Автоматик пианино тарихы және түрлері

Кіріспе

Алдын ала жазылған шығармаларды ойнайтын пианино, сондай-ақ пианола деп те аталады, – перфорацияланған қағаз немесе металл рулондарды пайдаланып пианиноның механизмін іске қосатын пневматикалық немесе электромеханикалық механизммен жабдықталған өздігінен ойнайтын пианино. Қазіргі заманғы үлгілері MIDI технологиясын қолданады. Ойыншы пианино 19-шы ғасырдың соңы мен 20-шы ғасырдың басында үй пианиноларының кеңінен өндірілуімен танымал болды. Сату 1924 жылы шарына жетті, бірақ 1920-жылдардың ортасында электрлік фонограф жазбаларының сапасы жақсарғаннан кейін төмендеді. Радиоарналардың үй музыкасын электрлі түрде күшейту мүмкіндігі оның танымалдығын азайтып, 1929 жылғы қор нарығының құлдырауы өндірісті толығымен тоқтатты.

Тарих

Бірінші қолданысқа жарамды пневматикалық фортепиано ойнатқышы, «Пианола» деп аталған, 1896 жылы Эдвин С. Вотеймен ойлап табылды және 20 қасырға кеңінен тарады. Механизмі толығымен пневматикалық болды: аяқпен басқарылатын үрлегіштер пневматикалық моторды іске қосып, қабылдау шпулін айналдыру үшін вакуум жасады, ал қағаз рулонындағы тесіктен кіретін әрбір шағын ауа екі сатыда жеткілікті күшке дейін күшейтіліп, нота соғылуын қамтамасыз етті.

19001910 жылдар

Вотей кеңінен «Пианола»ны жарнамалады, бұрын-соңды болмаған толық бетті түсті жарнамаларды пайдаланды. Ол бастапқыда 250 долларға сатылды, содан кейін арзан бағадағы басқа үлгілер шығарылды. Стандартты 65 пернелік формат қалыптасты, роллдар мен тесіктер арасы бір дюймге 6 реттен орналастырылды, бірақ бірнеше өндірушілер басқа үлгілермен үйлеспейтін роллдардың өздерінің нұсқаларын қолданды. 1903 жылға қарай «Aeolian» компаниясының каталогында 9000-нан астам ролл атаулары болды, ай сайын 200 атау қосылды. Көптеген компаниялардың каталогтарында мыңдаған роллдар болды, олар негізінен жеңіл, діни немесе классикалық музыкадан тұрды. Рагтайм музыкасы да кеңінен таралды.

