Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неббия Нью-Йоркке қарсы, 291 U.S. 502 (1934), АҚШ Жоғарғы Сотының Нью-Йорк штаты сүт өндірушілерге, дилерлерге және бөлшек саудашыларға сүт бағасын реттей алады деп шешкен ісі.
Nebbia v. New York, 291 U. S. 502 (1934), was a case in which the Supreme Court of the United States decided that New York State could regulate the price of milk for dairy farmers, dealers, and retailers.
Тарих
Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ауыл шаруашылығы өнімдерінің бағасы төмендеп, Нью-Йорк штатының сүт фермерлері өте қатты зардап шекті, ал Ұлы депрессия олардың проблемаларын одан әрі нашарлатты. Бұл мәселені шешу үшін Нью-Йорк заң шығарушы органы штаттық сенатор Перли А. Питчердің басшылығымен бірлескен заң шығарушы комитет құрды. Сот отырыстарынан кейін Нью-Йорк штаты 1933 жылы сүт бақылау кеңесін құрды, оған ең төменгі және ең жоғары бөлшек сауда бағасын белгілеу құқығы берілді. Баға өткендегі нарықтық бағаны көрсетеді және тапсырыс бағаны төмендетуді болдырмау үшін жасалды. Сүт бақылау кеңесінің әрбір қоғамдық отырысы "қақтығысты, халықтық жиналысқа" әкеліп соқты, оның әрбір әрекеті "Мемлекеттік жаңалық" болды. Ол мемлекеттік басқарудың дұрыс жұмыс істеуіне, әсіресе, егер мұндай реттеу жалпы әл-ауқатты арттыру үшін қолданылса, мемлекеттің кез-келген реттеуі қажет екенін айтты. Бесінші және он төртінші түзетулер мемлекеттік реттеуді қоғамдық игілік үшін тыйым салмаған. Керісінше, олар тек осындай реттеудің процесін басқарады. Соттың бұрын да айтқандай, мұндай әділ сот "заңның ақылға сыймайтын, өз бетімен жасалған немесе қалауынша емес болуын, сондай-ақ таңдалған құралдың мақсатқа нақты және мәнді қатысы болуын талап етеді". Робертс Нью-Йорктегі сүт өнеркәсібі ұзақ уақыттан бері қоғамдық мүддеге қатысты реттеудің нысанасы болғанын атап өтті. Ол заң шығарушылық тергеу сүт бақылау кеңесін құруға әкелгендіктен, сүт бағалары мәселелерін түзету үшін тұрақты сұраныс пен ұсыныс заңдарының жеткіліксіздігін жақсы білетінін мәлімдеді, сондықтан "бұл бұйрық ақылға сыймайтын немесе ерікті емес сияқты". Робертс тиісті процеске қатысты мәселені қарастыра отырып, басқа да конституциялық шектеулер болмаған жағдайда, мемлекет экономикалық саясатты қабылдауы мүмкін, ол қоғамдық әл-ауқатты арттырады және тиісті заңнамамен осындай саясатты жүзеге асырады деп айтуға болады. Алайда, соттардың мұндай саясатты құруға немесе оны заң шығарушы орган дұрыс қабылдағаннан кейін жоюға құқығы жоқ. Ол былай деп қосты: "Қабылданған саясаттың даналығымен, оны жіберу үшін қабылданған заңның жеткіліктілігі немесе іс жүзінде қолданылуымен, соттар құзырсыз және онымен айналысуға құқылы емес". Ол негізсіз іс жүргізу туралы ережеде ауыл шаруашылығы және нарық туралы заңның таластырылған ережелерін жою үшін негіз жоқ деп тапты.
