Бадер-Майнхоф тобының жетекшісі: Берндт Андреас Бадер өмірі мен қызметі
Andreas Baader
Берндт Баадер (1943-1977) – Батыс Германияның солшыл радикал ұйымы «Қызыл Армия Фракциясының» (RAF) жетекшісі. Тарихы, өмірі мен қызметі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Берндт Андреас Баадер (6 мамыр 1943 – 18 қазан 1977) – Батыс Германияның солшыл қанатты белсендісі және "Қызыл армия фракциясы" (ҚАФ), сондай-ақ "Баадер-Майнхоф тобы" деп белгілі ұйымның жетекшісі.
German far left wing militant Leader (1943–1977)
Berndt Andreas Baader (6 May 1943 – 18 October 1977), was a West German communist and leader of the left wing militant organization Red Army Faction (RAF) also commonly known as the Baader Meinhof Group.
Өмір
Андреас Баадер 1943 жылғы 6 мамырда Мюнхенде дүниеге келген. Ол тарихшы және архивші доктор Берндт Филипп Баадер мен Аннелизе Гермин "Нина" (Крохер) –дің жалғыз баласы болды. Андреасты анасы, әпкесі және әжесі тәрбиеледі. Филипп Баадер Вермахтта қызмет етті, 1945 жылы Ресей майданында тұтқынға алынды және қайтып оралмады. Баадер Қызыл Армия фракциясына қатысу алдында мектепті тастап кеткен. Ол университетке бармаған RAF мүшелерінің санаулы бірі болды. Жиырма жасында Баадер Мюнхеннен Батыс Берлинге көшті, суретшілік білімі алу үшін деген сыбыс бар. Ол құрылысшы болып жұмыс істеді, содан кейін бульварлық журналист ретінде сәттілікке жете алмады. Баадер 1962 жылы Швабингер қырқынына қатысты. Анасының айтуынша, ол полицияның әрекеттерінен мемлекетте "бірдеңе дұрыс емес" деген ойға келген. Журналист Буц Петерс 1962 жылғы Мюнхеннің жазғы оқиғаларын "он тоғыз жасар үшін қорқынышты тәжірибе" деп сипаттады.
Andreas Baader was born in Munich on 6 May 1943. He was the only child of historian and archivist Dr. Berndt Phillipp Baader and Anneliese Hermine "Nina" (Kröcher). Andreas was raised by his mother, aunt, and grandmother. Phillipp Baader served in the Wehrmacht, was captured on the Russian Front in 1945, and never returned. Baader was a high school dropout and a bohemian before his involvement in the Red Army Faction. He was one of the few members of the RAF who did not attend university. At the age of twenty, Baader moved from Munich to West Berlin, allegedly to do an artistic education. He worked as a construction worker and unsuccessfully as a tabloid journalist. Baader took part in the Schwabinger Krawalle in 1962. According to his mother, he is said to have drawn the conclusion from the actions of the police that "something was wrong" in the state. According to journalist Butz Peters, the events of the Munich city summer during 1962 were "a shocking experience for the nineteen year old".
RAF-тің қатысуы
1968 жылы Баадер мен оның әйелдік серігі Гудрун Энсслин Франкфурттағы универмагты өртеуде айыпталды, олар бұл әрекетті "Вьетнамдағы геноцидке жұртшылықтың немқұрайлылығы" деп түсіндірді. Баадер мен Энсслин 1969 жылғы қарашада қашып кетті. Олар Батыс Германиядан жақтастарының көмегімен құпия түрде шығарылып, Франция, Швейцария және Италиядағы солшыл топтарды аралап, 1970 жылдың басында Батыс Германияға қайтадан жасырын кірді. Баадер 1970 жылғы 4 сәуірде Берлинде жылдамдықпен айдап бара жатқанда ұсталды. Ол автор Питер Чотьевиц атынан жалған жүргізуші куәлігін көрсетті, бірақ Чотьевицтің балаларының есімдері мен жасы туралы жеке сұрақтарға жауап бере алмағандықтан тұтқындалды. Энсслин