Мелвилл Кларк пианиноға екі маңызды жаңалық енгізді: пианино пернетақтасындағы барлық нотаны ойнай алатын толық масштабты ролл және стандартты түрде орнатылған ішкі ойнатқыш. Онжылдықтың соңына қарай пианино ойнатқыш құрылғысы мен 65 пернелік формат ескірді. Бұл 65 пернелік ойыншы операцияларына бұрыннан инвестиция салған көптеген шағын өндірушілерге қиындық туғызды, нәтижесінде өнеркәсіпте шоғырлану жылдамдады. 1908 жылы Нью-Йорктегі Буффалода өткен өнеркәсіптік конференцияда барлық 88 пернені ойнайтын жаңа, толық масштабты ролл форматы келісілді. Бұл 111/4 дюймдік ролл өлшемін сақтап, енді бір дюймге 9 тесікпен кішірек тесіктерді орналастырды. Бұл кез келген пианиноның кез келген роллды ойнай алатынын білдірді. Бұл келісім ролл музыкасын ұстанған ойын-сауық саласындағы қымбат формат соғысынан сақтану үшін маңызды болды. Америкада пианино жетіліп келе жатқанда, Германиядағы Эдвин Велте ойыншының барлық аспектілерін автоматты түрде қайта жасайтын құрылмысты жасады, машина жазылған орындауды түпнұсқа пианист ойнағандай дәлме-дәл қайталайтын болды. 1904 жылы «Велте-Миньон» деп аталған бұл құрылмысы жаңа маркетингтік мүмкіндіктерді ашты, өйткені өндірушілер сол кездегі ең көрнекті пианистер мен композиторларды пианино роллына орындауларын жазуға шақыра алды. Бұл пианино иелеріне өз үйлерінде кәсіби орындауды өз аспаптарында, түпнұсқа пианист ойнағандай сезіне алуға мүмкіндік берді. «Aeolian» компаниясы 1901 жылы «Metrostyle» және 1904 жылы «Themodist» үлгілерін ұсынды, «Themodist» сүйемелдеуден мелодияны анық естілетіндей ететін өнертабыс болды. Сату жылдам өсті, аспаптар жетілген сайын, орамдардың ассортименті кеңейді. Екі маңызды жаңалық – қолмен ойналатын классикалық және эстрадалық роллдар, сондай-ақ мәтінді роллдар. Қолмен ойналатын роллдар музыкалық фразаларды енгізді, сондықтан пианисттерге темпті басқару арқылы оларды қосудың қажеті болмады, көптеген адамдар мұны істеуге құштар емес еді. Мәтінді роллдар шеттерінде ән сөздерімен жабдықталған, бұл үйде ән салуға сүйікті болған ойыншыны қолдануды жеңілдетті. Басқа маңызды жаңалық – «Welte-Mignon» пианиносына екі коммерциялық бәсекелес келгені: «Ampico» (1911 жылдан бастап, бірақ 1916 жылға дейін толыққанды «қайта жаңғырту» мүмкіндігімен) және «Duo Art» (1914). «Artrio Angelus» 1916 жылдан бастап қайта жаңғыртушы ойыншыны ұсынды. 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, АҚШ-та неміс патенттері тәркіленді. Англияда «Aeolian» компаниясының үлкен зауыты мен сату желісі болды және «Ampico»-дан оңай сатылды. «Hupfeld Meisterspiel DEA» (1907) және «Philipps Duca» (1909 ж.) сияқты қайта жаңғырту жүйелерін өндірушілер Еуропада сәтті болды. «Hupfeld» компаниясы 1919 жылы 88 пернелік «Triphonola» қайта жаңғырту жүйесін жетілдірді, сатылған ойыншылардың шамамен 5% -ы қайта жаңғырту пианиноларынан тұрды. Америкада онжылдықтың соңында жаңа «джаз дәуірі» мен фокстроттың танымалдылығы пианиноны танымал музыканың құралы ретінде бекітті, ал классикалық музыка көбінесе қайта жаңғырту пианиносына көшті. Көптеген американдық ролл компаниялары 1920 жылға дейін үлкен классикалық каталогтарды ұсынуды тоқтатты және бірнеше жыл ішінде «инструментальді» роллдарды (мәтінсіз) тастады. Англияда «Aeolian» компаниясы классикалық материалды сатуды жалғастырды, ал клиенттер роллдардағы нұсқауларды орындап, қол және аяқ педальдарын өздері басқаруға дайын болды. Сидни Грю 1922 жылы Лондонда жарық көрген «Пианиношы өнері» атты нұсқаулығында былай деді: «Орташа музыкалық білімі бар ер немесе әйелдің жақсы пианиношы болуына үш жылдай уақыт кетеді. Жақсы пианист, органшы немесе әнші болу үшін жеті жылдай уақыт қажет». Мәтінді роллдар Англияда танымал болған жоқ, өйткені олар мәтінсіз роллдарға қарағанда 20% -ға қымбат болды. Нәтижесінде Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі американдық және британдық ролл жинақтары өте әртүрлі болды.

