to move the bell from Independence Hall to a structure where it would be easier to care for the bell and accommodate visitors. The first such proposal was withdrawn in 1958, after considerable public protest. The Park Service tried again as part of the planning for the 1976 United States Bicentennial. The Independence National Historical Park Advisory Committee proposed in 1969 that the bell be moved out of Independence Hall, as the building could not accommodate the millions expected to visit Philadelphia for the Bicentennial. In 1972, the Park Service announced plans to build a large glass tower for the bell at the new visitors center at South Third Street and Chestnut Street, two blocks east of Independence Hall, at a cost of $5 million, but citizens again protested the move. Instead, in 1973, the Park Service proposed to build a smaller glass pavilion for the bell at the north end of Independence Mall, between Arch and Race streets. Philadelphia Mayor Frank Rizzo agreed with the pavilion idea, but proposed that the pavilion be built across Chestnut Street from Independence Hall, which the state feared would destroy the view of the historic building from the mall area. Rizzo's view prevailed, and the bell was moved to a glass and steel Liberty Bell Pavilion, about from its old home at Independence Hall, as the Bicentennial year began. During the Bicentennial, members of the Procrastinators' Club of America jokingly picketed the Whitechapel Bell Foundry with signs "We got a lemon" and "What about the warranty?" The foundry told the protesters that it would be glad to replace the bell—so long as it was returned in the original packaging. and was housed in the tower once intended for the Liberty Bell, at the former visitor center on South Third Street.

"Либерти Белл" орталығы

1995 жылы Парк қызметі Тәуелсіздік алаңының қайта жобалау жұмыстарын бастады. Вентури, Скотт Браун және әріптестер архитектуралық бюросы екі жобалық нұсқасы бар бас жоспарды әзірледі. Бірінші нұсқада Маркет көшесінің оңтүстік жағында бір блокқа созылатын келушілер орталығы орналастырылды, онда «Еркіндік қоңырауы» да орналасатын болды. Бұл алаңның Тәуелсіздік залының үш блоктан көрінісін бұзып, қоңырауды тек оңтүстіктен, Каштановый көшесінен ғана көруге мүмкіндік беретін еді. Екінші нұсқада ұқсас келушілер орталығы Маркет көшесінің солтүстік жағында орналастырылды, ол да алаңның көрінісін бұзатын еді, ал қоңырау оңтүстік жағындағы шағын павильонда орналасатын болды. 1950 жылдары алаң дизайнымен айналысқан қала жоспарлаушысы Эдмунд Бэкон Тәуелсіздік залының көрінісін сақтауды аса маңызды деп есептеді. Ол жеке жоспарын жасады, онда Маркет көшесінің солтүстігіне күмбезді қоңырау павильоны салынуы көзделді. «Еркіндік қоңырауын» Тәуелсіздік залынан осыншалықты алысқа жылжыту мүмкіндігіне жұртшылық күшті қарсылық білдірді. NPS қоңыраудың Каштановый және Маркет көшелері арасындағы блоктан орын аудармайтынын мәлімдеді. Тағы да басқа жоспарлар ұсынылды, олардың әрқайсысының артықшылықтары мен кемшіліктері болды, бірақ олардың барлығының мақсаты – келушілерді тарихи саябақтың тек «Еркіндік қоңырауынан» бөлек бөліктерін көруге ынталандыру еді. Олин серіктестігі Тәуелсіздік алаңы үшін жаңа бас жоспар жасау үшін шақырылды; оның құрамында сәулетші Бернард Цивински де болды, ол ақырында «Еркіндік қоңырауы орталығы» (LBC) деп аталған жобаны жобалау бойынша шектеулі конкурста жеңіске жетті. Цивинскидің жобасы 1999 жылдың басында таныстырылды. Қазіргі павильоннан әлдеқайда үлкен, көрме алаңдары мен ақпараттық орталықты қамтитын LBC ғимараты, ұзақ уақыттан бері бұзылған Президенттік үйдің, Джордж Вашингтон мен Джон Адамстың «Ақ үйінің» 15% аумағын жабуы тиіс еді. Археологтар LBC салынатын жерді қазғанда 1790–1800 жылдарға жататын атқарушы биліктің резиденциясының қалдықтарын тауып, қайта жерледі. Жоба Вашингтонның құлдары жоспарланған LBC-нің басты кіреберісінен небары бірнеше метр қашықтықта орналасқандығы белгілі болғаннан кейін қатты дауға түсті. Парк қызметі LBC ғимаратын қайта жобалаудан немесе құрылысын кейінге жылдырудан бас тартты. NPS бастапқыда құлдар мен құлдық туралы мәлімет беруге қарсы болды, бірақ қара белсенділердің жылдар бойы наразылық білдіруінен кейін келісім берді.