қашу жоспарын жасады. Журналист Ульрике Майнхоф пен Баадердің адвокаттары Майнхофтың Баадермен сұхбат алатын жалған "кітап келісімін" ойлап тапты. Бірнеше аптадан кейін, 1970 жылғы мамырда, оған түрмеден тыс, Берлиннің орталық институтының кітапханасында қолқымсыз, бірақ екі қарулы күзетшінің қасында кездесуге рұқсат берілді. Майнхофқа да оған қосылуға рұқсат болды. Конфедерация мүшелері Ирен Гергенс пен Ингрид Шуберт кітапханаға чемодандармен кірді, содан кейін есікті ашып, пистолетпен қаруланған бетперделі адамды кіргізді, одан кейін чемодандардан пистолеттер шығарды. Олар 64 жастағы кітапханашыны жаралап, бауырына оқ тигізді. Баадер, бетперделі қарулы адам және үш әйел терезеден қашып кетті. Бұл топ Баадер-Майнхоф тобы деп танылды. Баадер мен басқалары "көзқарастардағы келіспеушіліктер" салдарынан қуылғанға дейін Иорданиядағы ФАТХ әскери оқу лагерінде біраз уақыт өткізді. Батыс Германияға оралған Баадер 1970-1972 жылдары банктерді тонап, ғимараттарды жарыққышты. Баадер ешқашан жүргізуші куәлігін алмаған, бірақ ол көлік жүргізуге құмар болды. Ол банды мүшелері үшін үнемі қымбат спорттық көліктерді ұрлап, ISO Rivolta IR 300 машинасымен ұсталды. 1972 жылғы 1 маусымда Баадер және басқа RAF мүшелері Ян Карл Распе мен Холгер Майнс Франкфуртта ұзақ атыс-шайқастан кейін ұсталды.
In 1968, Baader and his girlfriend Gudrun Ensslin were convicted of the arson bombing of a department store in Frankfurt, to protest what they described as the public's "indifference to the genocide in Vietnam". After being sentenced, Baader and Ensslin fled in November 1969. They were smuggled out of West Germany by sympathizers and made the tour of the left wing communities of France, Switzerland, and Italy before re entering West Germany covertly in early 1970. Baader was later caught at a traffic stop in Berlin for speeding on 4 April 1970. He produced a fake driver's license in the name of the author Peter Chotjewitz, but was placed under arrest when he failed to answer personal questions about the names and ages of Chotjewitz's children. Ensslin masterminded an escape plan. Journalist Ulrike Meinhof and Baader's lawyers concocted a false "book deal" in which Meinhof would interview Baader. A few weeks later, in May 1970, he was allowed to meet her at the library of the Berlin Zentralinstitut outside the prison, without handcuffs but escorted by two armed guards. Meinhof was allowed to join him. Confederates Irene Goergens and Ingrid Schubert entered the library carrying suitcases, then opened a door to admit a masked gunman armed with a pistol and then drew pistols out of suitcases. They then fired shots that wounded a 64 year old librarian, hitting him in his liver. Baader, the masked gunman, and the three women then fled through a window. The group became known as the Baader Meinhof Group. Baader and others then spent some time in a Fatah military training camp in Jordan before being expelled due to "differences in attitudes". Back in West Germany, Baader robbed banks and bombed buildings from 1970 to 1972. Although he never obtained a driver's licence, Baader was obsessed with driving. He regularly stole expensive sports cars for use by the gang and was arrested driving an Iso Rivolta IR 300. On 1 June 1972, Baader and fellow RAF members Jan Carl Raspe and Holger Meins were apprehended after a lengthy shootout in Frankfurt.