Melville Clark introduced two important features to the player piano: the full scale roll which could play every note on the piano keyboard, and the internal player as standard. By the end of the decade, the piano player device and the 65 note format became obsolete. This caused problems for many small manufacturers, who had already invested in 65 note player operations, ultimately resulting in rapid consolidation in the industry. A new, full scale roll format, playing all 88 notes, was agreed at an industry conference in Buffalo, New York in 1908 at the so called Buffalo Convention. This kept the 111/4 inch roll, but now had smaller holes spaced at 9 to the inch. This meant that any player piano could now play any make of roll. This consensus was crucial for avoiding a costly format war, which plagued almost every other form of entertainment medium that followed roll music. While the player piano matured in America, an inventor in Germany, Edwin Welte, was working on a player which would reproduce all aspects of a performance automatically, so that the machine would play back a recorded performance exactly as if the original pianist were sitting at the piano keyboard. Known as a Reproducing Piano, this device, the Welte Mignon, was launched in 1904. It created new marketing opportunities, as manufacturers could now get the foremost pianists and composers of the day to record their performances on a piano roll. This allowed owners of player pianos to experience a professional performance in their own homes on their own instruments, exactly as the original pianist had played it. Aeolian introduced Metrostyle in 1901 and the Themodist in 1904, the Themodist being an invention which was said to bring out the melody clearly above the accompaniment. Sales grew rapidly, and with the instruments now relatively mature, in this decade a wider variety of rolls became available. Two major advances were the introduction of the hand played roll, both classical and popular, and the word roll. Hand played rolls introduced musical phrasing into the rolls, so that player pianists did not have to introduce it through the use of tempo controls, which few felt inclined to do. Word rolls featured printed lyrics in the margins, making it simple to use players to accompany singing in the home, a popular activity before radio and disc recordings became widely available. The other major advance was the arrival in America of two commercial rivals for the Welte Mignon Reproducing Piano: the Ampico (from 1911 but fully 're enacting' by 1916) and the Duo Art (1914). Artrio Angelus also introduced a reproducing player from 1916. When World War I came in 1914, German patents were seized in the US. In England, Aeolian had a huge factory and sales network and easily outsold the Ampico. Other makers of Reproducing systems, Hupfeld Meisterspiel DEA (1907) and Philipps Duca (c 1909), were successful in Europe. Hupfeld perfected an 88 note reproducing system, the Triphonola, in 1919, and around 5% of players sold were Reproducing Pianos. In America by the end of the decade, the new 'jazz age' and the rise of the fox trot confirmed the player piano as the instrument of popular music, with classical music increasingly relegated to the reproducing piano. Most American roll companies stopped offering large classical catalogs before 1920, and abandoned 'instrumental' rolls (those without words) within a few years. In England, the Aeolian Company continued to sell classical material, and customers remained willing to contribute to performances by following directions printed on the rolls and operate the hand and foot controls themselves. Sydney Grew, in his manual The Art of the Piano Player, published in London in 1922, said that "it takes about three years to make a good player pianist of a man or woman of average musical intelligence. It takes about seven years to make a good pianist, or organist, or singer". Word rolls never became popular in England, as they cost 20% more than non word rolls. As a result, post World War I American and British roll collections looked very different.

1950 жылдан қазіргі уақытқа дейін

1950 жылдардың басында 1920 жылдардағы және одан бұрынғы піанолар мен басқа да музыкалық аспаптар коллекцияға айналды. Канадада жұмыс істеген кезінде піаноларды жинаған Фрэнк Холланд Англияға оралып, Лондондағы үйінде осындай ойлы жанкүйерлердің бас қосуларын өткізді. 1959 жылы бұл бас қосу «Піано ойнатушылар тобы» деп ресми тіркелді, ал 1960 жылдардың басында Холланд Брентфордта Ұлыбританиялық піано мұражайын (қазіргі Музыка мұражайы) құрды. Америкада тағы бір коллекционер Харви Роэлл 1961 жылы «Піано ойнатушылар қазынасы» атты кітап жариялады. Бұл кітап көптеп сатылды, содан кейін Роэллдің «Вестал Пресс» баспасы аспаптарды қайта құру және қалпына келтіру туралы кітаптар шығарды. Механикалық музыканың барлық аспектілерін сақтау және зерттеу үшін бүкіл әлемде басқа да қоғамдар құрылды, олардың ішінде Музыкалық қораптар қоғамы (MBSI) және АҚШ-тағы Автоматты музыкалық аспаптар коллекционерлер қауымдастығы (AMICA) бар. 1960 жылдары піано ойнатушыларға деген қызығушылықтың қайта жандануы жаңа өндіріске алып келді. «Aeolian» компаниясы «Pianola» піаносын қайта жаңғыртты, бұл жолы соғыстан кейінгі үйлерге сәйкес келетін кішкентай спинет піанода, және басқа өндірушілер де одан үлгі алды. «QRS» компаниясы өздерінің «Story and Clark» піаносында дәстүрлі піано ойнатушылар піаносын ұсынды. Алғашқы жанкүйерлер көбінесе шектеулі жөндеулермен және түзетулермен көмектесе алды, бірақ 1920 жылдардағы түпнұсқа аспаптарды жұмыс істеп тұрған күйінде табуға болатын. Ескі аспаптарды бастапқы жағдайына толыққанды қалпына келтіру мүмкін болды.