In 1995, the Park Service began preliminary work on a redesign of Independence Mall. Architects Venturi, Scott Brown & Associates developed a master plan with two design alternatives. The first proposed a block long visitors center on the south side of Market Street, that would also house the Liberty Bell. This would have interrupted the mall's three block vista of Independence Hall, and made the bell visible only from the south, on Chestnut Street. The second alternative placed a similar visitors center on the north side of Market Street, also interrupting the mall's vista, with the bell in a small pavilion on the south side. City planner Edmund Bacon, who had overseen the mall's design in the 1950s, saw preservation of the vista of Independence Hall as essential. He created his own plan that included a domed bell pavilion built north of Market Street. Public reaction to the possibility of moving the Liberty Bell so far from Independence Hall was strongly negative. NPS announced that the bell would remain on the block between Chestnut and Market streets. Other plans were proposed, each had strengths and weaknesses, but the goal of all was to encourage visitors to see more of the historical park than just the Liberty Bell. The Olin Partnership was hired to create a new master plan for Independence Mall; its team included architect Bernard Cywinski, who ultimately won a limited design competition to design what was called the Liberty Bell Center (LBC). Cywinski's design was unveiled in early 1999. Significantly larger than the existing pavilion, allowing for exhibit space and an interpretive center, the proposed LBC building also would cover about 15% of the footprint of the long demolished President's House, the "White House" of George Washington and John Adams. Archaeologists excavating the LBC's intended site uncovered remnants of the 1790–1800 executive mansion that were reburied. The project became highly controversial when it was revealed that Washington's slaves had been housed only feet from the planned LBC's main entrance. The Park Service refused to redesign the LBC building, or delay its construction. NPS initially resisted interpreting the slaves and the slave quarters, but after years of protest by Black activists, agreed.

21 ғасыр

2003 жылғы 9 қазанда қоңырау орнатылғаннан кейін бірнеше сағаттан соң ашылған жаңа ғимарат, Вашингтонның құлдар тұрған үйлерінің жоспарымен жабылатын тротуарға жақын орналасқан, ал оның маңыздылығын түсіндіретін ақпараттық тақталар қойылған. "Еркіндік қоңырауы" орталығына кірген келушілер қоңыраудың өзіне жеткенше, қоңырау туралы бірнеше көрмелерді аралап көреді. 2001 жылы бір келушінің балғамен шабуыл жасауынан кейін қауіпсіздік мақсатында қоңырау келушілердің қолы жетпейтін биіктікте ілінген, сонымен қатар барлық келушілер қауіпсіздік тексеруінен өтеді. Қазіргі кезде "Еркіндік қоңырауының" салмағы – металл құрамының 70% мыс, 25% қалайыдан тұрады, ал қалғаны қорғасын, мырыш, сынап, алтын және күмістен құралған. Ол американдық еменнен жасалған, бастапқы иық деп саналатын нәрсеге ілінген. Қондырғының соңғы жолындағы "Philada" деген жазуда жарық аяқталғандай көрінсе де, шындығында ол 19-шы ғасырда қоңырауды қағуға мүмкіндік беру үшін кеңейтілген жарық. Ишкі бетіне дейін созылатын жіңішке жарық оңға қарай жалғасып, қоңыраудың жоғарғы бөлігіне қарай "Pass and Stow" сөзіндегі "and" әрпінен, содан кейін "Assembly" сөзінің алдындағы "the" сөзінен және соңында "Liberty" сөзіндегі "rty" әріптерінен өтеді. Жарық иықпен бекітілген жерге жақын аяқталады. Профессор Констанс М. Грейф өзінің "Тәуелсіздік ұлттық тарихи паркінің тарихы" атты кітабында "Еркіндік қоңырауы" туралы былай деп жазды: "[Е]ркіндік қоңырауы – парктегі ең қадірлі нысан, ұлттық символ. Ол 200 жыл бұрын Тәуелсіздік залында болған басқа заттардай әдемі емес, және ол түзетуге келмейтіндей зақымдалған. Мүмкін, оның мистикалық тартымдылығының бір бөлігі осыдан туса керек. Демократиямыз сияқты, ол де нәзік және кемшіліктері бар, бірақ ол қауіп-қатерлерге төтеп берді және сақталып қалды."