New York State dairy farmers were disproportionately harmed by the decline in farm prices after World War I, and the Great Depression further worsened the problems they faced. To tackle the problem, the New York legislature created a joint legislative committee, headed by State Senator Perley A. Pitcher. Following the hearings, the state of New York established a Milk Control Board in 1933 that was empowered to set maximum and minimum retail prices. The board set the price of a quart of milk at 9¢. The price reflected the market price at some point in the past and the order was designed to prevent price cutting. Every public hearing of the Milk Control Board resulted in a "tumultuous, popular assemblage" and its every action was "Statewide news." He added that occasional regulation by the state is requisite for the proper government function, especially if such regulation is used to promote general welfare. The Fifth and Fourteenth Amendments do not prohibit governmental regulation for the public welfare. Instead, they only direct the process by which such regulation occurs. As the Court has held before, such due process "demands only that the law shall not be unreasonable, arbitrary, or capricious, and that the means selected shall have a real and substantial relation to the object sought to be attained." Roberts noted also that the New York milk industry had long been the subject of public interest regulation. He claimed that because a legislative investigation had resulted in the establishment of the Milk Control Board, it was well aware of the insufficiency of regular laws of supply and demand to correct the issues with milk prices so "the order appears not to be unreasonable or arbitrary." Further addressing the due process challenge, Roberts wrote that in absence of other constitutional restrictions, a state may both adopt an economic policy that can reasonably be said to promote public welfare and enforce such policy by appropriate legislation. Courts, however, have no authority to create such policy or to strike it down when it has been properly enacted by the legislature. He added, "With the wisdom of the policy adopted, with the adequacy or practicability of the law enacted to forward it, the courts are both incompetent and unauthorized to deal." He concluded that the majority found no basis in the Due Process Clause to strike down the challenged provisions of the Agriculture and Markets Law.
Келіспеушіліктер
Сот төрешісі Джеймс Макрейнолдс көпшіліктің пікірінен бас тартты. Оның қарсылығына судья Уиллис Ван Девантер, судья Джордж Сазерленд және судья Пирс Батлер қосылды. Төрт жігіт "Жаңа келісім" заңдарын қабылдамағаны үшін "Төрт атты" деген лақап атпен танылды. Макрейндолдс көптеген мысалдарды келтірді, мысалы, New State Ice Co. v. Liebmann, онда сот мемлекеттер жеке бизнеске заң шығаруы мүмкін емес деп шешті. Ол сонымен қатар сүттің нарықтық бағадан жоғары бағаны белгілеудің рационалды негізін күмәнге ұшыратты. Оның пікірінше, қосымша шығындар сатуды төмендетеді, бұл сүт өндірушіге көп көмектеспейді, сонымен қатар сүт тұтынушылардың ішіндегі ең кедейлерді де айырады. Ол "бизнестегі белгілі бір жамандықтарды болдырмау үшін ереже ұзақ уақыт бойы рұқсат етілген заңнамалық іс-қимыл ретінде бекітілсе де, ол "Б" өндірушіге жағдайды жақсартуға мүмкіндік беру үшін, "А" кәдімгі бизнесте сатуға болатын бағаны белгілеу заң шығарушы билік аясында қарастырылмаған" деген қорытындыға келді. Ол: "Бұл - ереже емес, басқару, бақылау, диктант", - деп қосты.
Justice James C. McReynolds dissented from the majority opinion. His dissent was joined by Justice Willis Van Devanter, Justice George Sutherland, and Justice Pierce Butler. The four became nicknamed the Four Horsemen for their rejection of New Deal regulation. McReynolds brought up many examples, such as New State Ice Co. v. Liebmann, where the court ruled that states may not legislate over private businesses. He further questioned the rational basis of fixing milk at a higher price than the market value. He reasoned that the extra expense would drive down sales, thus doing little to help the dairy farmer, and furthermore, deprive the poorest among milk consumers. He ultimately concluded that although "regulation to prevent recognized evils in business has long been upheld as permissible legislative action fixation of the price at which A, engaged in an ordinary business, may sell, in order to enable B, a producer, to improve his condition, has not been regarded as within legislative power." He added, "This is not regulation, but management, control, dictation."