Түрлері

Ойыншы пианино – қолмен басқарылатын, пневматикалық түрде жұмыс істейтін пианино механизмі бар пианино. Оператор музыкалық орындау үшін басқару тұтқаларын қолданады. Әртүрлі көмекші құралдар жасалды:

Бөлшектелген стек басқаруы Бұл аспаптарда (ойыншы пианинолардың басым көпшілігінде) пневматикалық ойыншы механизмі шамамен тең екі бөлікке бөлінеді. Оператор екінші бөлігіне тәуелсіз түрде пернетақтаның кез келген бөлігінің дыбысын төмендетуге болады. Тақырыпты басқару Бұл аспаптарда арнайы музыкалық роликтермен қолданылғанда, атап айтқанда, ерекшеленуі тиіс ноталарды күшейтіп, қалғандарын жұмсарта алатын қосымша пневматикалық аппараттық жүйелер бар. Негізгі тақырыптық пианинолар барлық ноталарды басып, тек музыкалық роликтердегі белгілі бір «тақырыптық» тесіктерге сәйкес келетін ноталарға толық қуатты жібереді. Күрделі жүйелерде (мысалы, Хупфельдтің «Солодант» және Эолианның «Темодист») тақырыпты басқару деңгейі реттеледі, онда фондық деңгей мен мелодия деңгейінің екеуі де басқарылады. Механизмнің ерекшелігі – акорд орындалғанда, механизм оларды анықтауы үшін күшейтілген ноталар көршілес ноталардан сәл алыстатылуы керек. Жеке тақырып Бұл пианинолардың аппараттық құрылғысы акорды бөлмей, пернетақтаның барлық диапазонында фондық сүйемелдеуден әуендік ноталарды таңдай алады. Бұл жүйелерді өндіргендер – Ұлыбританияның «Dalian» және «Kastonome», АҚШ-тың «Solo Carola». Экспрессиялық пианино Бұл пианинолардың аппараттық құрылғысы роликтердегі кодтамадан кең ауқымды музыкалық динамиканы жасай алады. Пневматикалық стек кодтамаға байланысты белгілі бір кернеуде жұмыс істейді, бұл музыкалық динамиканың әсерін береді. Бұл жүйеге «Recordo» және «Empeco» мысалдары жатады. Қайта жаңғырту пианинолары Бұл ойыншы пианиноның толық автоматтандырылған нұсқалары, тірі музыкалық орындау әсерін жасау үшін адамның араласуы қажет емес. Бұл роликтерге темп картасын қосу және тікелей орындаудың нота ұзындығын жазу арқылы жүзеге асырылады. Дыбыс динамикасы музыкалық роликтердегі кодтамамен басқарылатын қосымша құрылғылар арқылы жасалады, бұл басқару тұтқаларын пайдалану қажеттілігін жояды. Электр қозғалтқышы қуатты қамтамасыз етеді. Көптеген қайта жаңғырту пианиноларын қолмен ойнауға болады, ал көптегендері екі функцияны орындау үшін жасалған. Бұл пианиноларды көптеген компаниялар жасады, ал алғашқы табысты аспап 1904 жылы Велте ұсынған «Миньон» болды.