Мұра және еске алу

Тәуелсіздік ұлттық тарихи саябағында көрінетін көшірмелерден өзге, ертедегі «Еркіндік қоңырауының» көшірмелерінің бірі – 1915 жылы әйелдердің сайлау құқығын қолдау үшін суфражистер тапсырыс берген «Әділет қоңырауы» немесе «Әйелдердің еркіндік қоңырауы». Бұл қоңыраудың жазуы да «Еркіндік қоңырауының» жазуымен бірдей, бірақ қосымша «әділет орнату» деген екі сөзбен толықтырылған, бұл сөздер АҚШ Конституциясының кіріспесінен алынған. Сонымен қатар, қоңыраудың тілі тізбекпен байланғандықтан дыбыс шығармайды, бұл дауыс беру құқығынан айырылған әйелдердің саяси оқиғаларға ықпал ете алмайтындығын символдайды. «Әділет қоңырауы» бұл мәселені жария ету үшін кеңінен гастрольдік сапарлар жасады. Он тоғызыншы түзетудің (әйелдерге сайлау құқығын беру) қабылдануынан кейін, 1920 жылдың 26 тамызында «Әділет қоңырауы» Тәуелсіздік залының алдына әкелінді, соңында дыбыстау үшін. Бірнеше ай бойы ол Тәуелсіздік залының алдындағы платформада тұрды, содан кейін қалалық шенеуніктер оны алып кетуді талап етті. Бүгінде ол Валли Фордждегі Вашингтон мемориалдық шіркеуінде сақталады. 1950 жылы «Еркіндік облигациялары» акциясының аясында АҚШ Қаржы министрлігі 55 «Еркіндік қоңырауының» көшірмесін (әрқайсысы 48 штат, Колумбия округі және аумақтар үшін) тапсырыс берді және олар Францияда Fonderie Paccard зауытында құйылды. Қоңыраулар патриоттық мерекелерде көрсетіліп, соғылуы тиіс болды. Техас штатының қоңырауы университетке оның түлектерінің қызметіне көрсетілген құрмет ретінде табыс етілді. 1950 жылы Англияда «Еркіндік қоңырауының» үлкейтілген және сәл өзгертілген көшірмесі, «Азаттық қоңырауы» деп аталып, құйылды, АҚШ-қа әкелінді және «Азаттық жорығы» аясында елді аралап шықты. Кейін ол Германияға жеткізіліп, Батыс Берлин қалалық әкімшілігінің мұнарасына орнатылды. 1962 жылы Роберт Ф. Кеннеди қалаға келгенде, ал 1963 жылдың маусымында оның інісі Джон Ф. Кеннеди де «Еркіндік қоңырауы» мен жаңа «Азаттық қоңырауы» арасындағы байланысты атап өтті. «Еркіндік қоңырауы» 1926 жылы Америка тәуелсіздігінің 150 жылдығын мерекелеу үшін шығарылған ескерткіш монетада бейнеленді. Ол алғаш рет айналыстағы монетада 1948 және 1963 жылдар аралығында шығарылған Франклин жарты долларының артқы жағында пайда болды. Ол сондай-ақ Айға қарсы бейнеленген Эйзенхауэр долларының екі жүз жылдық дизайнында да қолданылды. 1926 жылы Тәуелсіздік декларациясының 150 жылдығына арналған АҚШ почтасы 1926 жылы Филадельфияда өткен Сексентиленндық көрменің құрметіне «Еркіндік қоңырауының» суреті бар ескерткіш марка шығарды, бірақ бұл маркада шын мәнінде көрменің кіреберісінде орнатылған қоңыраудың көшірмесі бейнеленген. «Еркіндік қоңырауы» марка дизайнының тақырыбы ретінде таңдалды, өйткені бұл символ елдің тәуелсіздігін ең жақсы көрсетеді. Содан бері «Еркіндік қоңырауы» АҚШ почта маркаларының бірнеше түрінде пайда болды, соның ішінде 2007 жылдан бері шығарылатын алғашқы «мәңгілік» маркада. Қазіргі 100 долларлық банкнотта «Еркіндік қоңырауының» суреті бар. Суреттің түсі оны ұстаған бұрышқа байланысты өзгереді. «Liberty Bell» немесе «Liberty Belle» атауы коммерциялық мақсаттарда жиі қолданылады және өмірді сақтандыру компаниясынан Монтана эскорт қызметіне дейінгі брендтер мен бизнес атауларын білдіреді. Уолт Дисней әлеміндегі Сиқырлы патшалықтағы «Еркіндік алаңында» «Еркіндік қоңырауының» көшірмесі орналасқан. Көшірме 1989 жылы нақты «Еркіндік қоңырауының» қалыпынан құйылған. Филадельфия «Филлис» бейсбол командасының үйі – «Ситизенс Банк Парк» стадионының оң жақтағы алаңының үстінде қоңыраудың үлкен контуры ілінген. Ол жарықтандырылып, алға-артқа қозғалады және олардың ойыншыларының бірі хоум-ран соққанда немесе «Филлис» командасы жеңгенде қоңырау дыбысы естіледі. Бұл қоңырау контуры «Филлис» командасының бұрынғы үйі – «Ветерандар стадионындағы» контурдың орнына орнатылды. 1996 жылдың 1 сәуірінде «Taco Bell» компаниясы жарнамалар мен баспасөз хабарламалары арқылы «Еркіндік қоңырауын» сатып алғанын және оның атын «Taco Liberty Bell» деп өзгерткенін жариялады. Жарнамаларда айтылғандай, енді бұл қоңырау жарты жыл бойы Калифорния штатының Ирвайн қаласындағы «Taco Bell» корпоративтік кеңсесінде тұрады. Ашулы хабарламалар Independence National Historical Park саябағына көптеп түсті, ал саябақ қызметінің өкілдері шұғыл түрде баспасөз конференциясын шақырып, қоңырау сатылғандығы туралы мәлімдемені жоққа шығарды. Бірнеше сағаттан кейін «Taco Bell» компаниясы бұл сәуірлік әзіл екенін мойындады. Наразылықтарға қарамастан, компанияның тако, энчилада және буррито өнімдерінің сатылымы сол аптада жарты миллион доллардан астамға өсті.