Стаммхайм
1975 жылдан 1977 жылға дейін Штутгарт қаласының Штаммхайм түрмесі аумағындағы нығайтылған ғимаратта ұзақ және қымбат сот процесі өтті. Тұтқындарға адвокаттармен кездесу алдында және кейін, контрабанданың алдын алу үшін, барлық киімдерін шешіп, тексеріп, жаңа киім берілді. 1974 жылы Мейнстің өліміне әкелген жаппай аштық акциясы кезінде философ Жан-Поль Сартр Бадерді Штаммхаймда, ол қамауда болған жерде, барып көрді. Кездесуден кейін ол Бадерді «қатыгез» («Quel con!») деп сипаттаған екен. Бадердің мінез-құлқы ұнамаса да, ол Бадердің бастан өткерген қатаң түрме жағдайларын сынады. Майнхоф 1976 жылдың 9 мамырында Штутгарттағы Штаммхайм түрмесіндегі өзінің камерасында ілініп өлгені анықталды. Қызыл Армия фракциясының мүшелері және басқалары оның неміс билігі тарапынан өлтірілгенін мәлімдеді. RAF-тің екінші буыны өз серіктерін қолдау мақсатында бірнеше ұрлық және шабуылдар жасады. 1977 жылдың сәуір айында қалған үш айыпталушы бірнеше кісі өлтіру, кісі өлтіруге талпыну және террористік ұйым құру қылмыстары үшін кінәлі деп танылып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Жақтастарының босатылуын талап ету үшін, 1977 жылдың 5 қыркүйегінде Кёльн қаласында бизнесмен Ханс Мартин Шлейерді ұрлады, бұл оқиға «неміс күзі» деп аталатын оқиғалар тізбегінің бастауы болды. 1977 жылдың 6 қыркүйегінде мемлекет тұтқындарды ешқандай жағдайда босатпайтынын жариялаған ресми мәлімдеме шықты, сонымен қатар сол күні RAF тұтқындарына қатысты «байланысқа тыйым салу» (Kontaktsperre) шарасы енгізілді. Бұл бұйрық түрмедегілердің бір-бірімен және сыртқы әлеммен байланысын тоқтатып, адвокаттар мен отбасы мүшелеріне дейін барлық кездесулерге тыйым салды. Тұтқындар пошта, газет-журналдар, теледидар және радиодан мә deprived болды. Мемлекет бұл шешімді тұтқындардың адвокаттарының көмегімен Шлейерді ұрлауды түрмеден басқарғаны туралы мәлімдемесімен негіздеді. 5 қыркүйекте Неверланың машинасынан қолмен салынған карта табылғаны хабарланды. 10 қыркүйекте тұтқындардың адвокаттары «байланысқа тыйым салу» бұйрығына қарсы шағымдарын қабылдамады, ал 2 қазанда ол күшіне енді. 1977 жылдың 18 қазанында RAF Францияда Шлейерді өлтірді. 1977 жылдың 13 қазанында Палестинаны азат ету халық фронтының төрт мүшесі Пальма-де-Майоркадан Франкфуртқа бағытталған Lufthansa 181 рейсін қасып алды, олардың басшысы Штаммхаймда ұсталған он бір RAF мүшесін босатуды талап етті. Ұшақ Сомалидің Могадишо қаласына жетті, ол 17 қазанның таңертеңгі сағаттарында жерге қонды. 1977 жылдың 18 қазанында таңертеңгі сағаттарда неміс GSG 9 арнайы күштерінің шабуылы кезінде Боинг-737 жолаушылары босатылды, соның салдарынан үш шабуылшы қаза табады.
From 1975 to 1977, a long and expensive trial took place in a fortified building on the grounds of Stuttgart's Stammheim Prison. As a precaution against items being smuggled in, all prisoners were strip searched and inspected and given new clothes before and after meeting lawyers. During a collective hunger strike in 1974, which led to the death of Meins, philosopher Jean Paul Sartre visited Baader in Stammheim where he was being held. He allegedly described Baader after the meeting as being a "twat" ("Quel con!"). Although he did not like Baader's behavior, he criticized the harsh conditions of imprisonment Baader endured. Meinhof was found dead in her cell at Stuttgart Stammheim on 9 May 1976, hanging from the grating covering her cell window. Members of the Red Army Faction and others claimed that she was killed by the German authorities. The second generation of the RAF committed several kidnappings and attacks in a campaign in support of their comrades. The three remaining defendants were convicted in April 1977 of several murders, attempted murders, and of forming a terrorist organization, and were sentenced to life imprisonment. Militants tried to force the release of Baader and ten other imprisoned RAF members by kidnapping businessman Hanns Martin Schleyer in Cologne on 5 September 1977, as part of the sequence of events known as the "German Autumn", which began on 30 July 1977 with the murder of banker Jürgen Ponto. On 6 September 1977, an official statement was released in which the state declared that the prisoners would not be released under any circumstances, and on the same day a Kontaktsperre ("communication ban") was enacted against all RAF prisoners. This order deprived prisoners of all contact with each other as well as with the outside; all visits, including those of lawyers and family members, were forbidden. The prisoners were deprived of their access to post, newspapers, magazines, television, and radio. The official justification for this was a claim by the state that the prisoners had supervised Schleyer's kidnapping from their cells with the assistance of their lawyers. It was claimed that a hand drawn map had been found which had been used in the kidnapping in Newerla's car on 5 September. On 10 September, the prisoners' lawyers lost their appeal against the Kontaktsperre order and on 2 October it became effective. On 18 October 1977, the RAF killed Schleyer in France. On 13 October 1977 four members of the Popular Front for the Liberation of Palestine hijacked Lufthansa Flight 181 on a flight from Palma de Mallorca to Frankfurt, their leader demanding the release of the eleven RAF prisoners detained at Stammheim. The aircraft was eventually flown to Mogadishu, Somalia, where it arrived in the early hours of 17 October. The passengers of the Boeing 737 were freed in an assault carried out by German GSG 9 special forces in the early hours of 18 October 1977 which saw the death of three of the militants.
