Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Шотландтың ақсүйек әміршісі, испандық генерал Джеймс Дафф, 4-ші граф Файф, КТ, ГК (6 қазан 1776 9 наурыз 1857), испандық генерал болған шотландтық ақсүйек.
Scottish nobleman who became a Spanish general
James Duff, 4th Earl Fife, KT, GCH (6 October 1776 – 9 March 1857), was a Scottish nobleman who became a Spanish general.
Өмірбаян
Джеймс - Хонның үлкен ұлы. Александр Дафф, 1809 жылы ағасының орнын басып, үшінші граф Файф болды. Ол Эдинбургте білім алған және әскерге тағайындалмаған. 1799 жылы 9 қыркүйекте Мэри Кэролайн Маннерспен (Джон Маннерс пен Луиза Толлемахтың екінші қызы, 7-ші Дисар графесі) үйленді, ол 1805 жылы 20 желтоқсанда баласыз қайтыс болды. Осыдан кейін Дафф 1808 жылы Наполеонға қарсы соғыста испандарға ерікті түрде қосылып, көңіл бөлуді іздеді. Оның көмегі қуана қабылданады, әсіресе ол құлшыныспен және толық әмиянмен келгендіктен, ол испандық қызметте генерал-майор болды. Ол Талавера шайқасында ерекше ерекшелікпен қызмет етті, онда испан қашқындарын жинауға тырысқанда ауыр жарақат алды және өмір бойы досы майор (кейін генерал-лейтенант сэр) С. Ф. Уиттингемнің ерлігімен тұтқынға түсуден құтқарылды. Сол жылы, 1809 жылы, ол әкесі Фифтің ирланд графлығына кірген кезде виконт Макдафф болды, бірақ ол Испанияда қызмет етуді жалғастырды және Кадис қаласын маршал Виктордан қорғауда болды және 1810 жылы Форт Матагордаға жасалған шабуылда қайтадан ауыр жарақат алды. 1811 жылы 17 сәуірде ол әкесімен 4 -ші граф Файфтың орнын иеленді. Бұл оның әкесімен 2 жылдан аз уақыт өткеннен кейін болды. Сондай-ақ, Банффширдің лорд-лейтенанты және көптеген кіші барондықтардың барондығы ретінде, соның ішінде Макдафф, Джеймс Даффтың есімімен аталған. Ол Ұлыбританияға оралды, оның қызметі үшін ол Изге Фердинанд орденінің рыцары болды. 1818 жылы Банфширдің депутаты болып сайланды және келесі жылы күту лорды болды. Ол 1827 жылы 27 сәуірде Ұлыбританияның Пирлікте Барон Файф болды, сол жылы ол сондай-ақ Тистлдің рыцары болды. Көп ұзамай ол Шотландияға зейнеткерлікке кетті, ол жерде ол Банфширдегі Дафф үйінде тұрды, оны жалға алушылар жақсы көретін және егіншілік пен мал шаруашылығына қатты қызығушылық танытқан; ол сол жерде 80 жасында 9 наурызда 1857 жылы қайтыс болды. Оның ықпалы 1812 жылы Жозе де Сан-Мартиннің (ол кездегі испан капитаны) Оңтүстік Америкаға өтуіне ықпал етті, ол Аргентинаны, Чили мен Перуді испан билігінен азат етті. 1824 жылы генерал Хосе де Сан Мартин (бүгінгі күні Аргентинаның және Перудің ұлттық батыры) оған Дафф үйінде келді (төмендегі сыртқы сілтемені қараңыз). Оның орнын немере інісі Джеймс Дафф, Джеймс Даффтың жалғыз ағасы генерал-лейтенанттың үлкен ұлы, иеленді. Сэр Александр Дафф, 88-ші полк, Коннаут рейнджерлері, 1798 жылдан 1810 жылға дейін. 1817 жылы Дафф өзінің есімімен аталған Даффтаунды құрды. Қала графтың меншігін дамытуға көмектесу және Наполеон соғысынан үйіне оралған сарбаздарға баспана мен жұмыс беру үшін құрылған.
James was the elder son of the Hon. Alexander Duff, who succeeded his brother as third Earl Fife in 1809. He was educated at Edinburgh and was not intended for the army. On 9 September 1799 he married Mary Caroline Manners (second daughter of John Manners and Louisa Tollemache, 7th Countess of Dysart), who died on 20 December 1805 without children. Thereupon Duff sought distraction in 1808 by volunteering to join the Spaniards in their war against Napoleon. His assistance was gladly received, especially as he came full of enthusiasm and with a full purse, and he was made a major general in the Spanish service. He served with great distinction at the Battle of Talavera, where he was severely wounded in trying to rally the Spanish runaways, and was only saved from becoming a prisoner by the gallantry of his lifelong friend, Major (afterwards Lieutenant general Sir) S. F. Whittingham. In that year, 1809, he became Viscount Macduff on his father's accession to the Irish earldom of Fife, but he still continued to serve in Spain, and was present during the defence of Cadiz against Marshal Victor, and was again severely wounded in the attack on Fort Matagorda in 1810. On 17 April 1811 he succeeded his father as fourth Earl Fife less than 2 years after his father himself had succeeded, and also as Lord Lieutenant of Banffshire, and as a baron to many minor baronies including Macduff, named for James Duff, 2nd Earl Fife by a Crown Charter granted by King George III in 1783. He returned to Britain, after being made for his services a knight of the order of St. Ferdinand. He was elected M. P. for Banffshire in 1818, and made a lord in waiting in the following year. He was created Baron Fife in the Peerage of the United Kingdom on 27 April 1827, in which year he was also made a knight of the Thistle. He soon afterwards retired altogether to Scotland, where he lived at Duff House, Banffshire, much beloved by his tenantry and greatly interested in farming and cattle raising; he died there, aged 80, on 9 March 1857. His influence was instrumental in the passage of José de San Martin (a Spanish captain at this time) to South America in 1812, who would liberate Argentina, Chile and Perú from Spanish rule. In 1824, the General José de San Martin (today the national hero of Argentina and Perú) visited him at Duff House (see external link below). He was succeeded by his nephew, James Duff, the elder son of James Duff's only brother, General the Hon. Sir Alexander Duff, who commanded the 88th regiment, the Connaught Rangers, from 1798 to 1810. Duff founded the burgh of Dufftown, named after him, in 1817. The town was established to help develop the Earl's estate and provide both housing and employment for soldiers returning home from the Napoleonic War.