In addition to the replicas that are seen at Independence National Historical Park, early replicas of the Liberty Bell include the so called Justice Bell or Women's Liberty Bell, commissioned in 1915 by suffragists to advocate for women's suffrage. This bell had the same legend as the Liberty Bell, with two added words, "establish justice", words taken from the Preamble to the United States Constitution. It also had the clapper chained to the bell so it could not sound, symbolizing the inability of women, lacking the vote, to influence political events. The Justice Bell toured extensively to publicize the cause. After the passage of the Nineteenth Amendment (granting women the vote), the Justice Bell was brought to the front of Independence Hall on August 26, 1920, to finally sound. It remained on a platform before Independence Hall for several months before city officials required that it be taken away, and today is at the Washington Memorial Chapel at Valley Forge. As part of the Liberty Bell Savings Bonds drive in 1950, 55 replicas of the Liberty Bell (one each for the 48 states, the District of Columbia, and the territories) were ordered by the United States Department of the Treasury and were cast in France by the Fonderie Paccard. The bells were to be displayed and rung on patriotic occasions. The Texas bell was presented to the university in appreciation of the service of the school's graduates. In 1950, too, an enlarged and slightly modified replica of the Liberty Bell, baptized Freedom Bell, was cast in England, brought to the United States, and toured the country as part of a "Crusade of Freedom". It was then shipped to Germany and installed in the tower of West Berlin's city hall. When Robert F. Kennedy visited the city in 1962, followed by his brother John F. Kennedy in June 1963, both drew a parallel between the Liberty Bell and the new Freedom Bell. The Liberty Bell appeared on a commemorative coin in 1926 to mark the sesquicentennial of American independence. Its first use on a circulating coin was on the reverse side of the Franklin half dollar, struck between 1948 and 1963. It also appeared on the Bicentennial design of the Eisenhower dollar, superimposed against the moon. On the 150th anniversary of the Declaration of Independence in 1926, the U. S. Post Office issued a commemorative stamp depicting the Liberty Bell for the Sesquicentennial Exposition in Philadelphia in 1926, though this stamp actually depicts the replica bell erected at the entrance to the exposition grounds. The Liberty Bell was chosen for the stamp design theme because the symbol was most representative of the nation's independence. Since then the Liberty Bell has appeared on several other U. S. postage stamps, including the first forever stamp, issued since 2007. An image of the Liberty Bell appears on the current $100 note. The image changes color, depending on the angle at which it is held. The name "Liberty Bell" or "Liberty Belle" is commonly used for commercial purposes, and has denoted brands and business names ranging from a life insurance company to a Montana escort service. Walt Disney World has a replica of the Liberty Bell that is in Liberty Square in the Magic Kingdom. The replica was cast from the mold of the actual Liberty Bell in 1989. A large outline of the bell hangs over the right field bleachers at Citizens Bank Park, home of the Philadelphia Phillies baseball team, and is illuminated and swings back and forth and a bell sound is played whenever one of their players hits a home run or if the Phillies win that game. This bell outline replaced one at the Phillies' former home, Veterans Stadium. On April 1, 1996, Taco Bell announced via ads and press releases that it had purchased the Liberty Bell and changed its name to the Taco Liberty Bell. The bell, the ads related, would henceforth spend half the year at Taco Bell corporate headquarters in Irvine, California. Outraged calls flooded Independence National Historical Park, and Park Service officials hastily called a press conference to deny that the bell had been sold. After several hours, Taco Bell admitted that it was an April Fools' Day joke. Despite the protests, company sales of tacos, enchiladas, and burritos rose by more than a half million dollars that week.