Split stack control In these instruments (the vast majority of all player pianos) the pneumatic player mechanism is divided into two approximately equal halves. The operator can lower the volume of either half of the keyboard independently of the other. Theme control These instruments have peripheral pneumatic hardware systems which, when used in conjunction with special music rolls, are able to highlight notes in the score which are intended to be emphasised while others are made quieter. Basic theme pianos subdue all notes and release full power to only those notes which are aligned with certain music roll "theme" perforations. Subtler systems (such as Hupfeld's "Solodant" and Aeolian's "Themodist") have a graduated theme control, in which the background subdued level and the foreground melody level are both controllable. The nature of the mechanism is such that where a chord occurs, notes to be emphasised have to be advanced slightly away from their neighbours in order for the mechanism to identify them. Isolated theme The hardware of these pianos is able to pick out the melody notes from the background accompaniment within the entire range of the keyboard, without the need to break up chords. Manufacturers of these systems were the UK "Dalian" and "Kastonome" and the US "Solo Carola". Expression player The hardware of these pianos is able to generate a broad general musical dynamic from roll coding. The pneumatic stack operates at fixed, pre set tension depending on the coding, giving an effect of musical dynamics. Examples of this system are "Recordo" and "Empeco"
Reproducing pianos These are fully automated versions of the player piano, requiring no human control to produce the effect of a live musical performance. This is achieved with music rolls in which tempo mapping is incorporated into the rolls and the note lengths of a live performance have been captured. The volume dynamics are created by peripheral accessories controlled by the music roll coding, which removes the need to operate control levers. An electric motor provides power. Most reproducing pianos are capable of being played manually, and many are constructed for dual function. Numerous companies made these, and the first successful instrument was the "Mignon", launched by Welte in 1904.

Қазіргі заманғы іске асыру

Кейінгі дамулар пианиноны қайта жаңғырту үшін музыканы жазу және ойнату кезінде пианино рулондарының орнына магниттік ленталар мен дискеттерді пайдалануды қамтиды; сондай-ақ, Bösendorfer компаниясы жасаған бір аспапта компьютерлік көмекпен ойнату мүмкіндігі де болды. 1982 жылы Yamaha Corporation "Piano Player" ("Пиано ойнатқыш") құрылғысын ұсынды, ол дискеттерді сақтау ортасы ретінде пайдалана отырып, пианино орындауын цифрлық түрде жазып алып, қайта ойната алатын алғашқы көптеп өндірілген, коммерциялық қолжетімді пианино болды. 1987 жылы "Piano Player" құрылғысы Yamaha Disklavier ("Ямаха Дисклавиер") моделімен алмастырылды, ал 1998 жылдан бастап Disklavier PRO ("Дисклавиер ПРО") модельдері 1024 жылдамдық деңгейіне дейін "жоғары ажыратымдылықтағы" пианино орындауларын және 256 позициялық педальді Yamaha-ның XP (Extended Precision) MIDI ("Extended Precision MIDI") спецификациясын қолдана отырып жазып алып, қайта ойната алады. Көптеген қазіргі заманғы пианинолар компьютерлік жабдықпен байланыс үшін MIDI-ді пайдаланады. Көптеген қазіргі заманғы пианинолар дискеттер және/немесе CD-ROM ("CD-ROM") дискілерінде MIDI файлдарын жазып алып, ойнатуға мүмкіндік беретін электрондық құрылғымен және компьютерлерге пианиноны тікелей басқаруға мүмкіндік беретін MIDI интерфейсімен бірге келеді. MIDI файлдары пианиноның ішіндегі клавишалар механизміне орнатылған кішкентай механикалық поршеньдерді іске қосу үшін электр тогын пайдаланатын соленоидтарды іске қоса алады. Тікелей орындау немесе компьютерлік музыка MIDI файл форматында жазылып, кейіннен осындай аспаптарда дәл қайта ойнату үшін пайдаланылуы мүмкін. Интернеттен антикалық пианино рулондарына айналдырылған MIDI файлдарын сатып алуға болады. 2006 жылдан бері бірнеше пианиноны түрлендіру жинақтары қолжетімді (PianoDisc, PNOmation және т.б.), бұл қалыпты пианино иелеріне оларды компьютерлік басқаруға арналған аспаптарға айналдыруға мүмкіндік береді. Түрлендіру процесі әдетте клавиатураның астына механикалық бөліктерді орнату үшін пианиноның төменгі бөлігін кесуді қамтиды, бірақ бір ұйым – "Logos Foundation" ("Логос Фаундация") портативті, сыртқы жинақты жасады. 2007-2008 жылдары Bösendorfer SE ("Бёзендорфер СЕ") қайта жаңғырту жүйесін ойлап тапқан Уэйн Стахнке ("Уэйн Стахнке") "LX" ("ЛХ") деп аталатын жаңа пианиноны түрлендіру жинағын ұсынды. 2023 жылдан бастап Steinway ("Штайнвей") Wayne Stahnke's Live Performance LX ("Уэйн Штанкенің Live Performance LX") жүйесіне негізделген пианино шығарады, ол 2014 жылы Steinway компаниясына сатылып, Spirio ("Спирио") деп қайта аталды. Басқа пианино брендтерінен айырмашылығы, бастапқыда жаздыру опциясы болмады, бірақ 2019 жылы Steinway Spirio | r ("Спирио | р") модельдерін ұсынды, олар да жаздыра алады. Edelweiss ("Эдельвейс") – бұл британдық музыкалық стартап, ол 2017 жылдан бері Harrods ("Харродс") сәнді дүкенінде сатылатын толыққанды жекелеген пианиноларды ұсынады. Financial Times ("Файнаншл Таймс") YouTube арнасының "How to Spend it" ("Қалай жұмсауға болады") бағдарламасының мәліметінше, Edelweiss "қазіргі заманғы өздігінен ойналатын пианинолардың ең жоғары деңгейдегі бренді болып саналады".