Өлім
Распе өзінің өлімі туралы ресми мәліметтерге сәйкес, GSG 9 тобының жетістігі туралы контрабандалық транзисторлық радиодан білген және келесі бірнеше сағат бойы Баадермен, Энсслинмен және Мёльлермен сөйлескен, олар өзіне-өзі қол жұмсау туралы келісімге келді. Таңертең Баадер мен Распе өздерінің камераларында өлтірілген күйде табылды, олар оқ жарақатынан қайтыс болды, ал Энсслин динамик сымынан жасалған ілмекке асылып өлген. RAF мүшесі Ирмгард Мёльердің кеудесіне төрт пышақ жарақаты табылды, бірақ ол аман қалды. Бұл мәселе бойынша барлық ресми тергеулер Баадер мен оның екі серігі ұжымдық түрде өзіне-өзі қол жұмсады деген қорытындыға келді, ал Баадер-Майнхофтың биографы Стефан Ост өзінің "Баадер-Майнхоф тобы" (1985) кітабының алғашқы басылымында олар өздерін-өздері өлтіргенін айтты. Бірақ олар өзіне-өзі қол жұмсау үшін қолданған қарулар туралы пікір таласы болды. Өлімнің жайттары талқыланды: Баадер мойнының тамырына атып, оқ маңдайынан шығып кеткен деп есептелді; бірнеше рет жасалған сынақтар адамның қаруды осындай күйде ұстап, атуының мүмкін емес екенін көрсетті. Сонымен қатар, оның камерасында үш оқ тесігі табылды: біреуі қабырғада, біреуі матраста, ал өлімге себеп болған оқ еденде болды, бұл Баадер өзін-өзі өлтірмес бұрын екі рет атыпты деген жорамалды тудырды. Баадердің оң қолында оқтан күйген іздер болды, бірақ ол сол жақ қолды адам еді. Распеде оқтан күйген іздер жоқ еді. Қарулар Штаммхаймға контрабандалық жолмен әкелінді деген теория Ханс Йоахим Деллвоның (тұтқын Карл Хайнц Деллвоның інісі) және Волкер Шпейтельдің (Анжелика Шпейтельдің күйеуі) куәлігіне негізделді. Екеуі де 1977 жылдың 2 қазанында тұтқындалып, қылмыстық ұйымға қатысқандығы айыпталды; полицияның қысымымен олар кейіннен патша куәгерлеріне айналып, курьерлік қызмет атқарғанын мойындады және сот кезінде адвокаттар түрмеге заттарды контрабандалық жолмен жеткізгенін білгендерін мәлімдеді. Осы куәліктерді ескере отырып, билік олардың жаза мерзімін қысқартып, жаңа жеке басын берді. 1979 жылы екі адвокат қару-жарақ контрабандасы үшін сотталып, жазаланды. Алайда, жоғарыда айтылғандай, адвокаттар 1977 жылдың 6 қыркүйегінен кейін "Kontaktsperre" бұйрығына байланысты клиенттерімен кездесе алмады.
According to official accounts of his death, Raspe learned about GSG 9's success on a smuggled transistor radio and spent the next few hours talking to Baader, Ensslin, and Möller, who agreed to a suicide pact. In the morning, Baader and Raspe were found dead in their cells, having died from gunshot wounds, while Ensslin was found hanging from a noose made from the speaker wire. RAF member Irmgard Möller was found with four stab wounds to her chest, but survived. All official inquiries on the matter concluded that Baader and his two accomplices committed collective suicide, and Baader Meinhof biographer Stefan Aust argued in the original edition of his book, The Baader Meinhof Group (1985), that they did kill themselves. But there was a controversy about the weapons they used to commit suicide. Aspects of the deaths have been debated: Baader was supposed to have shot himself in the base of the neck so that the bullet exited through his forehead; repeated tests indicated that it was virtually impossible for a person to hold and fire a gun in such a way. In addition, three bullet holes were found in his cell: one lodged in the wall, one in the mattress, and the fatal bullet itself lodged in the floor, suggesting that Baader had fired twice before killing himself. Finally, Baader had powder burns on his right hand, but he was left handed. Raspe showed no signs of powder burns. The theory itself that guns had been smuggled into Stammheim depended on the testimony of Hans Joachim Dellwo (brother of prisoner Karl Heinz Dellwo) and Volker Speitel (husband of Angelika Speitel). Both had been arrested on 2 October 1977, and charged with belonging to a criminal association; under pressure from the police, they subsequently became crown witnesses and admitted to acting as couriers and testified that they were aware of lawyers smuggling items to the prisoners during the trial. In consideration of this testimony, authorities reduced their sentences and provided them with new identities. In 1979, two defence attorneys were tried and convicted for smuggling weapons. However, as noted above, the lawyers had been unable to meet with their clients after 6 September 1977 due to the Kontaktsperre order.
