Кіріспе

Дхутанга (пали тілінен - dhutaṅga, ) немесе дхутагуна (санскрит) - буддизмде оқытылатын қатаңдықтар немесе қатаңдықтар тобы. Тхеравада дәстүрі он үш дхутангадан тұрады, ал Махаяна буддалық дереккөздер он екі дхутагунадан тұрады. Бұл термин әдетте түбірден алынған деп түсініледі ду "қалқыту" және "қалқыту" кіршіктерін жоюға көмектесетін тәжірибелерді білдіруі мүмкін. Тәңір Ие тәндік істерден бас тартқан, тән мен өмірін құрбан етпейтін, өз мақсатына сай өмір сүруге ұмтылған пәктіктерге он үш түрлі тәлім берді. Олар: жап-жалаңаш киім киюден бас тарту (памсукулик'анга) үй иелері ұсынған, лақтырылған немесе лас матадан жасалған киімдерді киюден бас тарту және киюден бас тарту. Үш жамылғыны киюдің тәжірибесі (течиварик'анга) Үш жамылғыны ғана киіп, қосымша рұқсат етілген жамылғысы жоқ. Азық-түлік жеушілердің практикасы (пиндапатик'анга) пиндапатта немесе қайыршылықта жиналған тағамдарды ғана жеу, ал вихарада тамақ қабылдамау немесе жай адам үйінде шақыру арқылы ұсынылады. Үйден-үйге ізденуші практикасы (sapadanik'anga) - қайыр сұрап бара жатып, бірде-бір үйді қалдырмау; тек қана бай үйлерге немесе туыстар ретінде басқа себептермен таңдалғандарға баруды таңдамау. Бір сеансшының практикасы (экасаниканга) күніне бір рет тамақтану және түстен кейін ұсынылған басқа тағамнан бас тарту. Қазан тамағын жеуші (pattapindik'anga) тағамды табақтар мен ыдыстардан емес, араластырылған ыдыстан жеу. Кейінгі кезде тамақтан бас тарту практикасы (халу пачка бхаттик'анга) - адам қанағаттанғаннан кейін, тіпті жай адамдар көбірек ұсынуды қаласа да, басқа тамақ ішпеу. Орманды мекендеушілердің тәжірибесі (араңқик'анга) қалада немесе ауылда тұрмайды, бірақ барлық алаңдатулардан алыс, оқшау тұрады. Ағаш түбірінің тұрғыны (рукхамулик'анга) шатырдың баспанасы жоқ ағаш астында өмір сүру. Ашық ауада өмір сүруші (аббхокасик'анга) шатыр мен ағаш тамырынан бас тартып, бұл практиканы шатырдың шатырында жүзеге асыруға болады. Жер астындағы мәйіттер (susanik'anga) жер астындағы мәйіттер, зираттар немесе кремация алаңдары немесе олардың маңында өмір сүру (Ежелгі Үндістанда мұндай жерлерде тастап кеткен және көмілмеген мәйіттер, сондай-ақ кейбір ішінара өртелген мәйіттер болған болар еді). Кез келген төсек пайдаланушының практикасы (yatha santhatik'anga) ұйықтау орны ретінде бөлінген кез келген тұрғын үйге қанағаттанған. Отырғызу практикасы (nesajjik'anga) - жүру, тұру және отыру үш қалпында өмір сүру және ешқашан жату.

Махакассапа Тера

Махакассапа Будданың ең құрметті шәкірттерінің бірі, ең үздік бас тартушы. Оны Будда аса қатал аскетикалық тәжірибелер (пали: dhutavādānaṃ) және орманның ең басты тұрғыны ретінде мадақтаған. Махакассапа Тера он үш аскетикалық іс-әрекетті (оның ішінде шөл далада өмір сүру, тек садақа беру және жыртық шапан кию) қабылдады және тоғыз күнде ағартылған шәкірт (арахат) болды. Ол табиғаттан тыс жетістіктерде (пали: iddhi; санскрит: ṛddhi) және медитациялық шоғырлануда Буддаға тең болды (пали: jhāna; санскрит: dhyāna). Ол өмірдің ең қажетті нәрселеріне қанағат етіп, бейшаралық пен бейшаралықты төзімділікпен көтере алатын молшы ретінде суреттеледі. Махакассапа Будданың параниббаннасынан (өлімі) кейін монастырь қауымының басшылығын өз мойнына алды. Көптеген пост-каноникалық мәтіндерде Махакассапа өмірінің соңында медитация мен тоқтатылған анимация күйіне түсуге шешім қабылдады, бұл оның дене қалдықтарының Кукуттапада деп аталатын таудың астындағы үңгірде Меттейя Будданың келуіне дейін сақталып қалуына себеп болды деп сенді.