Later developments of the reproducing piano include the use of magnetic tape and floppy disks, rather than piano rolls, to record and play back the music; and, in the case of one instrument made by Bösendorfer, computer assisted playback. In 1982, Yamaha Corporation introduced the "Piano Player", which was the first mass produced, commercially available reproducing piano that was capable of digitally capturing and reproducing a piano performance using floppy disk as a storage medium. The Piano Player was replaced in 1987 by the Yamaha Disklavier and since 1998, the Disklavier PRO models are capable of capturing and reproducing "high resolution" piano performances of up to 1024 velocity levels and 256 increments of positional pedalling using Yamaha's proprietary XP (Extended Precision) MIDI specification. Almost all modern player pianos use MIDI to interface with computer equipment. Most modern player pianos come with an electronic device that can record and playback MIDI files on floppy disks and/or CD ROMs, and a MIDI interface that enables computers to drive the piano directly for more advanced operations. The MIDI files can trigger solenoids, which use electric current to drive small mechanical plungers mounted to the key action inside the piano. Live performance or computer generated music can be recorded in MIDI file format for accurate reproduction later on such instruments. MIDI files containing converted antique piano rolls can be purchased on the Internet. as of 2006, several player piano conversion kits are available (PianoDisc, PNOmation, etc. ), allowing the owners of normal pianos to convert them into computer controlled instruments. The conversion process usually involves cutting open the bottom of the piano to install mechanical parts under the keyboard, although one organization—Logos Foundation—has manufactured a portable, external kit. A new player piano conversion kit was introduced in 2007 08 by Wayne Stahnke, the inventor of the Bösendorfer SE reproducing system, called the "LX". as of 2023 Steinway manufactures a player piano based on Wayne Stahnke's Live Performance LX system, which was sold to Steinway in 2014 and re branded as Spirio. Unlike other piano brands, a recording option was not originally available, but in 2019 Steinway introduced Spirio | r models, which can also record. Edelweiss is a British music upcomer on the player piano market offering totally bespoke pianos, available in luxury department store Harrods since 2017 and according to the Financial Times YouTube channel 'How to Spend it', Edelweiss is "regarded as the most upmarket of today's breed of the self playing piano".

Электр пианиноларымен салыстыру

Ойыншы пианино электрлік пианино, электрондық пианино немесе цифрлық пианино емес. Бұл аспаптардың арасындағы айырмашылық дыбыс қалай шығарылатынында. Ойыншы пианино – бұл акустикалық пианино, онда дыбыс пианиноның ішектеріне соққы беру арқылы туындайды. Пневматикалық жүйеден кейінгі нұсқалардағы электрлік компоненттер тек кілттерді немесе балғаларды жылжытуға арналған, адамның ойнауын имитациялайды; дыбыс электрондық жолмен жасалмайды немесе күшейтілмейді.