Миды зерттеу
Олардың өз-өзіне қол жұмсауы анық болғаннан кейін, неміс үкіметі Баадер, Майнхоф, Энслин және Распенің миларын заңсыз түрде алып, Тюбинген университетінің неврологиялық зерттеу институтында зерттеуге жіберді. Майнхофтың миында 1962 жылы жасалған қатерсіз ісікті алып тастау операциясынан қалған жарақатты тіндер болды, бұл оның мінез-құлқына әсер еткен болуы мүмкін. Басқаларының миларын зерттеу нәтижелері белгісіз. Баадердің миын алып тастаумен қатар, оның өлім маскасы да жасалды. Майнхофтан басқа барлық милардың жоғалып кеткені хабарланады және неміс билігі олардың қайда екенін анықтай алмай отыр.
Following their apparent suicides, the German government had the brains of Baader, Meinhof, Ensslin and Raspe illegally removed for study at the Neurological Research Institute at the University of Tübingen. Meinhof's brain contained scar tissue, the result of surgery to remove a benign tumor in 1962, that could have affected her behavior. The results of the study of the others' brains are not known. Aside from the removal of his brain, a death mask was made of Baader. The brains of all but Meinhof have apparently been lost and cannot be accounted for by German authorities.
Мәдени суреттер
Андреас Баадердің өлтірілуі – 1978 жылы Odd Nerdrum салған картина. "Stammheim – Die Baader Meinhof Gruppe vor Gericht" ("Stammheim – Баадер-Майнхоф тобының сотталуы") (1986) – Рейнхард Хауфтың режиссерлік жұмысы; Андреас Баадер рөлінде Ульрих Тукур, Стефан Аусттың кітабы негізінде түсірілген. Бұл фильм 1986 жылғы Берлин кинофестивалінде "Алтын аю" жүлдесін жеңіп алды. "Death Game" (1997) – Генрих Брелоердің телефильмі; Андреас Баадер рөлін Себастьян Кох сомдады. Фильм Германия жұмыс берушілер одағының (BDA) президенті Ханс Мартин Шлейерді ұрлап, одан кейін өлтіру оқиғасын баяндайды. 2002 жылы Кристофер Рот "Баадер" фильмін шығарды, басты рөлде Франк Гиринг ойнады. Фильм 1967-1972 жылдар аралығындағы оқиғаларды қамтиды. "Баадер-Майнхоф кешені" фильмінде Баадер рөлін Мориц Блейбтреу ойнады. Бұл фильм 2009 жылы "Оскар" сыйлығының "Шет тіліндегі үздік фильм" номинациясына ұсынылды.
The Murder of Andreas Baader is a 1978 painting by Odd Nerdrum where Baader is depicted as a murder victim. Stammheim – Die Baader Meinhof Gruppe vor Gericht ("Stammheim – The Baader Meinhof Gang on Trial") (1986) a film directed by Reinhard Hauff; with Ulrich Tukur in the role of Andreas Baader; after the book by Stefan Aust. It won the Golden Bear at the 1986 Berlin Film Festival. lt=Death Game (1997) is a TV docudrama by Heinrich Breloer; with Sebastian Koch as Andreas Baader. It is about the kidnapping and later the assassination of Bundesvereinigung der Deutschen Arbeitgeberverbändeunion (BDA) president Hanns Martin Schleyer. In 2002, director Christopher Roth released the film Baader, with Frank Giering in the title role. It covers the period between 1967 and 1972. Baader was portrayed by Moritz Bleibtreu in the film The Baader Meinhof Complex. The film was nominated for the 2009 foreign language film Oscar.