Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Imeneo (басқаша атағы: Hymen, HWV 41) - Джордж Фридерик Гендельдің үш актідегі опера сериясы. Либретто итальян тілінде Сильвио Стампильяның "Именео" әніне негізделген. Гендель композицияны 1738 жылдың қыркүйегінде бастаған, бірақ 1740 жылға дейін аяқтаған жоқ. Опера 1740 жылы 22 қарашада Лондондағы Линкольн мейрамханасында алғаш рет қойылып, 13 желтоқсанда тағы бір қойылымға ие болды. Содан кейін Гендель музыканы қайта қарады, ал бұл қайта қаралған нұсқа 1742 жылдың 24 және 31 наурызында Дублинде концерттік қойылымдар болды.
Imeneo (alternative title: Hymen, HWV 41) is an opera seria in three acts by George Frideric Handel. The Italian language libretto was adapted from Silvio Stampiglia's Imeneo. Handel had begun composition in September 1738, but did not complete the score until 1740. The opera received its first performance at the Lincoln's Inn Fields in London on 22 November 1740, and received another performance on 13 December. Handel then revised the score, and this revised version received concert performances in Dublin, on 24 and 31 March 1742.
Өнер тарихы
Саул мен Мәсіхке арналған либреттоларды жасаған Чарльз Дженненс Именеоны "Барлық Гендельдің композицияларының ең нашарсы" деп сипаттады, бірақ "Песнялардың жартысы жақсы" деп қосты. Алғашқы заманауи қойылым 1960 жылы 13 наурызда Галле опера театрында Хорст Тану Марграфтың дирижерлігімен өтті. Көп ұзамай 1961 жылы Антони Льюисдің жетекшілігімен бұл шығарма Бирмингемде орындалды. Льюис сондай-ақ 1972 жылы Корольдік музыка академиясында Гендельдің заманынан бері операның Лондондағы алғашқы қайта жаңғыруын басқарды. Льюис операның сахналық нұсқасын дайындады.
Charles Jennens, who created the libretti for both Saul and Messiah, described Imeneo as "the worst of all Handel’s Compositions", but added "yet half the Songs are good". The first modern production was at the Halle Opera House on 13 March 1960, conducted by Horst Tanu Margraf. The work was soon after performed in Birmingham in 1961, under the direction of Anthony Lewis. Lewis also led the first London revival of the opera since Handel's time, in 1972 at the Royal Academy of Music. Lewis has prepared a performing edition of the opera.
Қысқаша мазмұны
Оқиға Афинадағы "Күлкілі бақ" деген фильмде орын алады. Опера Тиринтоның өзінің жоғалған махаббаты Росменаға, құдайша Церераның қызына, варварлық қарақшыларға деген қайғысымен басталады. Оның сенімді адамы Кломири де ұсталып кетті. Ол Кломиридің әкесі Ардженьомен бірге қайғырады. Бірақ олар Іменео есімді батыл, күшті адамның барлық қарақшыларды ұйқыда өлтіргенін біледі. Барлығы қуанады, ал Именео, елдің қалған бөлігімен және Росменнің ата-анасымен бірге Росменнің өзімен некелесуін күтеді, бірақ оның шынайы сезімдері Тиринтоға қатысты. Осылайша Росмен ауыр, ыңғайсыз үшбұрышты махаббатқа түседі. Сонымен қатар, Кломиридің Именеоға деген махаббаты бар. Кломири Именеоға Росменнің Тиринтомен қарым-қатынасы үшін күмәнданатынын және оның қанағаттануын өзінен жоғары қоятынын түсінуге көмектеседі. Росменаның алғыстығы жоқ деп санайтын Именео және оны опасыз деп атаған Тиринто оған кімге үйленетінін шешуге кеңес бергенде, ол кейіпкерлердің алдында жүйке іркілісін жасады. Тиринто өзінің ақылдан адасып қалғанын айтады, бірақ "Io son quella navicella" ариясында Росмен өзін дауылға ұшыраған кемеге теңеген. Ақырында ол Именеоға үйленеді. Ол шынайы махаббаттың құрметті және міндетті маңызды емес екенін біледі. Росмена Тиринтодан өзінен қуаныш күтуін сұрайды. Оның шешімі Кломири мен Тиринтоны көз жасына толтырады. Операның соңында хор адамның қалауы емес, ақыл-ойына иілу керектігін қайталайды; адам шынайы сезімдер мен адалдыққа емес, алғыс пен құрметке еру керек.
The setting is "A Pleasant Garden" in Athens. The opera opens with Tirinto's lamentation of his lost love, Rosmene, a virgin of goddess Ceres, to barbaric pirates. Her confidant Clomiri, has also been abducted. Together he grieves with Clomiri's father, Argenio. But they learn that a brave, strong man named Imeneo has killed all of the pirates as they slept. Everyone rejoices, and Imeneo, along with the rest of the country and Rosmene's parents, expects Rosmene to marry him, though her true feelings are for Tirinto. Thus Rosmene is caught in a painfully awkward love triangle. Additionally, Clomiri has amorous feelings for Imeneo. Clomiri helps Imeneo realize that Rosmene is hesitant because of her relationship with Tirinto, and that she is putting his contentment before hers. When Imeneo, who insists that Rosmene is ungrateful, and Tirinto, who calls her unfaithful, tell her to decide who she will marry, she feigns a nervous breakdown in front of the characters. Tirinto maintains that she is out of her mind, but in the aria "Io son quella navicella" Rosmene compares herself to a storm tossed ship coming to shore. Eventually, she marries Imeneo. She learns that true love is not as important as honor and duty. Rosmene asks Tirinto to be happy for her. Her decision leaves Clomiri and Tirinto in tears. The chorus at the end of the opera restates that one must not bow down to one's desire, but to reason; one must not follow true feelings and fidelity, but gratitude and honor.